18.5.2.2 Bevel uitlevering aan de verdachte

Uit de wetsgeschiedenis met betrekking tot art. 81 AWR volgt niet dat de wetgever met dit artikel heeft beoogd een inbreuk op het nemo tenetur-beginsel te maken. Daaruit volgt evenmin dat de wetgever een onderscheid heeft willen maken al naar gelang de vordering tot uitlevering is gericht tot de verdachte of tot een derde. Dit brengt de strafkamer van de HR in haar uitspraak van 29 oktober 1996, nr. 102966 (inzake de inbeslagneming van administratieve bescheiden door middel van een bevel tot uitlevering aan een persoon die werd verdacht van belastingfraude), ertoe te oordelen dat deze vordering ook tot de verdachte mag worden gericht.1art. 29 Sv strekt zich niet uit tot het afgeven van administratieve bescheiden, terwijl in art. 81 AWR en daarmee vergelijkbare bepalingen (zoals art. 18 WED en art. 52 Wwm) geen onderscheid wordt gemaakt naar gelang de vordering is gericht tot de verdachte of tot een derde.2 Uit de overwegingen ter zake volgt dat het oordeel van de HR over (ook: de keuze van de raad voor) deze afwijking of nuancering van de regel dat verdachten niet kunnen worden gedwongen om actief aan het opsporingsonderzoek mee te werken, steunt op de bij de handhaving van de desbetreffende strafbepalingen betrokken belangen en de specifieke eisen en problemen van de waarheidsvinding in het bijzondere strafrecht.3