Rb. Amsterdam, 24-10-2012, nr. 510414 / HA ZA 12-179

Het verloop van de procedure blijkt uit:

Ten slotte is vonnis bepaald.

[eiser] vordert samengevat - na vermindering van eis, bij vonnis, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad:

Van Hees heeft verweer gevoerd.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover van belang, nader ingegaan.

[eiser] legt aan zijn vorderingen ten grondslag, kort gezegd, dat Van Hees onzorgvuldig c.q. onrechtmatig jegens [eiser] heeft gehandeld. De rechtbank begrijpt hieruit dat [eiser] zich erop beroept dat het handelen van Van Hees in strijd is met hetgeen volgens ongeschreven recht in het maatschappelijk verkeer betaamt (artikel 6:162, tweede lid Burgerlijk Wetboek, hierna “BW”).

Ter onderbouwing van zijn stelling, dat Van Hees onrechtmatig heeft gehandeld, heeft [eiser] een aantal concrete verwijten in de dagvaarding weergegeven en ter comparitie toegelicht. Nu [eiser] zich beroept op schending van een algemene zorgvuldigheidsnorm, ziet de rechtbank aanleiding om deze verwijten ruim te bezien en deze niet te beperken tot de drie verwijten zoals die onder punt 3.1 van de dagvaarding zijn samengevat, zoals Van Hees voorstaat. Van Hees wordt daarmee niet in zijn belangen geschaad. Hij is immers in staat geweest om verweer te voeren tegen deze verwijten en hij heeft van die mogelijkheid ook gebruik gemaakt.

De rechtbank begrijpt uit de dagvaarding en de daarop ter comparitie gegeven toelichting dat [eiser] Van Hees verwijt, samengevat, dat:

Bij de beoordeling van de hiervoor genoemde verwijten stelt de rechtbank het volgende voorop. De curator is op grond van artikel 68 van de Faillissementswet (hierna Fw) belast met het beheer en de vereffening van de boedel. Dit doet hij onder toezicht van de rechter-commissaris. Een belangrijke taak van de curator daarbij is om actief op te sporen, waarnodig te gelde te maken en volgens de wettelijke regels te verdelen onder de schuldeisers. Indien de curator tijdens dat proces op misstanden stuit, kan dit onder omstandigheden, mede gezien de taak van de curator in het maatschappelijk verkeer, met zich brengen dat de curator besluit om een tuchtklacht in te dienen dan wel aangifte te doen. Op grond van artikel 73a, eerste lid, Fw brengt de curator periodiek verslag uit over de toestand van de boedel. Dat verslag dient er toe om belanghebbenden, waaronder crediteuren inzicht te bieden in onder meer het actief van de boedel, de kosten die ten laste van de boedel komen en de werkzaamheden van de curator. De faillissementswet schrijft niet voor wat in een faillissementsverslag moet staan. In de praktijk wordt ook melding gemaakt van door de curator, met toestemming van de rechter-commissaris, aangespannen gerechtelijke en tuchtrechtelijke procedures.

Onzorgvuldige formulering in de faillissementsverslagen

Ten aanzien van de stelling van [eiser], dat Van Hees in de faillissementsverslagen onzorgvuldig heeft geformuleerd, onderschrijft de rechtbank niet de stelling van [eiser] dat de curator in die verslagen zijn mening als feiten heeft gepresenteerd. Uit de aard van het faillissementsverslag, namelijk het doen van verslag over de stand van de boedel en de door de curator ondernomen activiteiten, vloeit reeds voort dat daarin de visie van de curator wordt weergegeven. Het is niet nodig dat de curator daarbij steeds expliciet opschrijft dat het zijn mening betreft. In dit geval komt daar nog bij dat Van Hees in diens verslagen heeft gemeld dat hij een tuchtrechtelijke en civiele procedure aanhangig heeft gemaakt en in zijn verslag van 13 november 2007 (zie hiervoor onder 2.21) expliciet laat weten dat de advocaat verweer heeft gevoerd en de rechtbank een comparitie heeft bepaald. Uit deze vermeldingen moet voor de lezer duidelijk zijn dat het hier om de visie van de curator gaat en diens standpunt nog niet in rechte is komen vast te staan. Voor zover [eiser] nog heeft gesteld dat in de verslagen feitelijke onjuistheden staan, gaat de rechtbank aan deze stelling voorbij. Van Hees heeft ontkend dat er fouten in de verslagen staan, en nu [eiser] in reactie daarop geen concrete vermeldingen heeft aangewezen die volgens hem onjuist zijn, heeft de rechtbank niet kunnen vaststellen dat de verslagen feitelijke onjuistheden bevatten.

