Rb. Den Haag, 08-09-2021, nr. AWB - 20 , 7936 tm 20, 7967

Rechtbank DEN HAAG

Team belastingrecht

zaaknummers: SGR 20/7936 t/m SGR 20/7967

8 september 2021 in de zaken tussen

en

De uitspraak van verweerder van 7 april 2020 op het bezwaar van eiser tegen de aan eiser opgelegde naheffingsaanslagen parkeerbelasting.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 25 augustus 2021.

Eiser is verschenen. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. [A] .

De rechtbank verklaart de beroepen ongegrond.

Feiten

1. Aan eiser is een parkeervergunning (particulier) verleend door verweerder voor het parkeergebied B in Delft voor de periode 1 januari tot en met 31 december 2019 ten behoeve van kenteken [kenteken] (de parkeervergunning). Op 24 februari 2020 is de parkeervergunning verlengd voor de periode tot en met 31 december 2020.

2. Op de in de tabel hieronder vermelde data en tijdstippen stond de auto van eiser met kenteken [kenteken] (de auto) geparkeerd op een parkeerplaats in parkeergebied B (de locatie). Deze locatie is door burgemeester en wethouders van de gemeente Delft aangewezen als plaats waar alleen mag worden geparkeerd door middel van een vergunning of tegen betaling van parkeerbelasting.

3. Tijdens controles op genoemde data en tijdstippen is door verweerder geconstateerd dat de auto geparkeerd stond zonder dat er een vergunningsrecht was en zonder dat er parkeerbelasting was betaald. Naar aanleiding hiervan zijn aan eiser de volgende naheffingsaanslagen opgelegd.

Ontvankelijkheid beroep

4. Voordat de rechtbank aan een inhoudelijke beoordeling van het beroep toekomt, moet worden beoordeeld of het beroep van eiser ontvankelijk is.

5. Voor het indienen van een beroepschrift geldt een termijn van zes weken, gerekend vanaf de dag na die van dagtekening van de uitspraak op bezwaar. Als het beroepschrift te laat wordt ingediend, moet de rechtbank het beroep niet-ontvankelijk verklaren. Dat is alleen anders als het niet of niet tijdig indienen van het beroepschrift betrokkene niet kan worden toegerekend. Dan laat de rechtbank op grond van artikel 6:11 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) niet-ontvankelijkverklaring als gevolg van die te late indiening achterwege omdat de termijnoverschrijding verschoonbaar wordt geacht.

6. Verweerder stelt dat de e-mail van 7 april 2020 van [B.V.] B.V. aan eiser moet worden aangemerkt als de uitspraak op het bezwaar van eiser van 24 februari 2020. In dat geval eindigde de termijn voor het indienen van het beroepschrift op 19 mei 2020. Verweerder heeft een bezwaarschrift van eiser met dagtekening 16 juli 2020 aangemerkt als een beroepschrift en dit op grond van artikel 6:15 van de Awb doorgezonden aan de rechtbank. Verweerder stelt zich ter zitting op het standpunt dat de termijnoverschrijding eiser niet kan worden toegerekend omdat eiser uit de brief van 7 april 2020 niet heeft kunnen afleiden dat het een uitspraak op bezwaar is.

7. Eiser stelt ter zitting dat het hem op 16 juli 2020 niet bekend was dat de bezwaarprocedure al was afgerond met een uitspraak op bezwaar.

8. De rechtbank stelt vast dat het beroep buiten de beroepstermijn is ingediend maar laat niet-ontvankelijkverklaring van het beroep achterwege wegens een verschoonbare termijnoverschrijding. Hoewel de e-mail van 7 april 2020 kennelijk als een uitspraak op bezwaar is bedoeld en formeel gezien ook als een uitspraak op bezwaar kan worden aangemerkt, is de rechtbank met verweerder van oordeel dat het eiser niet kan worden tegengeworpen dat hij de e-mail niet als zodanig heeft herkend. Formeel gezien is sprake van een uitspraak op bezwaar, gelet op de overgelegde e-mailcorrespondentie waaruit blijkt dat de e-mail van 7 april 2020 een reactie is op het bezwaarschrift van 24 februari 2020, en gelet op de tekst van de e-mail waarin inhoudelijk op de bezwaren van eiser wordt ingegaan. Daarbij acht de rechtbank van belang dat artikel 7:12 van de Awb geen vormvoorschriften bevat voor de uitspraak op bezwaar. De e-mail van 7 april 2020 is echter met veel moeite als een uitspraak op bezwaar te herkennen, nu in het onderwerp en in de tekst van de e-mail de aanduiding ‘uitspraak op bezwaar’ ontbreekt, en hierin ook niet expliciet is vermeld dat dit de beslissing van de gemeente behelst op het door eiser ingediende bezwaar. Daarbij komt dat de uitspraak op bezwaar geen rechtsmiddelenverwijzing bevat.

9. De rechtbank verklaart het beroep van eiser ontvankelijk, en komt toe aan een inhoudelijke beoordeling van het beroep.

