CRvB, 14-11-2012, nr. 11-7074 WW

[werknemer] (werknemer) is op basis van een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd van 1 augustus 2009 tot 1 augustus 2010 als docent kunstvak en culturele kunstzinnige vormgeving werkzaam geweest in dienst van werkgever. Werknemer heeft een aanbod van werkgever om deze werkzaamheden met ingang van 1 augustus 2010 voort te zetten op basis van een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd niet aanvaard.

Werknemer heeft een uitkering op grond van de Werkloosheidswet (WW) aangevraagd. Bij besluit van 24 augustus 2010 heeft appellant werknemer met ingang van 2 augustus 2010 in aanmerking gebracht voor een WW-uitkering. Werkgever heeft tegen dat besluit bezwaar gemaakt. Beslissend op dit bezwaar heeft appellant bij besluit van 29 november 2010 (bestreden besluit) zijn besluit van 24 augustus 2010 gehandhaafd. Volgens appellant is er geen sprake van eindiging van de dienstbetrekking door of op verzoek van de werknemer wanneer een arbeidsovereenkomst van rechtswege eindigt. De weigering van werknemer om contractsverlenging te aanvaarden is juridisch niet gelijk te stellen met het beëindigen van de (bestaande) dienstbetrekking door werknemer en kan niet leiden tot verwijtbare werkloosheid.

Werkgever heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. De rechtbank heeft bij de aangevallen uitspraak dat beroep gegrond verklaard, het bestreden besluit vernietigd en appellant opgedragen een nieuw besluit te nemen met inachtneming van haar uitspraak. Door alleen aan te geven dat geen sprake is van verwijtbare werkloosheid heeft appellant naar het oordeel van de rechtbank miskend dat artikel 24 van de WW meer verplichtingen kent voor de (werkloze) werknemer. Nu appellant niet heeft onderzocht of de ex-werknemer aan alle op hem rustende verplichtingen heeft voldaan, ontbeert het bestreden besluit volgens de rechtbank een zorgvuldige voorbereiding en een toereikende motivering.

Appellant heeft - kort samengevat - naar voren gebracht dat aan de werkloosheid van werknemer geen dringende reden ten grondslag ligt en dat evenmin sprake is van een beëindiging van de dienstbetrekking door of op verzoek van werknemer. Onder verwijzing naar de uitspraak van de Raad van 24 juni 2009, LJN BJ1576, heeft appellant zich op het standpunt gesteld dat een overtreding van de verplichting genoemd in artikel 24, eerste lid, aanhef en onder b, ten derde, van de WW in dit geval niet aan de orde kan zijn, in verband met de toepassing van het zevende lid van dat artikel. Volgens appellant is evenmin sprake van schending van de overige in artikel 24 van de WW genoemde verplichtingen.

Werkgever heeft naar voren gebracht dat ook in de situatie waarin een werknemer een aanbod tot voortzetting van de arbeid heeft afgeslagen een maatregel kan worden opgelegd. Volgens werkgever heeft werknemer nagelaten passende arbeid te aanvaarden. Gelet op de omstandigheid dat de arbeidsovereenkomst van werknemer van rechtswege is geëindigd, is volgens werkgever ter zake van een verlenging van die arbeidsovereenkomst een nieuwe situatie van aanbod en aanvaarding ontstaan. Subsidiair is werkgever van mening dat er sprake is van het niet behouden van passende arbeid. Werkgever heeft in dat verband gepleit voor anticiperende toepassing van artikel 24, zevende lid, van de WW, zoals dat per 1 januari 2012 is gewijzigd. Het doel van die wetswijziging is geweest het herstellen van een lacune in de wettekst.

De Raad komt tot de volgende beoordeling.

De volgende bepalingen uit de WW, zoals deze golden ten tijde hier in geding, zijn hier van belang:

Artikel 24

Appellant heeft ter zitting erkend dat de motivering van het bestreden besluit te summier is geweest. Appellant kan zich niet verenigen met de uitspraak van de rechtbank voor zover de rechtbank hem heeft opgedragen een nieuwe beslissing op bezwaar te nemen en geen aanleiding heeft gezien - gelet op de nadere motivering in het verweerschrift in beroep - de rechtsgevolgen van het vernietigde bestreden besluit in stand te laten.

Niet in geschil is dat werknemer per 1 augustus 2010 werkloos is geworden door het niet aanvaarden van een aanbod van werkgever de eigen arbeid als docent aan [werkgever] voort te zetten op basis van een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd.

