CRvB, 01-08-2013, nr. 12-5268 MAW

De rechtbank heeft bij de aangevallen uitspraak het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard.

De Raad komt tot de volgende beoordeling.

Naar ook blijkt uit zijn bezwaarschrift, beoogt appellant met het onderhavige verzoek om met terugwerkende kracht tot 1 januari 2007 te worden bevorderd tot de rang van opperwachtmeester. In geding is de afwijzing van dit verzoek. De Raad stelt vast dat appellant gedurende de gehele periode vanaf het moment dat hem per 1 november 2006 de functie van medewerker falsificaten bij de brigade Recherche en Informatie van het District Noord-Oost van de KMar is toegewezen tot het moment waarop hij het verzoek van 19 december 2010 heeft ingediend niet - door het instellen van rechtsmiddelen of anderszins - is opgekomen tegen het feit dat hem de rang van wachtmeester der eerste klasse was toegekend. Pas door middel van het onderhavige verzoek heeft appellant getracht hierin verandering te brengen. Nu appellant tot de datum van dit verzoek heeft berust in het feit dat aan hem de rang van wachtmeester der eerste klasse was toegekend, heeft de in het bestreden besluit vervatte weigering om appellant met terugwerkende kracht tot 1 januari 2007 te bevorderen in de rang van opperwachtmeester het karakter van een weigering terug te komen van het in rechte onaantastbaar geworden functietoewijzingsbesluit, voor zover daarbij aan appellant met ingang van 1 november 2006 de rang van wachtmeester der eerste klasse is toegekend. De rechtbank heeft dit niet onderkend.

In dit geval is een duuraanspraak in het geding. In zo’n geval is het aangewezen om bij de toetsing van het verzoek om terug te komen van het eerdere besluit een onderscheid te maken tussen het verleden en de toekomst (CRvB 26 april 2012, LJN BW4407). Wat betreft de periode voorafgaande aan het verzoek, dient de bestuursrechter zich in beginsel te beperken tot de vraag of sprake is van nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden en, zo ja, of het bestuursorgaan daarin aanleiding had behoren te vinden om het oorspronkelijke besluit te herzien. Wat betreft de periode daarna moet een minder terughoudende toetsingsmaatstaf worden gehanteerd. Daarbij zal het bij een duuraanspraak in de regel niet met een evenwichtige en zorgvuldige belangenafweging verenigbaar zijn dat een besluit waarbij ten onrechte geen of een te lage aanspraak is toegekend, blijvend aan de verzoeker wordt tegengeworpen. Eerbiediging van de rechtszekerheid, waarop ook het bestuursorgaan aanspraak kan maken, is voor de toekomst immers van minder belang dan voor het verleden.

Appellant heeft wat betreft de periode voorafgaande aan het verzoek van 19 december 2010 geen nieuwe feiten of veranderde omstandigheden als hiervoor bedoeld naar voren gebracht. Voor de periode voorafgaande aan het verzoek houdt de afwijzing reeds hierom stand.

De minister heeft wat betreft het tijdvak na de indiening van het onderhavige verzoek bij een zorgvuldige en evenwichtige belangenafweging tot de bestreden afwijzing kunnen komen. De Raad stelt in dit verband eerst vast dat aan appellant nimmer een functie is toegewezen waaraan een hogere rang is verbonden dan de rang welke hij sinds 1 november 2006 bekleedt. In zoverre is terecht geen toepassing gegeven aan artikel 27 (thans 24), vierde lid, van het Algemeen militair ambtenarenreglement (AMAR), waarin als uitgangspunt is neergelegd dat een militair naar een hogere rang wordt bevorderd indien hem een functie wordt toegewezen waaraan die hogere rang is verbonden. Appellant heeft voorts nimmer een verzoek gedaan om een functieherwaarderingsonderzoek en ook de minister heeft kennelijk geen aanleiding gezien om appellants functie aan zo’n onderzoek te onderwerpen. Dit betekent dat ook

artikel 24a van het AMAR - waarvan de inhoud voorheen was opgenomen in de Beleidsregel aanstelling, functietoewijzing en bevordering Defensie - geen basis voor bevordering biedt. Verder is niet aannemelijk geworden dat aan appellant (stelselmatig) werkzaamheden op het niveau van senior medewerker falsificaten zijn opgedragen. De enkele omstandigheid dat appellant werkzaam was in een team van twee personen, waarin de dagelijkse werkzaamheden tussen hem en zijn senior werden verdeeld, rechtvaardigt die conclusie niet. Evenmin is sprake van een rechtens te honoreren opgewekt vertrouwen dat appellants functie zou worden opgewaardeerd en dat appellant zou worden bevorderd naar een hogere rang. Een beroep op het vertrouwensbeginsel kan volgens vaste rechtspraak van de Raad (CRvB

19 november 2009, LJN BK4735) alleen slagen als van de kant van het tot beslissen bevoegde orgaan uitdrukkelijke, ondubbelzinnige en onvoorwaardelijke toezeggingen zijn gedaan, die bij de betrokkene gerechtvaardigde verwachtingen hebben gewekt. Aan deze eisen wordt in dit geval niet voldaan. Het beroep op het gelijkheidsbeginsel faalt evenzeer. De door appellant genoemde collega, die wel in aanmerking is gebracht voor een bevordering, verkeerde in een andere situatie dan appellant. Verwezen wordt naar hetgeen de rechtbank daarover heeft overwogen.

Het voorgaande brengt mee dat de weigering ook voor zover deze ziet op de periode vanaf de datum van het verzoek, in rechte stand kan houden.

Het hoger beroep slaagt niet. De aangevallen uitspraak moet, zij het met verbetering van de gronden, worden bevestigd.

Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.