Rb. Rotterdam, 19-09-2013, nr. AWB-12, 1145

Bij het bestreden besluit heeft verweerder, voor zover hier van belang, overeenkomstig en met verwijzing naar de inhoud van het advies van de Bezwarencommissie bezwaarschriften gemeentepersoneel, het bezwaar van eiseres tegen het ontslagbesluit ongegrond verklaard en dat besluit gehandhaafd. Verweerder heeft eiseres de disciplinaire straf van ongevraagd ontslag opgelegd, omdat zij zich schuldig heeft gemaakt aan ernstig plichtsverzuim. Mede onder verwijzing naar het rapport van Hoffman heeft verweerder hieraan ten grondslag gelegd dat eiseres op vrijdag 21 januari 2011, dinsdag 9 augustus 2011 en zaterdag 8 oktober 2011 acht uren als arbeidstijd heeft geschreven, terwijl zij op die dagen niet heeft gewerkt. Daarnaast heeft eiseres in 2011 39 van de 50 keer dat zij dit heeft gedaan, het gemeentegebouw afgesloten voor het einde van de diensttijd. Als gevolg hiervan hebben eiseres en de medewerkers die onder haar leiding stonden het gebouw voortijdig verlaten en minder gewerkt. Verder is eiseres twee keer te laat voor een vroege dienst verschenen en is eiseres op een werkdag waarop zij een twee uur durend examen had, zonder verantwoording hierover, niet op haar werk verschenen.

Op grond van artikel 8:13 van de Collectieve arbeidsvoorwaardenregeling en Uitwerkingsovereenkomst voor de sector gemeenten (hierna: CAR/UWO) kan als disciplinaire straf aan de ambtenaar ongevraagd ontslag verleend worden.

Op grond van artikel 16:1:1, eerste lid, van de CAR/UWO kan de ambtenaar die de hem opgelegde verplichtingen niet nakomt of zich overigens aan plichtsverzuim schuldig maakt disciplinair worden gestraft.

Op grond van het tweede lid van dit artikel omvat plichtsverzuim zowel het overtreden van enig voorschrift als het doen of nalaten van iets dat een goed ambtenaar in gelijke omstandigheden behoort na te laten of te doen.

Allereerst dient te worden beoordeeld of de verweten gedragingen door eiseres zijn gepleegd.

Verweerder heeft naar het oordeel van de rechtbank terecht vastgesteld dat eiseres op 21 januari 2011, 9 augustus 2011 en 8 oktober 2011 acht uur arbeidstijd heeft geschreven terwijl zij op die dagen niet heeft gewerkt. Ook heeft verweerder terecht vastgesteld dat eiseres van de 50 avonddiensten die zij in 2011 had, er 39 voor het einde van de diensttijd heeft afgesloten. In beroep heeft eiseres niet weersproken dat zij twee keer te laat is verschenen voor een vroege dienst en dat zij op 20 december 2011 na ten hoogste een halve cursusdag de rest van de dag afwezig is geweest zonder daarvoor verlof op te nemen. Uit het overgenomen advies van de adviescommissie volgt voor de rechtbank dat ook deze feitelijke gedragingen ten grondslag liggen aan het bestreden besluit.

Het betoog van eiseres dat het vaststellen van de verweten gedragingen en daarmee het bestreden besluit onzorgvuldig tot stand is gekomen, omdat verweerder en Hoffman in hun onderzoek gebruik hebben gemaakt van de gegevens van het parkeerabonnement van eiseres, faalt.

Nog los van de vraag in hoeverre dit abonnement privé was, is op grond van vaste jurisprudentie het gebruik van deze gegevens slechts dan niet toegestaan, indien zij zijn verkregen op een wijze die zozeer indruist tegen wat van een behoorlijk handelende overheidswerkgever mag worden verwacht dat dit gebruik onder alle omstandigheden ontoelaatbaar moet worden geacht. Uit wat eiseres aanvoert volgt niet dat de inbreuk op de privacy van eiseres dermate is dat hiervan sprake is.

Daarmee heeft verweerder naar het oordeel van de rechtbank terecht gesteld dat eiseres zich aan de verweten gedragingen heeft schuldig gemaakt.

Eiseres betoogt dat de verweten gedragingen geen ernstig plichtsverzuim opleveren.

Dit betoog faalt.

Eiseres is leidinggevende bij het gemeentelijk bedrijf Toezicht. De ambtenaren van Toezicht spreken burgers aan op overtredingen op het gebied van verkeer en milieu. Als handhavers dienen zij integer te zijn, waarbij de leidinggevende een voorbeeldfunctie heeft. Uit het dossier leidt de rechtbank af dat er diverse malen en op verschillende manieren bij de leidinggevenden aandacht is gevraagd voor het uitgangspunt dat de medewerkers zo lang mogelijk op straat moeten zijn en zich pas 5 minuten voor het einde van de diensttijd mogen omkleden. De directeur heeft de afspraken diverse malen uiteengezet en daarbij aangegeven dat voor elke dienst acht uur wordt geschreven en dat onvoorziene omstandigheden moeten worden verantwoord. Over die regels kan naar het oordeel van de rechtbank geen misverstand bestaan.