De rechtbank acht verder niet onzorgvuldig dat Van Hees heeft vermeld dat hij een tuchtrechtelijke procedure tegen een advocaat van [A] is gestart. Nu in een faillissementsverslag in de praktijk melding wordt gemaakt van procedures die de curator instelt (zoals hiervoor onder 4.4 is overwogen), is de vermelding van die tuchtprocedure niet onzorgvuldig. De omstandigheid, dat Van Hees niet verplicht is om van procedures melding te maken, zoals [eiser] heeft gesteld, kan daaraan niet afdoen omdat het ontbreken van een dergelijke verplichting niet betekent dat het wel melden onzorgvuldig is. Bovendien kan ook een tuchtprocedure kosten met zich brengen. Nu die kosten ten laste van de boedel komen is het in belang dat de crediteuren hierover worden geïnformeerd.

[eiser] heeft verder gesteld, dat Van Hees, in geval hij van een procedure al melding maakte, ter beperking van de schadelijke gevolgen voor [eiser] in ieder geval had moeten volstaan met vermelden dat hij tegen ‘een derde’ een procedure is gestart. De rechtbank onderschrijft deze stelling niet. Van Hees heeft onvoldoende weersproken aangevoerd dat de curator in zijn verslaglegging termen als advocaat, notaris en vertegenwoordiger opneemt als het gaat om personen die beroepsmatig betrokken zijn bij de gefailleerde. De vermelding van ‘een derde’, zoals ook in verslagen voorkomt, dekt volgens Van Hees in dit geval niet de lading. De rechtbank acht deze uitleg niet onbegrijpelijk en verdedigbaar. De procedure bij de tucht- en civiele rechter draaide immers om het gebruik van de derdengeldenrekening door [eiser]. Een beknopte uitleg van een dergelijke procedure zonder te vermelden dat het om een advocaat gaat is niet begrijpelijk. Niet onzorgvuldig is dan ook dat Van Hees de term ‘de advocaat van [A]’ heeft gebruikt in diens verslaglegging, te minder nu [A] meerdere advocaten had en daarom uit de verslagen niet blijkt welke advocaat het betreft.

Anders dan [eiser] heeft gesteld, acht de rechtbank de wijze waarop Van Hees verslag heeft gedaan van de (uitkomst van de) tuchtrechtelijke procedure niet onzorgvuldig. Van Hees heeft in eerste instantie geschreven (zie hiervoor onder 2.26) dat de klacht gedeeltelijk gegrond is verklaard en de advocaat de maatregel van een waarschuwing is opgelegd. Nadat in hoger beroep uitspraak was gedaan, heeft Van Hees in zijn verslag (zie hiervoor onder 2.27) geschreven dat het Hof van Discipline uitspraak had gedaan, dat de Raad van Discipline de advocaat eerder de maatregel van een waarschuwing had opgelegd omdat de advocaat in strijd had gehandeld met de voor hem als advocaat geldende beroepsregels, doordat hij zijn derdengeldenrekening door [A] had laten gebruiken om daarmee betalingen te verrichten en dat het Hof de uitspraak van de Raad van Discipline materieel in stand heeft gelaten. Deze mededelingen zijn alle feitelijk juist. Anders dan [eiser] meent, hoefde Van Hees hier niet tevens te vermelden welke onderdelen van de klacht ongegrond waren verklaard. Van Hees had immers de desbetreffende onderdelen van de klacht in zijn eerdere verslaglegging ook niet nader toegelicht of gespecificeerd, zodat voor hem uit oogpunt van zorgvuldigheid niet een verplichting bestond om bij de weergave van de uitkomst van de procedure die nadere toelichting of specificatie alsnog te geven.