Het geschil in hoger beroep spitst zich toe op de vraag of de gedraging van werknemer moet worden aangemerkt als het “nalaten aangeboden passende arbeid te aanvaarden of door eigen toedoen geen passende arbeid verkrijgen”, dan wel als het “door eigen toedoen geen passende arbeid behouden”. Voor de beantwoording van die vraag zullen eerst kort enkele uitspraken en parlementaire stukken worden genoemd over beide in artikel 24 van de WW opgenomen verplichtingen.

Onder de werking van artikel 24 van de WW, zoals dat gold voor 1 oktober 2006, is beslist dat het niet langer willen verrichten van reeds eerder verrichte arbeid bezwaarlijk onder het begrip “nalaten aangeboden passende arbeid te aanvaarden of door eigen toedoen geen passende arbeid verkrijgen” kan worden begrepen (zie onder meer CRvB 28 januari 1992, LJN AK9560).

Onder de werking van artikel 24 van de WW, zoals dat gold van 1 oktober 2006 tot

1 juli 2009, is beslist dat artikel 24, zevende lid, van de WW, ertoe leidt dat van schending van artikel 24, eerste lid, aanhef en onder b, ten derde, van de WW slechts sprake kan zijn indien aan de werkloosheid een dringende reden ten grondslag ligt en de werknemer ter zake een verwijt kan worden gemaakt of indien de dienstbetrekking door of op verzoek van de werknemer is beëindigd zonder dat aan de voortzetting ervan zodanige bezwaren waren verbonden dat deze voortzetting redelijkerwijs niet van hem kon worden gevergd (CRvB

24 juni 2009, LJN BJ1576).

Met wijzigingen in artikel 24, zevende lid, van de WW per 1 juli 2009 en per 1 januari 2012 heeft de wetgever beoogd de reikwijdte van artikel 24, eerste lid, aanhef en onder b, ten derde, tweede en zevende lid, van de WW te corrigeren en te verduidelijken. Met de eerste wetswijziging is beoogd de reikwijdte van het zevende lid van artikel 24 te beperken door toepassing van artikel 24, eerste lid, aanhef en onder b, ten derde, van de WW zonder de beperkte verwijtbaarheidstoets van het tweede lid mogelijk te maken in situaties waarin een werknemer weigert om zijn eigen arbeid op een andere locatie of in dienst van een andere werkgever voort te zetten (Kamerstukken II 2008/09, 31767, nr. 6, blz. 2). Met de tweede wetswijziging is beoogd omissies te herstellen onder meer voor de situatie waarin een contract voor bepaalde tijd van rechtswege eindigt en de werkgever de werknemer eenzelfde contract aanbiedt dat door de werknemer wordt geweigerd. Na aanpassing van artikel 24, zevende lid, van de WW kan, volgens de Nota naar aanleiding van het verslag bij het wetsvoorstel dat heeft geleid tot de Verzamelwet SZW 2012 (Stb. 2011, 618), in die situatie gesteld worden dat de arbeid door of op verzoek van de werknemer niet wordt voortgezet en is sprake van “door eigen toedoen geen passende arbeid behouden” (Kamerstukken II, 2011/12, 33015, nr. 7, blz. 5). Indien sprake is van het afslaan van een aanbod van verlenging van de dienstbetrekking met een omvang die per week ten minste vijf uren groter is dan de omvang van de geëindigde dienstbetrekking is overigens sprake van het nalaten aangeboden passende arbeid te aanvaarden (artikel 24, eerste lid, aanhef en onder b, ten tweede, van de WW). In dat geval gelden de beperkingen van artikel 24, zevende lid, van de WW niet (Kamerstukken II 2011/12, 33015, nr. 3, blz. 8).

