Rb. Haarlem, 18-10-2011, nr. 15/741046-10

wonende te [adres],

thans gedetineerd in [detentieplaats]

Aan verdachte is, na nadere omschrijving van de tenlastelegging, ten laste gelegd dat:

De rechtbank heeft vastgesteld dat de dagvaarding geldig is, dat zijzelf bevoegd is tot kennisneming van de zaak, dat het openbaar ministerie ontvankelijk is in zijn vervolging en dat er geen redenen zijn voor schorsing van de vervolging.

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van de onder A en B ten laste gelegde feiten en gevorderd dat verdachte ter zake zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van achtenveertig (48) maanden waarvan acht 8. maanden voorwaardelijk, met aftrek van de tijd die verdachte vóór de tenuitvoerlegging van dit vonnis in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht, met een proeftijd van 5 jaren, onder de bijzondere voorwaarde dat de politie, afdeling zeden, op gezette tijden de computers, harde schijven, dvd's en andere gegevensdragers van verdachte kan controleren op de aanwezigheid van kinderpornografisch materiaal.

Ten aanzien van de in beslaggenomen goederen heeft de officier van justitie primair gevorderd dat alle goederen vermeld op lijst 1 worden onttrokken aan het verkeer en subsidiair dat de goederen waarop kinderporno is aangetroffen, vermeld op lijst 2, worden onttrokken aan het verkeer en de overige goederen worden teruggegeven aan verdachte.

Bewijsverweer

De raadsvrouw heeft ter zitting vrijspraak bepleit. Zij heeft daartoe aangevoerd dat er op het moment van de eerste doorzoeking, op 13 oktober 2010, geen sprake was van een actueel redelijk vermoeden van schuld. Op 27 augustus 2008 is een melding van Interpol Bern Zwitserland bij de justitiële autoriteiten in Nederland binnengekomen over het tegen betaling downloaden van 101 videobestanden welke kinderpornografisch beeldmateriaal zouden bevatten en vanaf welk IP-adres dit is gebeurd. Naar aanleiding van onderzoek naar dit IP-adres komt verdachte voor het eerst in beeld op 17 november 2008. Pas op 13 oktober 2010 vindt er een doorzoeking plaats in de woning van verdachte. Er dient dan sprake te zijn van een redelijk vermoeden van schuld van een misdrijf. Dit vermoeden dient op basis van feiten en omstandigheden actueel te zijn. Tussen de periode van de melding van Interpol Bern Zwitserland, op 27 augustus 2008, en het tijdstip van de doorzoeking, 13 oktober 2010, ligt een periode van ruim twee jaren. Dat tijdsverloop is zo groot dat niet meer gesproken kan worden van een actueel vermoeden van schuld. Het binnentreden van de woning en de inbeslagname zijn onrechtmatig. Gelet op het feit dat het binnentreden op 29 maart 2011 en de inbeslagname het directe gevolg zijn geweest van de doorzoeking op 13 oktober 2010, zijn deze in beslaggenomen goederen fruits of the poisonous tree. Dit is een vormverzuim dat onherstelbaar is en waardoor verdachte in zijn belangen is geschaad. Het voldoet daardoor aan de vereisten van artikel 359a van het Wetboek van Strafvordering. De raadsvrouw heeft verzocht het rechtsgevolg van bewijsuitsluiting te verbinden aan dit vormverzuim. Bij gebrek aan overige bewijsmiddelen dient dat tot vrijspraak te leiden.

De rechtbank overweegt als volgt.

Vooropgesteld dient te worden dat niet ten aanzien van alle strafbare feiten in het algemeen kan worden gezegd dat het tijdsverloop het redelijk vermoeden van schuld wegneemt. Naar het oordeel van de rechtbank zijn daarbij de aard van het feit, waarvan verdenking bestaat, en de specifieke omstandigheden van de zaak tevens van belang.

Met betrekking tot de aard van het feit, waarvan verdenking bestaat, geldt dat het een feit van algemene bekendheid is, dat degenen die kinderporno bekijken en downloaden daar in de meeste gevallen niet zomaar mee stoppen en voorts dat zij de gedownloade afbeeldingen plegen te bewaren.

Daarnaast spelen ook de volgende omstandigheden een rol.

Uit, voorafgaand aan de doorzoeking van 13 oktober 2010, ingesteld onderzoek was gebleken dat verdachte eerder is veroordeeld voor ontucht met een minderjarige en dat hij zich profileerde als iemand die ijverde voor de sociale en maatschappelijke acceptatie van seksuele kinderen-ouderen relaties.

