4.3.4 Conclusie

In zaken waarin geen schikking tot stand was gekomen, zijn alle drie de doelen van de comparitie na antwoord gemeten. De mate van doelbereik is gemeten door aan partijen, advocaten en de rechters de volgende stellingen voor te leggen. Stelling la: ‘De rechter heeft eruit gehaald wat erin zat om partijen een schikking te laten overeenkomen’

Stelling 2: ‘Alle informatie die van belang is in deze zaak is op tafel gekomen’ Stelling 3: ‘Alles wat tijdens de zitting mogelijk was om het verdere verloop van het proces tot en met het eindvonnis te plannen, is gedaan.’

Partijen, advocaten en rechters geven aan dat het eerste doel, ‘het beproeven van een schikking’, in redelijke mate is bereikt. Er blijken geen significante verschillen te bestaan tussen deze drie groepen. De aanwezigen van dezelfde zitting zijn het in enige mate eens over de vraag in welke mate dit doel bereikt is.

De rechters zijn over het bereiken van het tweede doel, let verkrijgen van inlichtingen van partijen’, positiever dan partijen en advocaten, al is deze laatste groep nog steeds gematigd positief. Verder is de overeenstemming tussen de aanwezigen van dezelfde zitting over de mate waarin dit doel bereikt is niet erg groot.

Over de mate waarin het derde doel ‘het overleg met partijen over het vervolg van de procedure’ bereikt is, zijn rechters behoorlijk positief, advocaten iets minder en partijen nog iets minder. Er bestaat weinig overeenstemming tussen de verschillende deelnemers van dezelfde zitting over de mate waarin dit doel bereikt is.

Het is wat lastig om naar aanleiding van de resultaten hierboven een harde conclusie te trekken ten aanzien van de vraag of de doelen van de zitting in de onderzochte zittingen in voldoende mate worden gerealiseerd. De gemiddelde doelbereikscore van zowel partijen, advocaten als rechters is voor alle drie de doelen gematigd positief tot positief. Partijen, advocaten en de rechter verlaten de rechtszaal echter met nogal uiteenlopende ideeën over doelbereik.