In het licht van de onder 4.4.4 weergegeven ontwikkelingen is er aanleiding om de rechtspraak over de in 4.4.1 genoemde begrippen aan te scherpen in die zin dat de in artikel 24, eerste lid, aanhef en onder b, ten derde, van de WW neergelegde verplichting ziet op het behouden van de eigen arbeid, indien de mogelijkheid bestaat deze in (nagenoeg) dezelfde omvang voort te zetten. Anders dan in de uitspraak van 12 januari 2011, LJN BP0952, besloten ligt, is de omstandigheid dat ter voortzetting van eigen arbeid een nieuwe arbeidsovereenkomst moet worden gesloten met een andere werkgever geen reden om artikel 24, eerste lid, aanhef en onder b, ten derde, van de WW niet van toepassing te achten. Artikel 24, eerste lid, aanhef en onder b, ten tweede, van de WW ziet op situaties waarin ander passend werk is aangeboden of door eigen toedoen niet is verkregen alsook op situaties waarin sprake is van een aanbod eigen arbeid voort te zetten in een omvang die wezenlijk verschilt van de omvang van de geëindigde dienstbetrekking, mits die verandering in redelijkheid van de werknemer kan worden gevergd.

Uit 4.4.5 volgt dat de opvatting van werkgever dat in dit geval sprake is van “nalaten aangeboden passende arbeid te aanvaarden” onjuist is, omdat het in dit geval gaat om het afslaan van een aanbod om de eigen arbeid als docent per 1 augustus 2010 in nagenoeg dezelfde omvang voort te zetten op basis van een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd. Van goede redenen om dat aanbod niet te accepteren is niet gebleken. De gedraging van werknemer moet worden gekwalificeerd als het “door eigen toedoen geen passende arbeid behouden”. Voor een andere kwalificatie van de gedraging van werknemer bestaat geen grond.

Nu het aanbod tot voortzetting van de eigen arbeid volgens werkgever dezelfde locatie betrof als waar werknemer al werkte, is volgens de hier toepasselijke tekst van artikel 24, zevende lid, van de WW het tweede lid van dat artikel van overeenkomstige toepassing. Dit betekent dat in dit geval van schending van artikel 24, eerste lid, aanhef en onder b, ten derde, van de WW slechts sprake kan zijn indien aan de werkloosheid een dringende reden ten grondslag ligt en de werknemer ter zake een verwijt kan worden gemaakt of indien de dienstbetrekking door of op verzoek van de werknemer is beëindigd zonder dat aan de voortzetting ervan zodanige bezwaren waren verbonden dat deze voortzetting redelijkerwijs niet van hem kon worden gevergd. Aan geen van de genoemde voorwaarden is voldaan.

De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid heeft op blz. 5 van de in 4.4.4 genoemde Nota onder meer opgemerkt dat op grond van de huidige regelgeving een werknemer in de situatie dat zijn contract voor bepaalde tijd eindigt en de werkgever eenzelfde contract opnieuw aanbiedt, dit aanbod kan weigeren zonder gevolgen voor zijn WW-uitkering. Dit was niet beoogd. De wetgever heeft daarom de tekst van artikel 24, zevende lid, van de WW als volgt gewijzigd: Het tweede en zesde lid zijn van overeenkomstige toepassing met betrekking tot het eerste lid, onderdeel b, onder 3°, waarbij voor de overeenkomstige toepassing van het tweede lid, onderdeel b, onder 3°, voor “de dienstbetrekking is beëindigd” mede wordt gelezen: de arbeid is beëindigd of niet voortgezet. Deze wijziging is in werking getreden met ingang van 1 januari 2012, zodat deze geen betekenis heeft voor een geval als dat van werknemer waarin de vóór die datum geldende tekst van artikel 24, zevende lid, van de WW van toepassing is. Op de tekst van artikel 24, zevende lid, van de WW, zoals deze thans luidt, kan niet worden geanticipeerd.

Uit 4.3 tot en met 4.6 volgt dat appellant niet bevoegd was tot het geheel dan wel gedeeltelijk weigeren van de WW-uitkering aan werknemer.

De slotsom is dat de aangevallen uitspraak voor vernietiging in aanmerking komt voor zover daarbij appellant is opgedragen een nieuwe beslissing op bezwaar te nemen en dat er aanleiding is te bepalen dat de rechtsgevolgen van het vernietigde bestreden besluit geheel in stand blijven.

Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.

vernietigt de aangevallen uitspraak voor zover daarbij appellant is opgedragen een nieuwe beslissing op bezwaar te nemen;

bepaalt dat de rechtsgevolgen van het besluit van 29 november 2010 geheel in stand blijven.

Deze uitspraak is gedaan door G.A.J. van den Hurk als voorzitter en H.G. Rottier en B.M. van Dun als leden, in tegenwoordigheid van Z. Karekezi als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 14 november 2012.

(getekend) G.A.J. van den Hurk

(getekend) Z. Karekezi