De rechtbank is op grond van het bovenstaande van oordeel dat in de onderhavige zaak het tijdsverloop het redelijk vermoeden van schuld niet heeft weggenomen en dat dit redelijke vermoeden van schuld ook op 13 oktober 2010 nog actueel was. Op basis van het in 2008 ontstane redelijk vermoeden van schuld is dan ook rechtmatig in de woning van verdachte een doorzoeking verricht. Mede gelet op de resultaten van die doorzoeking was dit redelijk vermoeden van schuld ook ten tijde van de tweede doorzoeking op 29 maart 2011 aanwezig.

Het daardoor verkregen bewijs is mitsdien rechtmatig verkregen.

Bewijsoverweging

De raadsvrouw heeft ter zitting vrijspraak bepleit ten aanzien van onderdeel A van de tenlastelegging. Daartoe heeft zij het volgende aangevoerd. Het dossier bevat geen enkel concreet aanknopingspunt dat verdachte in de periode van 24 mei 2008 tot en met 31 december 2009 kinderporno in zijn bezit heeft gehad. Er is enkel het gegeven dat op 24 mei 2008 101 video's zijn gedownload door een gebruiker met een IP-adres dat aan verdachte wordt gelinkt. Dit is onvoldoende om het bezit van kinderporno op te leveren. Iemand die gebruik heeft gemaakt van de computer van verdachte heeft video's gedownload die als kinderpornografisch kunnen worden aangemerkt. Het dossier biedt geen enkele aanwijzing voor de stelling dat verdachte dit zou hebben gedaan.

De rechtbank verwerpt dit verweer en overweegt daartoe als volgt.

In de woning van verdachte is materiaal aangetroffen van kinderpornografische aard waarop verdachte zelf staat. Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat het materiaal waarop hijzelf staat, dateert uit de jaren tachtig van de vorige eeuw en dat deze beelden bij hem thuis zijn gemaakt. Daarnaast heeft verdachte ter terechtzitting verklaard dat hij jarenlang kinderporno heeft verzameld. Ook is bij de doorzoeking op 13 oktober 2010 een zeer grote hoeveelheid kinderpornografisch materiaal aangetroffen. Daaruit kan - naar het oordeel van de rechtbank - redelijkerwijze niet anders worden geconcludeerd dan dat verdachte ook in de onder A ten laste gelegde periode kinderpornografisch materiaal in het bezit heeft gehad. In het licht van hetgeen hiervoor is overwogen, is de rechtbank van oordeel dat verdachte ook ten aanzien van onderdeel B van de tenlastelegging, voor wat betreft de periode van 1 januari 2010 tot 13 oktober 2010, kinderpornografisch materiaal in zijn bezit heeft gehad.

Voor zover de raadsvrouw nog heeft willen betogen dat er geen sprake is van het maken van een gewoonte van het in het bezit hebben van kinderpornografisch materiaal, nu er sprake is van twee incidenten overweegt de rechtbank dat dit verweer moet worden verworpen. In de enorme hoeveelheid kinderpornografisch materiaal die bij de eerste doorzoeking onder verdachte in beslag is genomen en de omstandigheid dat na de eerste inbeslagneming verdachte andermaal in het bezit is geweest van een grote hoeveelheid kinderpornografisch materiaal ligt besloten dat verdachte een gewoonte heeft gemaakt van het in bezit hebben van kinderpornografisch materiaal.

De rechtbank beschouwt de telkens als "eerste deel" van onderdeel B van de tenlastelegging omschreven gedragingen als een voortgezette handeling van onderdeel A van de tenlastelegging, nu het daarin genoemde materiaal dezelfde gedragingen betreft die vallen onder artikel 240b (oud) van het Wetboek van Strafrecht, zoals die strafbaar zijn gesteld in de respectievelijk in de tenlastelegging onderscheiden periodes.

De telkens als "tweede deel" van onderdeel B aangeduide gedragingen zien op het materiaal vanaf 14 oktober 2010.