[eiser] heeft verder nog gewezen op het faillissementsverslag van 12 augustus 2011 (zie hiervoor onder 2.29) waar Van Hees schrijft dat hij een tuchtrechtelijke en een civielrechtelijke procedure heeft ingesteld tegen één van de advocaten “in verband met een betaling die deze advocaat vlak voor het faillissement van de heer [A] heeft ontvangen”. Volgens [eiser] is deze vermelding suggestief omdat daarmee ten onrechte gesuggereerd wordt dat de betaling afkomstig is van [A], terwijl het hof op dat moment al had geoordeeld dat het niet gaat om geld dat behoorde tot het vermogen van [A]. De rechtbank is evenwel van oordeel dat uit dit aangehaalde citaat niet volgt dat de curator daar schrijft dat het gaat om gelden van [A], omdat het citaat ook zo kan worden gelezen dat “van de heer [A]” slaat op het faillissement van [A], zoals ook door Van Hees betoogd. Bovendien geldt dat het citaat vervolgt met uitleg over de uitkomst van de procedure, zodat, voor zover al sprake zou zijn van enige onduidelijkheid of verwarring, Van Hees dit wegneemt door correct verslag te doen van de uitkomst van het hoger beroep.

Aangifte doen en daarvan aan de pers mededeling doen

Zoals hiervoor onder 4.4 is overwogen, kan het onder omstandigheden tot de maatschappelijke taak van de curator behoren om aangifte te doen als de curator stuit op verdenking van een strafbaar feit. De rechtbank acht niet onrechtmatig dat Van Hees jegens [eiser] aangifte heeft gedaan van bedrieglijke bankbreuk ex artikel 341 a onder 3 Wetboek van Strafrecht, aangezien hij op basis van de voorhanden gegevens mocht menen dat hij een redelijke verdenking had terzake van dit strafbaar feit. In dit verband geldt allereerst dat Van Hees mocht menen dat [eiser] op het moment dat het bedrag op de derdengeldenrekening werd gestort wist dat het faillissement van [A] was aangevraagd. [eiser] had immers een verklaring derdenbeslag (zie hiervoor onder 2.4) ondertekend terwijl in het beslagrekest was gerefereerd aan de faillissementsaanvraag en hij had bovendien in reactie op een brief van de raadsman van [B](zie hiervoor onder 2.5) expliciet melding gemaakt van de faillissementsaanvraag (zie hiervoor onder 2.6). Van Hees mocht bovendien een redelijke verdenking hebben dat [eiser] wist dat het faillissement niet kon worden voorkomen. In dit verband heeft Van Hees gewezen op de brief van [eiser] van 29 april 2005 (zie hiervoor onder 2.3). Uit die brief kan opgemaakt worden dat [eiser] er op dat moment, net als vele anderen, nog op vertrouwde dat [A] zijn toezegging om in september 2005 zijn schuldeisers te kunnen betalen, zou kunnen nakomen. Aangezien echter de in die brief beloofde documenten, waarmee [A] kon aantonen dat hij € 45.000.000,- via een Zwitserse Treuhand ter beschikking had gesteld voor belegging, niet op de in de brief genoemde termijn - ‘begin volgende week’ - werden overgelegd, mocht Van Hees menen dat [eiser] na het verstrijken van die termijn wist, althans had moeten beseffen, dat een faillissement niet meer voorkomen kon worden.

Bij de beoordeling van de vraag of Van Hees onrechtmatig heeft gehandeld door in het interview in NRC Handelsblad (zie hiervoor onder 2.17) te zeggen dat hij tegen één van de advocaten aangifte van faillissementsfraude heeft gedaan, staat voorop dat deze mededeling feitelijk juist is. Bij de beantwoording van de vraag of Van Hees deze informatie aan de pers had mogen verstrekken geldt het volgende. Van de curator mag worden verwacht dat hij daarbij een belangenafweging maakt, namelijk tussen enerzijds het belang van [eiser] om niet te worden blootgesteld aan lichtvaardige verdachtmakingen en anderzijds het maatschappelijk belang van de curator om het publiek volledig te informeren. Bij die afweging speelt in dit geval een rol dat het hier gaat om een ernstige verdenking, namelijk van faillissementsfraude, met te verwachten grote gevolgen voor de reputatie van [eiser]. Anderzijds speelt een rol dat het faillissement van [A] met veel publiciteit gepaard is gegaan waarover Van Hees onweersproken heeft aangevoerd dat deze zaak in Nederland zonder precedent was, dat niet eerder particuliere beleggers op zo’n grote schaal slachtoffer zijn geworden van een Ponzi-zwendel en dat in dergelijke omstandigheden van een curator, gezien zijn maatschappelijke taak, wordt verwacht dat hij de pers te woord staat. De omstandigheid dat Van Hees in het desbetreffende interview op de vraag of hij meer doet dan alleen geld opsporen onder meer heeft gezegd dat hij tegen één van de advocaten van [A] aangifte heeft gedaan van faillissementsfraude, acht de rechtbank, na afweging van die belangen, niet onrechtmatig. Daarbij betrekt de rechtbank dat [A] meerdere advocaten had en Van Hees de naam van [eiser] niet heeft genoemd in het interview.

