Rb. Zeeland-West-Brabant, 08-04-2024, nr. 22/5549

In de in 1.5 bedoelde schriftelijke reactie van belanghebbende heeft hij de rechtbank gevraagd om hem – indien de stukken betreffende het boekenonderzoek bij [naam 1] tot de stukken van het geding worden gerekend – een extra termijn te gunnen voor een nadere reactie. De rechtbank heeft hiertoe geen reden gezien.

Heeft de inspecteur de algemene beginselen van behoorlijk bestuur geschonden?

Ter zitting heeft belanghebbende verklaard dat er geen gevolgen hoeven te worden verbonden aan de omstandigheid dat zijn persoonsgegevens zijn verwerkt in de Fraude Signalering Voorziening.

Belanghebbende stelt dat de weduwe in de in 3.3 bedoelde procedures werd bijgestaan door [naam 4] , dat [naam 4] later bij de Belastingdienst in dienst is getreden en ook daarna nog is opgetreden als (fiscaal) adviseur van de weduwe. [naam 4] zou daarbij de wettelijke verplichtingen en de algemene beginselen van behoorlijk bestuur niet hebben nageleefd.

De rechtbank ziet geen reden om aan hetgeen belanghebbende over [naam 4] heeft gesteld enig gevolg voor de onderhavige zaak te verbinden. Wat er ook zij van de juistheid van de in 4.2 bedoelde stellingen, nergens is uit gebleken dat [naam 4] betrokken is geweest bij of invloed heeft gehad op de totstandkoming of handhaving van de onderhavige aanslagen.

Verder stelt belanghebbende dat er in de uitspraak op bezwaar onjuistheden staan en dat daarin veel bezwaren niet worden besproken of weerlegd.

Belanghebbende heeft de in 4.4 bedoelde onjuistheden niet gepreciseerd en de rechtbank is niet van dergelijke onjuistheden gebleken. Naar het oordeel van de rechtbank is de uitspraak op bezwaar niet onvoldoende gemotiveerd en heeft belanghebbende, ook in beroep, alles kunnen aandragen wat hij wil.

Tot slot stelt belanghebbende dat de inspecteur de waarheidsplicht heeft geschonden, waarbij hij verwijst naar artikel 21 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, een arrest van de Hoge Raad in een civiele zaak en de conclusie van een Advocaat-Generaal in een civiele zaak.

Naar het oordeel van de rechtbank slaagt ook deze grond niet. De rechtbank heeft geen aanleiding te veronderstellen dat de inspecteur de relevante feiten niet naar waarheid heeft vermeld.

Heeft de inspecteur de aanslagen en belastingrentebeschikkingen terecht en tot juiste bedragen opgelegd/gegeven?

De hoogte van het in de aanslag IB/PVV 2017 begrepen belastbaar inkomen uit sparen en beleggen, van € 124, is niet in geschil.

Belanghebbende heeft de rechtbank verzocht om het door hem geleden verlies uit onderneming vast te stellen en stelt dat het belastbaar inkomen uit werk en woning van € 45.339 waarvan de inspecteur bij de aanslag is uitgegaan, onjuist is.

Omkering en verzwaring van de bewijslast

De inspecteur stelt dat belanghebbende niet de vereiste aangifte heeft gedaan. Als de vereiste aangifte niet is gedaan, dan wordt het beroep ongegrond verklaard, tenzij blijkt dat en in hoeverre de uitspraak op bezwaar onjuist is (‘omkering en verzwaring van de bewijslast’).1.Belanghebbende stelt de vereiste aangifte te hebben gedaan.

De rechtbank stelt voorop dat het onbeantwoord laten of onjuist beantwoorden van een of meer vragen in het door de aangifteplichtige ingediende aangiftebiljet in de regel leidt tot de gevolgtrekking dat niet de vereiste aangifte is gedaan. Daarvoor hoeft niet vast te staan dat de tekortkoming in de beantwoording van de vraag of vragen ertoe leidt dat de volgens de aangifte verschuldigde belasting verhoudingsgewijs aanzienlijk lager is dan de werkelijk verschuldigde belasting of dat het bedrag van de belasting dat als gevolg van die tekortkoming niet zou zijn geheven, op zichzelf beschouwd aanzienlijk is.2.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft belanghebbende, door bij alle gevraagde gegevens die betrekking hebben op zijn onderneming nihil in te vullen bij het doen van aangifte, behalve bij de zelfstandigenaftrek en de niet gerealiseerde zelfstandigenaftrek, vragen onjuist beantwoord als bedoeld in 4.7.1. Niet in geschil is immers dat belanghebbende bij beantwoording van deze vragen ten onrechte nihil heeft ingevuld; volgens belanghebbende zelf had hij bij de vraag over ondernemingsvermogen begin boekjaar € 527.822 en bij de vraag over het ondernemingsvermogen eind boekjaar € 946.462 moeten invullen, en bij de vraag over privéonttrekkingen een bedrag van € 31.817. De onjuiste beantwoording van deze vragen die betrekking hebben op zijn winst uit onderneming acht de rechtbank van voldoende gewicht om de sanctie van omkering en verzwaring van de bewijslast te rechtvaardigen.

Redelijke schatting

Bij omkering en verzwaring van de bewijslast moet de rechtbank beoordelen:

Bij het opleggen van de aanslagen heeft de inspecteur de door belanghebbende niet aangeven winst uit onderneming geschat op € 60.000. Ter zitting heeft de inspecteur verklaard dat in dit bedrag al rekening is gehouden met de afschrijving op goodwill.