Redengevende feiten en omstandigheden 1

De rechtbank komt tot bewezenverklaring van het ten laste gelegde op grond van de navolgende bewijsmiddelen:

Op 27 augustus 2008 heeft het Korps Landelijke Politiediensten (KLPD), Team Bestrijding Kinderpornografie, een rapport ontvangen van Interpol Bern over kinderpornografisch beeldmateriaal op het internet. Uit het rapport blijkt dat de internetsite http:[internetsite] een link bevatte welke de gebruiker, tegen betaling, in staat stelde een gecomprimeerd bestand, met de naam [bestandsnaam] te downloaden. Het bestand kon worden geopend door gebruik te maken van het wachtwoord '[wachtwoord]'. Het bestand bevatte 101 videobestanden. Na analyse van de bestanden waren er op die videobestanden kinderen te zien tijdens allerlei seksuele handelingen. De beheerder van de internetsite http:[internetsite] overhandigde de Zwitserse politie in een Excelbestand de logfiles van de internetsite over de periode van 18 mei 2008 tot 28 mei 2008. De logfiles bevatten de datum en tijd dat de gebruiker de link aanklikte, de start van de download van het bestand [bestandsnaam]. Tevens zijn er codes overhandigd welke aangeven of de gebruiker het complete bestand heeft ontvangen of slechts een gedeelte. Vastgesteld kon worden dat een gebruiker met het IP adres [IP adres] op 24 mei 2008, omstreeks 23.33 uur, het complete bestand [bestandsnaam] heeft gedownload. Het bedoelde IP adres maakt onderdeel uit van de Nederlandse internet provider Planet (KPN). Deze internetprovider verstrekte de abonneegegevens. Het abonnement staat op naam van [naam en adres verdachte]2

Op 13 november 2009 is op basis van enkele processen-verbaal van het KLPD, waaronder het bovengenoemde, onderzoek onder de naam [onderzoeksnaam 1] gestart door de Bovenregionale recherche Noord-Oost-Nederland. Op 5 juli 2010 heeft de Bovenregionale recherche Noordwest Nederland een afzonderlijk gedeelte van het dossier [onderzoeksnaam 1] ontvangen. Dit dossier omvatte een proces-verbaal contra verdachte. Op 4 augustus 2010 is de Bovenregionale recherche Noordwest Nederland op basis van dit proces-verbaal begonnen met het onderzoek [onderzoeksnaam 2].3

Bij doorzoeking van de woning van verdachte is op 13 oktober 2010 op diverse datadragers een groot aantal afbeeldingen, foto's en filmmateriaal aangetroffen en in beslag genomen.4 Een gecertificeerd zedenrechercheur heeft, met inachtneming van de relevante wettelijke bepalingen, de op dit punt geldende jurisprudentie en de Aanwijzing Kinderpornografie van het College van Procureurs-Generaal, onderzoek verricht naar het in beslaggenomen materiaal. Gebleken is dat in het in beslag genomen beeldmateriaal 7.357 video/filmfragmenten voorkwamen die als kinderpornografisch aan te merken zijn. Op nagenoeg alle video/filmfragmenten zijn jongens zichtbaar in de leeftijd tussen 8 en 14 jaar. Op ongeveer 95% van de video/filmfragmenten zijn de jongens naakt afgebeeld.

Op ongeveer 59% van de video/filmfragmenten is het binnendringen in het lichaam zichtbaar. Het binnendringen in het lichaam wordt gepleegd door minderjarige jongens. Zichtbaar is dat anaal wordt binnengedrongen met vinger/hand en penis en soms tong. Verder worden er voorwerpen in de anus gebracht zoals een dildo of een vibrator. Zichtbaar is tevens het oraal binnendringen bij een minderjarige door een andere minderjarige. Dit gebeurt met tong, vinger en penis.

Op ongeveer 20% van de video/filmfragmenten wordt geposeerd, nagenoeg altijd naakt. De jongens nemen vele poses aan. Naast het zitten of liggen is zichtbaar dat de jongens koppeltje duiken, op hun handen gaan staan en ergens in klimmen. Dit alles is kennelijk gedaan om de geslachtsdelen en anus zo duidelijk mogelijk in beeld te brengen; veelal wordt er door de camera ook daarop ingezoomd. De jongens poseren meestal met een stijve penis.

Op ongeveer 20% van de video/filmfragmenten zijn ontuchtige handelingen te zien die minderjarigen bij elkaar plegen. De ontuchtige handelingen bestaan uit het betasten/aanraken van een andere minderjarige met mond, vinger, hand, ballen en penis aan zowel penis, ballen, anus en billen.