Horen van getuigen

[eiser] verwijt Van Hees dat hij heeft geweigerd getuigen te horen alvorens een juridische procedure tegen [eiser] te starten en een verdenking van faillissementsfraude tegen hem te uiten. Als Van Hees de getuigen [A], [C], [E] en [D] zou hebben gehoord, zou direct duidelijk zijn geweest dat het bedrag niet tot het vermogen van [A] is gaan behoren en waren de gestarte procedures en aangifte, met de daarmee gepaard gaande reputatieschade voor [eiser], niet nodig geweest, aldus [eiser].

Hiertegenover heeft Van Hees, onder verwijzing naar de onder punt 4.2 tot en met 4.16 in de conclusie van antwoord opgesomde vijftien aanwijzingen dat het bedrag tot het vermogen van [A] behoorde, aangevoerd dat hij een verdedigbare zaak had en hij geen aanleiding had om de genoemde getuigen te horen. Volgens Van Hees waren alleen [A] en Workel rechtstreeks betrokken bij de kwestie, heeft hij [C] in ieder geval één keer gesproken en weigerde [A] aanvankelijk met hem te spreken. [A] sprak later wel met hem maar gaf geen duidelijk antwoord op vragen. [A] is een pathologische leugenaar en zijn verklaringen waren niet consistent, zodat Van Hees vooral moest afgaan op de stukken. De twee andere getuigen, [E] en [D], heeft hij niet heeft gesproken. Hij heeft wel hun verklaringen ingezien. Omdat beide heren personen waren uit de kring van [A], riep dat al vraagtekens op, aldus steeds Van Hees.

De rechtbank is van oordeel dat Van Hees op basis van de hem ter beschikking staande gegevens mocht menen dat hij een verdedigbare zaak had. Dit volgt onder meer uit de vermelding bij de overmaking van het bedrag op de derdengeldrekening “betaling [A]” en de omstandigheid dat het ontvangen bedrag op naam van [A] is geboekt in de administratie van [eiser] (zie hiervoor onder 2.7). Daarnaast mocht Van Hees menen dat [A] feitelijk zeggenschap had over het bedrag, omdat de betalingen die [eiser] ten laste van het bedrag deed, in opdracht van [A] werden gedaan en [eiser] daarover ook aan [A] verantwoording aflegde (zie hiervoor onder 2.8). Verder geldt dat [eiser] zelf in zijn brief van 11 november 2005 (zie hiervoor onder 2.11) aan de waarnemend deken schreef dat [C] het bedrag tijdelijk ter beschikking wilde stellen c.q. lenen aan [A]. Ook heeft [C] tegenover de FIOD-ECD in zijn verhoren van 7 november 2005 en 12 oktober 2005 verklaard, kort gezegd, dat hij het geld wilde terugbetalen aan [A] respectievelijk dat hij heeft besloten het geld terug te geven aan [A]. Ook is onweersproken door Van Hees aangevoerd dat van het bedrag de declaraties van [eiser] zijn voldaan, zoals ook volgt uit het interne memo van [eiser] aan diens administratie (zie hiervoor onder 2.20). De omstandigheid dat de betaling van de declaraties op een later moment is teruggedraaid kan er niet aan afdoen dat Van Hees als gevolg van die betaling mocht menen dat het bedrag tot het vermogen van [A] behoorde. Op basis van onder meer deze voor Van Hees beschikbare stukken mocht Van Hees menen dat hij een verdedigbare zaak had. Onder deze omstandigheden kan niet worden geoordeeld dat Van Hees gehouden was de genoemde getuigen te horen alvorens de juridische procedures te starten en aangifte te doen. Daarbij betrekt de rechtbank dat als onbetwist vast staat dat [A] aanvankelijk niet met Van Hees heeft willen spreken, dat Van Hees reeds beschikte over de verklaringen van [C] die het standpunt van Van Hees juist bevestigden en niet onbegrijpelijk is dat Van Hees geen aanleiding heeft gevonden de twee andere getuigen te horen omdat die uit de kring van [A] kwamen. De omstandigheid dat het hof na het horen van getuigen heeft geoordeeld dat het bedrag niet tot het vermogen van [A] is gaan behoren, betekent, anders dan [eiser] wellicht meent, niet dat achteraf geconstateerd moet worden dat Van Hees op het moment dat hij [eiser] dagvaardde onrechtmatig heeft gehandeld.

