CRvB, 22-09-2004, nr. 01/3618 ZW + 01/3619 ZW

juni 2000 had onderzocht. Deze laatste heeft in zijn rapport gesteld dat betrokkene als gevolg van haar fysieke klachten meer beperkingen heeft ten aanzien van de aspecten zitten, tillen, dragen, buigen of torderen, gebogen werken, knielen, kruipen en hurken. Tevens is hij de mening toegedaan dat uit haar psychische klachten beperkingen voortvloeien.

Op 20 september 2000 heeft de bezwaarverzekeringsarts W.G.F. Geerlings rapport uitgebracht, waarin hij tot de conclusie is gekomen dat betrokkene als gevolg van haar psychische klachten ook beperkingen heeft met betrekking tot de aspecten tijdsdruk, verantwoordelijkheid en conflicthantering. Tevens heeft hij meer beperkingen aangenomen met betrekking tot het aspect zitten.

Vanwege deze toename van beperkingen is de bezwaararbeidskundige M.J.W.M. Willemse in zijn rapport van 4 oktober 2000 tot de conclusie gekomen dat de voormelde functies van naaister/stikster en modinette divers niet meer geschikt zijn voor betrokkene. De functie van inpak operator, alsmede de destijds bij de WAO-schatting eveneens geduide functies van medewerker pluimveeslachterij en assembleerder auto-onderdelen heeft hij echter nog wel geschikt geacht. Na overleg met de bezwaarverzekeringsarts in verband met een ogenschijnlijke overschrijding van de voor betrokkene vastgestelde belastbaarheid in de functie van inrichtingassistente, is deze functie eveneens nog geschikt geacht. In zijn rapport is hij dan ook tot de conclusie gekomen dat betrokkene nog geschikt is voor vier van de destijds bij de WAO-beoordeling geduide functies, te weten inpak operator, medewerker pluimveeslachterij, assembleerder auto-onderdelen en inrichtingsassistente.

Onder verwijzing naar dit rapport heeft het Uwv bij schrijven van 24 oktober 2000 de rechtbank kenbaar gemaakt dat het eerder ingenomen standpunt, dat betrokkene op en na 19 juli 1999 wederom geschikt is voor haar arbeid, gehandhaafd blijft.

De rechtbank was van oordeel dat in het onderhavige geval als zijn arbeid in de zin van artikel 19 van de Ziektewet dient te worden verstaan de drie functies die destijds bij de WAO-schatting in 1997 aan de basis hebben gestaan van het vaststellen van het resterende verdienvermogen. De geschiktheid voor deze drie functies is voorwerp voor de verzekering ingevolge de Ziektewet (ZW) en aangezien betrokkene door het Uwv nog slechts geschikt is geacht voor één van deze functies, - te weten inpak operator - heeft de rechtbank geoordeeld dat het bestreden besluit in rechte niet kan worden gehandhaafd. De rechtbank heeft het beroep dan ook gegrond verklaard en het bestreden besluit vernietigd. Daarnaast heeft de rechtbank het Uwv veroordeeld tot het betalen van wettelijke rente en bepalingen gegeven omtrent proceskosten en griffierecht.

In hoger beroep heeft het Uwv onder meer te kennen gegeven zich niet met het standpunt van de rechtbank te kunnen verenigen. Onder zijn arbeid in de zin van artikel 19 van de ZW dient naar de mening van het Uwv in het onderhavige geval niet slechts te worden te verstaan de functies die aan het berekenen van de resterende verdiencapaciteit ten grondslag hebben gelegen maar ook de overige in het kader van de WAO-beoordeling geduide functies.

Betrokkene heeft hoger beroep ingesteld teneinde alsnog in aanmerking te komen voor een vergoeding van de kosten van het voormelde rapport van Hatert en de voormelde verklaring van Dumar-Bilar.

De Raad overweegt als volgt.

Ingevolge artikel 19 van de ZW heeft de verzekerde bij ongeschiktheid tot het verrichten van zijn arbeid, als rechtstreeks en objectief medisch vast te stellen gevolg van ziekte, recht op ziekengeld.

Bij herhaling heeft de Raad vastgesteld dat onder arbeid in voormelde zin dient te worden verstaan de laatstelijk voor de ziekmelding feitelijk verrichte arbeid. Deze regel lijdt volgens vaste jurisprudentie van de Raad echter in zoverre uitzondering dat, wanneer de verzekerde na gedurende de maximumtermijn ziekengeld te hebben ontvangen, blijvend ongeschikt is voor zijn oude werk en niet in enig werk heeft hervat, als maatstaf geldt arbeid, zoals nader is geconcretiseerd bij de beoordeling van betrokkenes aanspraak op arbeidsongeschiktheidsverzekering. Inmiddels heeft de Raad al meerdere malen uitgesproken dat van ongeschiktheid in de zin van de ZW geen sprake is indien de verzekerde geschikt is voor ten minste één van de functies waarvoor betrokkene in het kader van de WAO-beoordeling geschikt is geacht. Anders dan de rechtbank heeft geoordeeld, behoeft dit naar het oordeel van de Raad niet een functie te zijn die destijds in het kader van de WAO-beoordeling aan het berekenen van de resterende verdiencapaciteit ten grondslag heeft gelegen.