Op ongeveer 1% van de video/filmfragmenten is het binnendringen in het lichaam zichtbaar waarbij een volwassene is betrokken. Zichtbaar is dat een minderjarige de stijve penis van een volwassene in zijn mond neemt om vervolgens deze te pijpen. In enkele gevallen is zichtbaar dat een meerderjarige binnendringt in het lichaam van een minderjarige.

De meeste video/filmfragmenten zijn via het internet gedownload. Dit geldt niet voor ongeveer 173 video/filmfragmenten waarop verdachte zelf zichtbaar is en waarvan het vermoeden bestaat dat hij die opnamen zelf heeft gemaakt, in de woonkamer en de douche van de woning van verdachte.5

Van de op 13 oktober 2010 in de woning van verdachte aangetroffen afbeeldingen, bleken meer dan 130.600 fotobestanden te voldoen aan de criteria als bedoeld in artikel 240b van het Wetboek van Strafrecht en aldus kinderpornografisch materiaal te bevatten. Het algemene beeld is dat de afgebeelde minderjarigen voornamelijk jongens zijn, van wie het merendeel, naar schatting 90%, de leeftijd heeft tussen de 6 en 14 jaar en het overige deel, naar schatting 10%, jonger is dan 6 jaar.

Op ongeveer 80% van de afbeeldingen zijn naakte minderjarige jongens zichtbaar, die kennelijk poseren om hun naaktheid en/of geslachtsdelen en/of de anus en/of de billen zo duidelijk mogelijk in beeld te brengen. De afbeeldingen zijn soms op een slinkse wijze en/of kennelijk vanuit een seksuele belangstelling voor minderjarigen gemaakt.

Op ongeveer 15% van de afbeeldingen is het binnendringen van het lichaam zichtbaar. Penetratie van het lichaam van de minderjarige vindt voornamelijk plaats oraal met de penis, naar schatting 80%, en anaal met de penis, naar schatting 20%.

Op ongeveer 5% van de afbeeldingen is het binnendringen van het lichaam zichtbaar waarbij een volwassene is betrokken. Penetratie van het lichaam van de minderjarige vindt voornamelijk oraal plaats met de penis van een volwassene, naar schatting ongeveer 90%, en anaal met de penis van een volwassene, naar schatting ongeveer 10%.

Verdachte was ook in het bezit van ongeveer 12.800 afbeeldingen waarop hij zelf zichtbaar in beeld is of die vermoedelijk in zijn woning zijn genomen. Ongeveer 70% van deze afbeeldingen bevat kinderpornografisch materiaal.6

Naar aanleiding van de (bovenvermelde) bevindingen in het onderzoek [onderzoeksnaam 2] is verdachte op 29 maart 2011 aangehouden in zijn woning aan de [adres verdachte] Vervolgens is die dag in de woning van verdachte een doorzoeking ter inbeslagneming verricht. Daarbij zijn wederom diverse gegevensdragers in beslaggenomen.7 Op alle in beslaggenomen gegevensdragers staan in totaal 153.422 fotobestanden en 3.616 filmbestanden. Uit onderzoek naar ongeveer 25% van de mediabestanden is gebleken dat van de aangetroffen fotobestanden 23.914 afbeeldingen als kinderpornografisch aan te merken zijn en dat tevens 203 filmbestanden kinderpornografisch materiaal bevatten.

Naar schatting is in 40% van de gevallen de leeftijd van de afgebeelde minderjarigen 12 - 16 jaar en in 60 % van de gevallen jonger dan 12 jaar. Het aantal jongens is ongeveer 99% en het aantal meisjes ongeveer 1%.

De afbeeldingen bevatten voor ongeveer 50% het penetreren van het lichaam van een minderjarige oraal met penis, anaal met penis en anaal met vinger/hand.

Op ongeveer 20% van de afbeeldingen zijn ontuchtige handelingen zichtbaar die betreffen het betasten/aanraken van de geslachtsdelen van een minderjarige met penis, dan wel met vinger/hand, of de billen van een minderjarige met vinger/hand.