Nadelige perspublicaties

Nu hiervoor is geoordeeld dat geen sprake is van onzorgvuldige vermeldingen in de faillissementsverslagen en niet onrechtmatig is dat Van Hees tegenover de pers heeft gemeld dat hij aangifte heeft gedaan, kan [eiser] zich niet jegens Van Hees erover beklagen dat als gevolg daarvan nadelige perspublicaties zijn verschenen. Van Hees kan niet verantwoordelijk worden gehouden voor publicatie van gegevens of interpretaties die de desbetreffende journalisten naar buiten brengen.

Het direct of indirect mededelen van de naam van [eiser] aan de pers

[eiser] heeft gesteld dat Van Hees te verwijten valt dat de naam van [eiser] in de perspublicaties in de Volkskrant van 10 maart 2006 (zie hiervoor onder 2.13) en NRC Handelsblad van 18 maart 2006 (zie hiervoor onder 2.15) en 21 en 22 juni 2008 (zie hiervoor onder 2.25) wordt genoemd. De naam van [eiser] kan niet door de journalisten zijn verzonnen en feit is dat een ieder wist wie de advocaat van [A] was. In de publicatie in NRC Handelsblad van 18 maart 2006 staat immers, dat Van Hees bevestigt dat het gaat om advocaat [eiser], aldus [eiser].

Van Hees heeft hier tegenover aangevoerd dat hij nooit de naam van [eiser] heeft genoemd tegenover de pers. Volgens Van Hees wisten de media al in een vroeg stadium dat [eiser] de advocaat van [A] was. De media hebben Van Hees om bevestiging gevraagd en steevast heeft Van Hees die bevestiging niet gegeven. Dat in het NRC Handelsblad-artikel van 18 maart 2006 staat dat hij dit wel zou hebben bevestigd, is onjuist. Van Hees heeft toen niet om rectificatie van die mededeling gevraagd. Later, naar aanleiding van een artikel in NRC Handelsblad van 23 juni 2008 waar de suggestie werd gewekt dat Van Hees heeft bevestigd dat het om [eiser] ging, wel. Toen heeft Van Hees aan de desbetreffende journalist geschreven dat die vermelding niet juist was. Daarop heeft de journalist laten weten dat Van Hees inderdaad niet direct antwoord had willen geven op de vraag om welke advocaat het ging en dat hij op basis van eerdere publicaties in de media over deze zaak de conclusie had getrokken dat het om [eiser] gaat. [eiser] heeft bovendien zelf in een vroeg stadium de publiciteit gezocht in zijn hoedanigheid van advocaat van [A], te weten onder meer als gast bij het televisieprogramma NOVA op 2 augustus 2005, bij gelegenheid van de behandeling van het hoger beroep van de faillissementsuitspraak en (samen met [F]) als gast bij het televisieprogramma Barend en Van Dorp. De andere advocaten van [A] zijn niet of veel minder prominent in de media aanwezig geweest en dit verklaart waarom de media, als er werd geschreven over de advocaat van [A], al snel aan [eiser] dachten, aldus ten slotte Van Hees.

De rechtbank is van oordeel dat tegenover de gemotiveerde betwisting door Van Hees onvoldoende onderbouwd is gesteld dat Van Hees aan de pers zou hebben gezegd dan wel bevestigd dat de advocaat van [A] [eiser] betrof. Nu [eiser] niet heeft weersproken dat hij zelf in een vroeg stadium de publiciteit heeft gezocht in zijn hoedanigheid van advocaat van [A], kan Van Hees niet worden verweten dat de pers naar aanleiding van de vermelding in de faillissementsverslagen, welke vermelding niet onrechtmatig is geoordeeld, wist dat het om [eiser] ging. De omstandigheid dat Van Hees na het NRC Handelsblad-artikel van 18 maart 2006 niet om een rectificatie heeft verzocht, betekent niet dat uitgegaan kan worden van de juistheid van de vermelding dat Van Hees heeft bevestigd dat het om [eiser] ging. Van Van Hees hoeft immers niet verwacht te worden dat hij op elke onjuiste mededeling in de pers reageert. Dit geldt in dit geval te minder nu het belang bij rectificatie zeer beperkt was omdat de naam van [eiser] al eerder, in de Volkskrant van 10 maart 2006, was vermeld. Van onzorgvuldig handelen van de curator op dit punt is dan ook geen sprake.

