17.7 Conclusie naar aanleiding van de uitgangspunten uit deel I

787. Ik bespreek de drie punten die ik in de conclusies van eerdere hoofd stukken steeds afzonderlijk langsliep hieronder in één keer. De reden daarvoor is dat het verschaffen van aanspraken aan iemand in hoedanigheid op een andere manier tegemoet komt aan de uitgangspunten die voortvloeien uit deel I dan de hiervóór besproken mechanismen. Daar door zou een zelfstandige bespreking van de drie punten onnodig lang zijn.

788. Het afgeven van een garantie aan een in hoedanigheid omschreven partij gebeurt vrijwillig door de partijen die bij de transactie betrokken zijn. De overheid hoeft geen gedwongen herverdeling toe te passen, omdat alle betrokken partijen instemmen met de transactie. Men kan er daarom zeker van zijn dat de maatschappelijke welvaart wordt verhoogd (‘ratio’, ‘mogelijkheden om maatschappelijke welvaart te verhogen’). Er is dan geen noodzaak om partijen te beschermen tegen rechtsgevolgen die zij niet gewild zouden hebben, bijvoorbeeld door te bepalen dat de aanspraken slechts overgaan naar een opvolgend verkrijger van het subjectieve recht indien de vervreemder van het subjectieve recht geen belang meer bij de aanspraken heeft (‘toepassingsvoorwaarden’).