Op ongeveer 30% van de afbeeldingen poseren minderjarigen, geheel dan wel gedeeltelijk naakt, zodanig dat de nadruk ligt op de geslachtsdelen, billen en borsten; op een aantal afbeeldingen wordt ook daarop ingezoomd.8

Verdachte heeft ter zitting verklaard dat hij zich ervan bewust was dat hij zowel bij de doorzoeking van zijn woning op 13 oktober 2010 als ook bij die van 29 maart 2011 veel foto- en filmmateriaal in huis had en dat daar ook kinderporno bij zat en dat dit strafbaar is. Verdachte heeft vroeger (in ieder geval vanaf de jaren 1980) heel veel materiaal verzameld en bewaard. Daaronder was ook materiaal waarop hij zelf met minderjarigen voorkomt en dat in de tachtiger jaren van de vorige eeuw bij hem thuis is gemaakt. Omdat hij na de eerste doorzoeking in zijn woning waarbij het kinderpornografisch materiaal in beslag is genomen, niets van de politie hoorde, kreeg hij de indruk dat het niet zo erg was en heeft hij wederom kinderpornografisch materiaal verzameld. Verdachte weet wel dat hij de wet heeft overtreden.9

Bewezenverklaring

Gezien het bovenstaande acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat verdachte de onder A en B ten laste gelegde feiten heeft begaan, in dier voege dat:

De raadsvrouw heeft ter terechtzitting betoogd dat de materiële wederrechtelijkheid van de aan verdachte ten laste gelegde strafbare feiten ontbreekt. Verdachte heeft te kennen gegeven dat hij de kinderporno voor een wetenschappelijk doel heeft verzameld. De wetgever heeft volgens de wetsgeschiedenis archivering van kinderpornografisch materiaal niet strafbaar willen stellen. De raadsvrouw verzoekt verdachte te ontslaan van rechtsvervolging.

De rechtbank verwerpt dit verweer.

De rechtbank stelt in dit verband voorop dat artikel 240b Wetboek van Strafrecht tot 1 oktober 2002 een tweede lid bevatte waarin deze strafuitsluitingsgrond expliciet was opgenomen:

Blijkens de parlementaire geschiedenis achtte de wetgever dit tweede lid onwenselijk omdat in de praktijk is gebleken dat personen of instanties onder het mom van een wetenschappelijk oogmerk en met een beroep op het tweede lid een verzameling kinderporno aanleggen. Met het schrappen van het tweede lid wenste de wetgever een onmiskenbaar signaal af te geven dat het bezit van kinderporno strafwaardig en strafbaar is en zal worden vervolgd, tenzij een algemene strafuitsluitingsgrond vervolging of veroordeling in de weg staat (TK 2001-2002, 27 745, nr. 12).

Vanaf genoemde datum is deze wettelijke exceptie vervallen en kan slechts een beroep op het ontbreken van de materiële wederrechtelijkheid als ongeschreven strafuitsluitingsgrond worden gedaan.

Verdachte heeft verklaard kinderpornografisch materiaal te hebben verzameld om het ter beschikking te stellen voor wetenschappelijk onderzoek. Ter terechtzitting heeft verdachte - naar de rechtbank zijn verklaring begrijpt - in dat verband gesteld dat hij contact zou hebben gehad met meerdere tbs-klinieken met als doel aldaar verpleegde, voor pedofilie veroordeelde, tbs-gestelden met zoveel door hem ter beschikking te stellen kinderpornografisch materiaal te confronteren dat zij daardoor hun behoefte aan het bekijken van dat materiaal kwijtraken. Verdachte heeft dit standpunt niet nader onderbouwd.

Alvorens toe te komen aan de vraag of het bezit van kinderpornografisch materiaal voor wetenschappelijke doeleinden een beroep op het ontbreken van de materiële wederrechtelijkheid zou kunnen rechtvaardigen, overweegt de rechtbank het volgende.

Voor een te honoreren beroep op het ontbreken van de materiële wederrechtelijkheid zal er sprake van moeten zijn dat door het handelen in strijd met de betreffende wettelijke bepaling het doel dat met deze bepaling wordt beoogd, beter is gediend. Verdachte heeft weliswaar gesteld dat hij het bij hem aangetroffen kinderpornografisch materiaal voor wetenschappelijke doeleinden heeft verzameld, maar naar het oordeel van de rechtbank heeft hij deze stelling op geen enkele wijze onderbouwd. Niet gebleken is dat verdachte in bedoelde verzameling kinderporno enige ordening heeft aangebracht en evenmin is gebleken van enig concreet plan ten behoeve van welk onderzoek deze verzameling zou kunnen dienen. Het hiervoor door verdachte ter terechtzitting genoemde idee van het overvoeren van tbs-gestelden met door hem ter beschikking te stellen kinderpornografisch materiaal om hen van hun behoefte aan het bekijken van kinderporno af te helpen, kan bezwaarlijk als serieus te nemen wetenschappelijk onderzoek worden aangemerkt, aangezien veelal aan het bekijken, downloaden en verzamelen van kinderpornografisch materiaal een verslaving ten grondslag ligt, waarvan niet aannemelijk is dat die kan worden bestreden met het overvoeren met dat materiaal.