Insolad Praktijkregels

[eiser] heeft gesteld dat Van Hees in strijd heeft gehandeld met de Insolad praktijkregels voor curatoren, in het bijzonder omdat Van Hees hem heeft bedreigd en gechanteerd tot betaling van € 220.000,- bij gebreke waarvan hij een tuchtprocedure, een strafprocedure en een civiele procedure zou aanspannen en dat Van Hees niet heeft gestreefd naar objectiviteit in zijn oordeelsvorming door standpunten naar buiten toe te presenteren als feiten. Verder heeft Van Hees in strijd gehandeld met hoofdstuk 4 van de praktijkregels ‘procederen door de curator’, omdat hij met het voeren van de tuchtrechtelijke procedure niet het belang van de boedel heeft gediend. Ook heeft Van Hees in strijd met hoofdstuk 8 ‘het verstrekken van informatie aan derden door curatoren’ niet de terughoudendheid betracht die de curator past, te weten alleen als een wettelijke verplichting bestaat of het belang van de boedel of een ander zwaarwegend belang dit vordert en had hij [eiser] in kennis moeten stellen van het feit dat hij naar buiten zou brengen dat de advocaat waar het om ging [eiser] betrof. Tenslotte heeft Van Hees in strijd met hoofdstuk 10 ‘Verslaglegging’ gehandeld door in het verslag van 13 november 2007 (zie hiervoor onder 2.21) zijn ‘onderzoek’ als feit te presenteren, aldus [eiser].

Daargelaten de vraag of de praktijkregels een dwingend of een richtinggevend karakter hebben, is de rechtbank van oordeel dat Van Hees niet in strijd heeft gehandeld met deze praktijkregels. Van Hees heeft over de gestelde bedreiging en chantage aangevoerd dat hij [eiser] alleen heeft gewezen op de consequenties als [eiser] het bedrag niet zou terugstorten. [eiser] heeft tegenover deze betwisting door Van Hees onvoldoende concrete feiten of omstandigheden gesteld waaruit kan worden afgeleid dat hij zou zijn bedreigd of gechanteerd. De omstandigheid dat Van Hees erop heeft gewezen dat bij niet terugbetaling een aangifte, een tuchtprocedure en een civiele procedure zouden volgen, is daartoe onvoldoende. Voor het overige treffen de verwijten evenmin doel. Zoals hiervoor onder 4.5 is overwogen kan niet worden geoordeeld dat Van Hees zijn standpunten als feiten heeft gepresenteerd. Van handelen in strijd met de praktijkregels over procederen door curatoren is evenmin sprake. Zoals hiervoor onder 4.4 is overwogen kan het starten van een tuchtprocedure onder omstandigheden tot de taak van de curator worden gerekend en nu Van Hees deze procedures met instemming van de rechter-commissaris heeft ingesteld, kan niet worden geoordeeld dat Van Hees het belang van de boedel niet zou hebben gediend. Tenslotte kan, onder verwijzing naar wat hiervoor onder 4.17 is overwogen, niet worden geoordeeld dat Van Hees aan derden heeft medegedeeld dat [eiser] de advocaat van [A] was, zodat evenmin sprake is van handelen in strijd met hoofdstuk 8 (‘het verstrekken van informatie aan derden door curatoren’) van de praktijkregels.

Slotsom en kosten

Het voorgaande leidt tot de slotsom dat niet geoordeeld kan worden dat Van Hees onrechtmatig heeft gehandeld jegens [eiser]. De vorderingen van [eiser] worden om die reden afgewezen en de overige stellingen en weren hoeven geen bespreking.

[eiser] zal, als de in het ongelijk gestelde partij, in de kosten van deze procedure worden veroordeeld. De kosten worden tot heden aan de zijde van Van Hees begroot op:

€ 1.436,00 aan vastrecht en € 5.160,00 aan salaris advocaat (zijnde twee punten van het toepasselijke liquidatietarief € 2.580,00), derhalve in totaal € 6.596,00.