Eiseres heeft geen deugdelijke verklaringen gegeven op grond waarvan verweerder de verweten gedragingen niet of in mindere mate ten grondslag zou mogen leggen aan zijn standpunt. Verweerder mag van eiseres, zeker gelet op haar functie, in redelijkheid verwachten dat zij de gewerkte uren juist verantwoordt en een avonddienst niet vroegtijdig beëindigt. Voor zover eiseres bepleit dat het vroegtijdig beëindigen van de avonddienst relatief slechts een korte tijd betreft en dat het werk klaar was, gaat eiseres eraan voorbij dat haar niet is opgedragen een bepaalde hoeveelheid werk te verrichten maar haar onder andere is opgedragen een bepaalde tijd op haar werk aanwezig en paraat te zijn. Bovendien heeft verweerder naar het oordeel van de rechtbank terecht van belang geacht dat indien eiseres te vroeg afsloot ook de medewerkers te vroeg naar huis werden gestuurd. Het feit dat andere teamleiders hun avonddienst ook (weleens) eerder beëindigden, is geen rechtvaardiging voor eiseres dit ook te doen. Overigens blijkt uit de stukken dat dit bij andere medewerkers niet zo vaak voorkwam als bij eiseres. Daarbij is van belang dat eiseres het eerder afsluiten niet in het WBU registreerde terwijl zij op het moment dat zij langer werkte deze extra uren wel registreerde. Dat eiseres meent dat een eerder vertrek gerechtvaardigd was als de administratie eerder was afgerond, duidt naar het oordeel van de rechtbank op niet integer gedrag.

Verder heeft eiseres niet onderbouwd dat op 15 en 25 januari 2011 sprake was van extreem weer, noch heeft zij aannemelijk gemaakt dat zij daarom toestemming had om eerder weg te gaan. Aan de verklaring van, destijds, haar leidinggevende hecht de rechtbank niet de waarde die eiseres daaraan toegekend wenst te zien, nu deze bijna anderhalf jaar later is opgesteld, niet is ondertekend en de aanstelling van deze leidinggevende vanwege een vertrouwensbreuk is beëindigd. Dat dit laatste niet klopt, is door eiseres wel gesteld, maar niet onderbouwd, zodat de rechtbank eiseres daarin niet volgt. Voorts heeft eiseres niet aannemelijk gemaakt dat zij op 30 juli 2011 eerder weg moest vanwege een lekkage bij haar thuis. Uit wat eiseres ter zitting heeft gesteld over het ruilen van diensten en het registeren van uren volgt niet dat het voor haar niet mogelijk was haar uren in het WBU juist te verantwoorden. Dat eiseres haar op 9 augustus 2011 gewerkte uren in het WBU achteraf heeft verantwoord op basis van het Uitvoeringsrooster, is mede gelet op de vele veranderingen in de planning, verwijtbaar en de gevolgen daarvan komen voor haar rekening en risico. De stelling van eiseres dat zij een andere dienst in de week van 8 oktober 2011 (week 40) niet heeft geschreven, terwijl zij wel gewerkt heeft, baat haar evenmin. Dit houdt namelijk nog steeds in dat de uren niet juist verantwoord zijn. Tot slot is voor de beoordeling of sprake is van (ernstig) plichtsverzuim niet van belang, voor zover eiseres dit bepleit, of zij met haar gedragingen (financieel) voordeel heeft behaald.

Verweerder kan dan ook worden gevolgd in zijn stelling dat een goed werknemer in gelijke omstandigheden de gedragingen van eiseres behoort na te laten en er sprake is van (ernstig) plichtsverzuim.

De rechtbank is niet gebleken van feiten of omstandigheden op grond waarvan het (ernstig) plichtsverzuim eiseres niet kan worden toegerekend. Verweerder was dan ook bevoegd eiseres disciplinair te straffen wegens ernstig plichtsverzuim.

Eiseres betoogt dat het strafontslag onevenredig is aan het gepleegde plichtsverzuim.

Dit betoog faalt.

Gelet op de structurele aard van het vroegtijdig beëindigen van de avonddiensten (39 van de 50 keer), waarbij verweerder in dit kader aannemelijk heeft gemaakt dat het van belang is dat het personeel tot het einde van de dienst aanwezig is, in combinatie met de overige eiseres te verwijten gedragingen en gezien de leidinggevende (voorbeeld)functie van eiseres, is het begane plichtsverzuim zodanige ernstig dat disciplinair ontslag als reactie hierop naar het oordeel van de rechtbank niet onevenredig is. Door haar gedragingen heeft eiseres het in haar gestelde vertrouwen zeer ernstig beschaamd en blijk gegeven dat zij zich onvoldoende bewust is van de verplichtingen die uit de aard van haar functie voortvloeien en de hoge eisen van integriteit en betrouwbaarheid die worden gesteld aan medewerkers bij Toezicht. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder het belang van de organisatie in deze situatie zwaarder mogen laten wegen dan het belang van eiseres.

Het beroep is ongegrond.

Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.