Naar het oordeel van de rechtbank is de veronderstelling dat een dergelijk inkomen met een onderneming als de onderhavige genoten kan zijn in beginsel niet onredelijk. Daarbij neemt de rechtbank de volgende feiten en omstandigheden in aanmerking. In het tweede aangiftebiljet IB/PVV (zie 3.10) – ingediend eerst nadat de aanslag was opgelegd – is een aanzienlijke netto omzet van € 375.137 vermeld. Volgens belanghebbende ontvangt [B.V. 2] een winstaandeel van de maatschap ter grootte van de kosten die [B.V. 2] voor de maatschap maakt. In de aangifte vennootschapsbelasting 2017 van [B.V. 2] is een bedrag aan bedrijfslasten opgenomen van in totaal € 272.258. Dit zou betekenen dat een aandeel in die omzet van € 102.879 (€ 375.137 minus € 272.258) voor belanghebbende resteert. Zelfs indien daarvan € 36.734 aan afschrijving op goodwill af wordt getrokken resteert een winst van € 66.145, welk bedrag de schatting van de inspecteur benadert.

Ter zitting heeft de inspecteur verklaard dat hij bij de vaststelling van het bedrag van € 60.000 aan behaalde winst uit onderneming geen rekening heeft gehouden met oninbare debiteuren en het afwaarderen van de vordering van de maatschap op [B.V. 5] . De rechtbank zal daarom beoordelen of de inspecteur daar wel rekening mee had moeten houden bij de redelijke schatting.

Belanghebbende stelt dat de vordering van de maatschap op [B.V. 5] moet worden afgewaardeerd met € 222.055. De inspecteur bestrijdt dit.

Naar het oordeel van de rechtbank hoefde de inspecteur in het kader van de schatting van het door belanghebbende niet aangegeven inkomen geen rekening te houden met de gestelde afwaardering van de vordering op [B.V. 5] . Niet is komen vast te staan dat ultimo 2017 niet was te verwachten dat het in 4.8.4 genoemde bedrag niet meer (volledig) zou worden ontvangen, of dat de vermogenspositie van [B.V. 5] op dat moment afwaardering van de vordering rechtvaardigde. Uit de gedingstukken volgt immers dat in 2019 nog werd geprocedeerd over onder meer het bestaan en de omvang van de vordering op [B.V. 5] .

Verder stelt belanghebbende dat de schatting van zijn inkomen dient te worden verlaagd in verband met oninbare debiteuren tot een bedrag van € 89.476. Hiervan zou € 9.159,39 betrekking hebben op vorderingen op [bedrijf] en [B.V. 6] , € 63.968,07 op een vordering op [naam 5] / [naam 6] en € 16.348,29 op een vordering op [V.O.F. 2] .

Naar het oordeel van de rechtbank is het niet onredelijk dat de inspecteur geen rekening heeft gehouden met afwaardering van vorderingen op [bedrijf] en [B.V. 6] Uit de gedingstukken kan worden afgeleid dat [bedrijf] en [B.V. 6] al eind 2014 niet meer over middelen beschikten om de vorderingen van de maatschap te voldoen. Hieruit volgt dat de door belanghebbende genoemde vorderingen op [bedrijf] en [B.V. 6] ultimo 2014 reeds oninbaar waren. Een eventuele afboeking op die vorderingen moet derhalve geacht worden onder de in 3.5 bedoelde winstafspraken te vallen.

Naar het oordeel van de rechtbank is het evenmin onredelijk dat geen rekening is gehouden met afwaardering van de vordering op [naam 5] / [naam 6] . Allereerst is de omvang van die vordering niet komen vast te staan, omdat uit de gedingstukken kan worden afgeleid dat ook sprake was van tegenvorderingen. Verder is niet gebleken dat de vordering op [naam 5] / [naam 6] ultimo 2017 reeds oninbaar was. Bij brief van 28 november 2017 heeft belanghebbende immers nog geprobeerd om de vordering op [naam 5] / [naam 6] te innen.

Naar het oordeel van de rechtbank had de inspecteur bij een redelijke schatting van het inkomen wel rekening moeten houden met een afwaardering op de vordering op [V.O.F. 2] . Uit de debiteurenadministratie van belanghebbende volgt dat vorderingen op [V.O.F. 2] zijn ontstaan in de jaren 2011 tot en met 2013, tot een bedrag van in totaal € 19.454,47 (€ 16.348,49 exclusief BTW). In het kader van schuldsanering is belanghebbende in 2017 akkoord gegaan met betaling door [V.O.F. 2] van € 1.572,99. Dan resteert een aftrekpost van € 14.775 waarmee de inspecteur in redelijkheid rekening had moeten houden.

De rechtbank zal het belastbaar inkomen uit werk en woning en het bijdrage-inkomen op grond van hetgeen hiervoor is overwogen, als volgt bepalen:

Uit hetgeen hiervoor is overwogen volgt dat de bewijslast dat de aanslagen, na de vermindering genoemd onder 4.8.9, te hoog zijn, op belanghebbende rust.3.Naar het oordeel van de rechtbank heeft belanghebbende niet aan die op hem rustende bewijslast voldaan.

Slot

De beroepen worden geacht mede betrekking te hebben op de belastingrente. Belanghebbende heeft geen zelfstandige gronden tegen de in rekening gebrachte belastingrente aangevoerd. Nu de met de belastingrentebeschikkingen samenhangende aanslagen zullen worden verminderd, zal de rechtbank de bedragen van de belastingrente dienovereenkomstig verminderen.