Inhoudelijk

10. Ingevolge artikel 234, vijfde lid, van de Gemeentewet kunnen de kosten van het opleggen van een naheffingsaanslag niet vaker dan eenmaal per kalenderdag door verweerder in rekening worden gebracht. Nu de naheffingsaanslagen voor verschillende kalenderdagen dan wel voor dezelfde kalenderdag maar verschillende locaties zijn opgelegd, wordt dit niet door de wet beperkt en is elke naheffingsaanslag in beginsel terecht opgelegd. De rechtbank wijst er verder op dat een naheffingsaanslag parkeerbelasting geen boete is, maar een objectieve belasting en dat er daarom geen sprake is van dubbele bestraffing voor hetzelfde feit. Ook de vraag of iemand te goeder trouw heeft gehandeld is daarom niet van belang.

11. Eiser doet een beroep op coulance. Verweerder licht toe dat volgens het coulancebeleid van de gemeente de eerste naheffingsaanslag moet worden betaald, en de naheffingsaanslagen tot het moment dat de brief over de eerste naheffing moet zijn ontvangen, worden geseponeerd. De naheffingsaanslagen daarna dienen wel weer te worden betaald. De rechtbank stelt vast dat verweerder conform zijn coulancebeleid acht naheffingsaanslagen gedateerd in de periode tussen 15 januari 2020 (de eerste naheffingsaanslag) en 27 januari 2020 heeft geseponeerd. Verweerder licht ter zitting desgevraagd toe, dat hij niet bereid is om meer coulance toe te passen dan in het coulancebeleid van de gemeente is bepaald. Toepassing van de hardheidsclausule van artikel 63 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (Awr), in verbinding met artikel 231 van de Gemeentewet, is alleen voorbehouden aan de gemeente en is niet aan de beoordeling van de rechtbank onderworpen.

12. De rechtbank ziet in dit specifieke geval geen ruimte om naheffingsaanslagen te vernietigen op grond van algemene beginselen van behoorlijk bestuur, meer specifiek het evenredigheidsbeginsel. De heffing vindt zijn oorsprong in parkeerregulering en het is de vraag in hoeverre dat doel is gediend met het opleggen van 32 naheffingsaanslagen in een relatief korte periode. De handelwijze van eiser staat echter in dit geval in de weg aan vernietiging van naheffingsaanslagen wegens strijd met het evenredigheidsbeginsel. Eiser licht ter zitting toe dat hij zich er bewust van is dat hij zijn parkeervergunning jaarlijks tijdig

moet verlengen maar dat hij het dit keer vergeten was. Het had vervolgens ingevolge het coulancebeleid bij een beperkt aantal naheffingsaanslagen kunnen blijven. Verweerder heeft eiser immers na het opleggen van de eerste naheffingsaanslag enige tijd gegund om zijn fout te herstellen. Gedurende deze tijd had eiser redelijkerwijs kunnen begrijpen dat er iets mis was met zijn vergunning, maar heeft hij zich dit niet gerealiseerd omdat hij zijn post, waaronder de naheffingsaanslagen, pas veel later heeft geopend. Zodoende is het tot dit grote aantal aanslagen opgelopen. Het is de rechtbank niet gebleken dat de verlate postafhandeling eiser niet kan worden aangerekend. Eiser verklaart ter zitting dat hij veel post ontvangt, waaronder veel reclame, en dat hij dit soms ook ongelezen weggooit. Ook ter zitting toont eiser een aantal ongeopende poststukken – met op de envelop de tekst: LET OP! Gemeentelijke belastingaanslag –, die hij meent niet (direct) te hoeven openen, omdat hij stelt te weten wat er in de enveloppen zit. Het staat eiser vrij zijn post enige tijd ongeopend te laten, maar de gevolgen hiervan dienen in dit geval dan ook voor zijn rekening en risico te komen.

Niet-horen in bezwaarfase

13. Voor zover eiser zich op het standpunt stelt dat verweerder de hoorplicht heeft geschonden, volgt de rechtbank dit niet. Op grond van artikel 25, eerste lid, van de Awr, in verbinding met artikel 231 van de Gemeentewet, wordt de belanghebbende, in afwijking van artikel 7:2 van de Awb, gehoord op zijn verzoek. Nu gesteld noch gebleken is dat eiser een dergelijk verzoek heeft gedaan, is van schending van de hoorplicht geen sprake.

Conclusie

14. Gelet op wat hiervoor is overwogen is, dienen de beroepen ongegrond te worden verklaard.

Proceskosten

15. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Deze uitspraak is gedaan door mr. A.E. Dutrieux, rechter, in aanwezigheid van

mr. R. Vijverberg, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 8 september 2021.

griffier rechter

Afschrift verzonden aan partijen op:

Tegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na verzending hoger beroep instellen bij het gerechtshof Den Haag (team belastingrecht), Postbus 20302,

2500 EH Den Haag.