Daarbij valt ook overigens niet in te zien voor welk wetenschappelijk onderzoek het verzamelen door verdachte van kinderpornografisch materiaal gerechtvaardigd is.

Op grond van het hiervoor overwogene kan daarom niet worden geconcludeerd dat verdachte met de door hem verzamelde kinderporno heeft beoogd het door artikel 240b van het Wetboek van Strafrecht te beschermen belang, beter te dienen.

Verdachte komt dan ook geen beroep op het ontbreken van de materiële wederrechtelijkheid aan de hem verweten gedragingen toe.

Verdachte is derhalve strafbaar voor het in bezit hebben van het bij hem aangetroffen kinderpornografisch materiaal.

Het bewezen verklaarde levert op:

Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dus strafbaar.

Bij de beslissing over de straf die aan verdachte moet worden opgelegd, heeft de rechtbank zich laten leiden door de aard en de ernst van het bewezen verklaarde en de omstandigheden waaronder dit is begaan, alsmede de persoon van verdachte zoals van een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting en uit de bespreking aldaar van het vanwege de Reclassering Nederland uitgebrachte rapport van 5 april 2011 en de brief van 8 april 2011 van forensisch psychiater drs. R.U. Rangnit van NIFP locatie Den Haag, is gebleken.

In het bijzonder heeft de rechtbank het navolgende in aanmerking genomen.

Verdachte heeft zich over een betrekkelijk lange periode schuldig gemaakt aan het in bezit hebben van zeer grote hoeveelheden kinderporno afgebeeld of opgeslagen op (digitaal) beeld- en filmmateriaal.

De rechtbank overweegt dat het bezit van kinderporno buitengewoon verwerpelijk is, met name omdat bij de vervaardiging van afbeeldingen en films kinderen seksueel worden misbruikt. In veel gevallen lopen de kinderen die hieraan worden onderworpen, soms op een leeftijd waarop van ontluikende seksuele gevoelens nog geen sprake is en in andere gevallen op een leeftijd, waarop zij die seksuele gevoelens onbevangen en met leeftijdgenoten moeten ontdekken, grote psychische schade op, die ook vele jaren later nog diepe sporen nalaat. In het merendeel gaat het bij het onder verdachte in beslaggenomen kinderpornografisch materiaal om kinderen die jonger zijn dan 14 jaar. Onder het in beslaggenomen materiaal bevinden zich ook afbeeldingen, waarop nog zeer jonge kinderen zichtbaar zijn, menigmaal samen met volwassen mannen die met hen ontucht plegen. Verdachte heeft absoluut geen oog voor de schade die door het vervaardigen van kinderpornografisch aan de kinderen die daarbij zijn betrokken, wordt toegebracht en zich door het verzamelen van dat kinderpornografisch materiaal kennelijk alleen laten leiden door het bevredigen van zijn eigen behoeften. De rechtbank rekent het verdachte zeer zwaar aan dat hij na de inbeslagname van het kinderpornografisch materiaal op 13 oktober 2010 wederom grote hoeveelheden kinderporno is gaan verzamelen. De stelling van verdachte dat het, omdat hij niets van de politie hoorde na de inbeslagname op 13 oktober 2010, dan wel niet zo erg zou zijn en dat hij daarom opnieuw kinderporno is gaan verzamelen, acht de rechtbank volstrekt ongeloofwaardig. Het kan niet anders dan dat verdachte die zich profileert als voorvechter van seksuele omgang van volwassenen met kinderen en die zal hebben geweten dat de politie een zeer grote hoeveelheid te onderzoeken pornografisch materiaal bij hem had aangetroffen, moet hebben geweten hoe zwaar er aan het in bezit hebben van kinderporno wordt getild.

Voor een effectieve bestrijding van de vervaardiging van kinderpornografisch materiaal is het noodzakelijk om niet alleen degenen aan te pakken die kinderporno vervaardigen en verspreiden, maar zeker ook degenen die kinderporno bezitten.