In hoger beroep heeft gedaagde te kennen gegeven dat de functie van assembleerder-auto onderdelen bij nader inzien vanwege een overschrijding ten aanzien van het aspect handen vingervaardigheid niet geschikt is voor betrokkene. Dit betekent dat de Raad thans voor de beantwoording van de vraag staat of betrokkene op en na 19 juli 1999 geschikt kan worden geacht voor één van de functies van inpak operator, medewerker pluimveeslachterij en inrichtingsassistente.

De Raad heeft geen reden gevonden om de bevindingen van de bezwaarverzekeringsartsen met betrekking tot de fysieke klachten van betrokkene en de daaruit voortvloeiende beperkingen voor onjuist te houden. Daarbij heeft de Raad in overweging genomen dat de bezwaarverzekeringsartsen bij de totstandkoming van hun rapporten de beschikking hadden over informatie uit de behandelende sector.

Voorts heeft de Raad in overweging genomen dat het Uwv, mede naar aanleiding van het rapport van Van den Hatert, meer beperkingen voor betrokkene heeft aangenomen met betrekking tot het aspect zitten en dat dit er uiteindelijk toe heeft geleid dat betrokkene niet meer geschikt werd geacht voor de functies van naaister/stikster meubelbekleding en modinette divers. Voor meer beperkingen dan destijds bij de WAO-beoordeling is aangenomen heeft het Uwv op grond van de medische gegevens, anders dan Van den Hatert, geen aanleiding gevonden en dit standpunt kan de Raad niet voor onjuist houden. Aangezien het Uwv voorts in voldoende mate heeft aangetoond dat de ogenschijnlijke overschrijdingen ten aanzien van het aspect reiken in de functie van inrichtingassistente en ten aanzien van de aspecten tillen, duwen of trekken in de functie van medewerker pluimveeslachterij geoorloofd zijn, is de Raad van oordeel dat de uit fysieke klachten voortvloeiende beperkingen voor betrokkene geen belemmering vormen om de thans nog in geding zijnde functies uit te oefenen.

Met betrekking tot de psychische klachten overweegt de Raad dat het rapport van Van den Hatert voor het Uwv eveneens aanleiding is geweest beperkingen aan te nemen ten aanzien de aspecten tijdsdruk, verantwoordelijkheid en conflicthantering.

Voorts heeft op verzoek van de Raad met betrekking tot deze klachten de psychiater Soeters op 2 april 2004 rapport uitgebracht. De Raad is van oordeel dat deze deskundige, die betrokkene heeft gezien en bij zijn onderzoek de beschikking had over alle in deze gedingen voorhanden zijnde medische gegevens, op zorgvuldige wijze een onderzoek op zijn vakgebied heeft ingesteld en daarvan op precieze wijze verslag heeft gedaan.

Naar het oordeel van de Raad is hij tot een goed gemotiveerde beoordeling van de beperkingen van betrokkene gekomen. De Raad ziet, gelet op alle gegevens, dan ook geen reden om in het onderhavige geval af te wijken van het in ’s Raads vaste jurisprudentie besloten liggende beginsel dat het oordeel van de onafhankelijke door de bestuursrechter ingeschakelde deskundige wordt gevolgd.

In dit rapport heeft deze psychiater zich kunnen verenigen met de door gedaagde vastgestelde, uit de psychische klachten van betrokkene voortvloeiende beperkingen met dien verstande dat hij tevens een beperking aanwezig heeft geacht met betrekking tot het aspect dwingend tempo. Voor een medische urenbeperking heeft hij, anders dan van de zijde van betrokkene is betoogd, geen aanleiding gevonden. Nu, gelet op de verwoordingen functiebelasting van de thans nog in geding zijnde functies, de functie van medewerker pluimveeslachterij slechts een overschrijding ten aanzien van het aspect dwingend tempo kent, betekent dit naar het oordeel van de Raad, mede gelet op hetgeen de Raad hiervoor heeft overwogen met betrekking tot de fysieke klachten, dat appellante in ieder geval geschikt kan worden geacht voor de functies van inpak operator en inrichtingsassistente.

Op grond van het vorenstaande is de Raad van oordeel dat het Uwv terecht heeft vastgesteld dat betrokkene met ingang van 19 juli 1999 geen recht meer heeft op ziekengeld en dat de aangevallen uitspraak in rechte geen stand kan houden. Dit betekent tevens dat het hoger beroep van betrokkene niet kan slagen.

De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.

Beslist moet worden als volgt.