Bij de bepaling van de strafmaat heeft de rechtbank voorts acht geslagen op de zeer grote hoeveelheid kinderpornografisch materiaal die verdachte in bezit had, de veelal zeer jonge leeftijd van de kinderen op de afbeeldingen en de aard van de handelingen waartoe de kinderen zijn gedwongen of waaraan zij zijn onderworpen.

Gelet op de ernst van de feiten, het gegeven dat verdachte onmiddellijk na de inbeslagneming van een zeer grote hoeveelheid kinderpornografisch materiaal weer opnieuw op grote schaal met het verzamelen daarvan is doorgegaan en de publieke onrust die daardoor wordt teweeg gebracht, acht de rechtbank een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van langere duur dan de doorgaans in dit soort zaken op te leggen straffen, op zijn plaats. De rechtbank ziet aanleiding om in het onderhavige geval een deels voorwaardelijke gevangenisstraf op te leggen.

Bij de op te leggen straf heeft de rechtbank, naast het hiervoor overwogene, rekening gehouden met de volgende omstandigheden. Verdachte heeft inmiddels een gevorderde leeftijd bereikt en heeft gezondheidsproblemen. Anderzijds is verdachte, die in het verleden eerder is veroordeeld voor seksueel misbruik van een minderjarige, hardleers in zijn opvattingen. Er is sprake van een aanzienlijk recidiverisico, nu verdachte er ter terechtzitting geen blijk van heeft gegeven het strafwaardige van zijn handelen in te zien en bereid te zijn tot gedragsverandering.

Op grond van al het vorenoverwogene is de rechtbank van oordeel dat een vrijheidsbenemende straf van na te noemen lange duur moet worden opgelegd. De rechtbank zal bepalen dat na te noemen gedeelte daarvan vooralsnog niet ten uitvoer zal worden gelegd en zal, nu er ernstig rekening mee moet worden gehouden dat de verdachte wederom een misdrijf zal begaan dat gericht is tegen of gevaar veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen, daaraan een proeftijd verbinden van 5 jaar, opdat verdachte er tijdens die proeftijd van wordt weerhouden strafbare feiten te begaan.

Daarnaast acht de rechtbank een verplichte periodieke controle op het bezit van kinderporno gedurende de proeftijd noodzakelijk. Een voorwaarde dat verdachte gedurende de proeftijd de gelegenheid biedt om dat te controleren zal aan het voorwaardelijk deel van de op te leggen straf worden verbonden.

Bij de beslissing over de op te leggen straf heeft de rechtbank tevens rekening gehouden met de ad informandum gevoegde zaak erin bestaande dat hij in de periode van 1 januari 2010 tot en met 13 oktober 2011 in Haarlem opzettelijk hennep/cannabis aanwezig heeft gehad. Verdachte heeft erkend zich aan dat feit te hebben schuldig gemaakt en de officier van justitie heeft ter terechtzitting meegedeeld dat zij verdachte niet verder zal vervolgen voor dit feit.

Onttrekking aan het verkeer (36c)

De rechtbank is van oordeel dat de in beslaggenomen voorwerpen, te weten diverse computers, een digitale camera, fotoalbums, videobanden, dvd's, cd's, tijdschriften, diskettes en geheugenkaarten, waarop zich kinderpornografisch materiaal bevindt, zoals vermeld op door de officier van justitie samengestelde lijst 2, dienen te worden onttrokken aan het verkeer. Uit het onderzoek ter terechtzitting is gebleken dat het onder A en B bewezen verklaarde feit met betrekking tot die voorwerpen is begaan en/of is voorbereid. Het ongecontroleerde bezit van voormelde, in beslaggenomen voorwerpen is in strijd met de wet.

De volgende wetsartikelen zijn van toepassing:

14a, 14b, 14c, 36b, 36c, 56, 57, 240b, 240b oud van het Wetboek van Strafrecht.

De rechtbank:

Verklaart bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan zoals hiervoor onder 4.3. weergegeven.

Verklaart niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven als bewezen is aangenomen en spreekt verdachte daarvan vrij.

Bepaalt dat het bewezen verklaarde de hierboven onder 5. vermelde strafbare feiten oplevert.

Verklaart verdachte hiervoor strafbaar.

Veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van ZESENDERTIG 36. MAANDEN.

Beveelt dat van deze gevangenisstraf een gedeelte, groot ZES 6. MAANDEN niet ten uitvoer zal worden gelegd en stelt daarbij een proeftijd vast van vijf jaar.

Bepaalt dat de tenuitvoerlegging kan worden gelast, indien: