Rb. Noord-Holland, 01-10-2013, nr. AWB-13, 1096

Verweerder heeft aan eisers bij nota van 20 november 2012 een bedrag van € 2.546 aan leges in rekening gebracht voor de voltrekking van het huwelijk van eisers op 15 december 2012.

Verweerder heeft bij uitspraak op bezwaar van 21 januari 2013 het bezwaar van eisers ongegrond verklaard.

Eisers hebben daartegen beroep ingesteld.

Verweerder heeft op de zaak betrekking hebbende stukken overgelegd en een verweerschrift ingediend.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 22 augustus 2013. Eisers zijn daar in persoon verschenen. Namens verweerder is verschenen N.W. Nijveld.

Op 20 november 2012 is aan eisers een nota uitgereikt betreffende leges voor het voorgenomen huwelijk van eisers op zaterdag 15 december 2012 na 17.00 uur op de locatie [A] te [plaats]. Hierbij is een bedrag van € 2.546 in rekening gebracht.

Op zaterdag 15 december 2012 in de avond is het huwelijk van eisers voltrokken.

In geschil is de hoogte van de leges die door verweerder in rekening worden gebracht voor een huwelijksvoltrekking op zaterdag na 17.00 uur op een als gemeentehuis aangewezen locatie.

Eisers stellen dat zij moeten meebetalen aan het grote aantal kosteloze huwelijken op andere dagen in de gemeente [plaats], en hebben daar bezwaar tegen. Zij voeren aan dat het tarief van € 2.546 voor een huwelijksvoltrekking op een zaterdag na 17.00 uur op de locatie [A] te hoog is, aangezien de werkelijke kosten voor de huwelijksvoltrekking vele malen lager zijn dan de in rekening gebrachte leges en de meeste andere gemeenten meer balans aanbrengen tussen de werkelijke kosten voor de huwelijksvoltrekking en de hoogte van de leges die hiervoor in rekening worden gebracht. Voor zover eisers hiermee betogen dat sprake is van willekeurige en onredelijke belastingheffing waarop de wetgever met het toekennen van de heffingsbevoegdheid niet het oog kan hebben gehad, faalt dit beroep. De rechtbank overweegt daartoe als volgt.

Het is vaste jurisprudentie dat tussen de hoogte van de geheven leges aan de ene kant en de omvang van de ter zake van gemeentewege verstrekte diensten dan wel de door de gemeente gemaakte kosten aan de andere kant geen rechtstreeks verband is vereist en dat het geoorloofd is dat binnen een legesverordening tarieven voor bepaalde diensten meer dan kostendekkend worden vastgesteld, mits er compensatie plaatsvindt bij tarieven voor andere diensten (Hoge Raad 14 augustus 2009, nr. 43 120, ECLI:NL:HR:2009:BI1943). De omstandigheden dat voor een huwelijksvoltrekking op zaterdagavond de in rekening gebrachte leges ongeveer vier keer zo hoog zijn als de werkelijke kosten voor de huwelijksvoltrekking terwijl de gemeente [plaats] de mogelijkheid biedt om op maandag- en dinsdagochtend om 09.00 uur gratis in het huwelijk te treden in het gemeentehuis, waarvan volgens eisers veelvuldig gebruik wordt gemaakt, nopen op zichzelf niet tot de conclusie dat in het onderhavige geval sprake is van willekeurige en onredelijke belastingheffing waarop de wetgever met het toekennen van de heffingsbevoegdheid niet het oog kan hebben gehad. De rechtbank acht hierbij van belang dat eisers vrij waren in de keuze van plaats en tijdstip van hun huwelijk, zodat zij zelf in de hand hadden of en zo ja hoeveel leges zij zouden zijn verschuldigd voor de voltrekking daarvan. Dat het tarief voor het voltrekken van een huwelijk op een als gemeentehuis aangewezen locatie op zaterdagavond in de gemeente [plaats] sterk afwijkt van de tarieven die andere gemeenten hiervoor hanteren, kan niet leiden tot een vermindering van de desbetreffende leges, aangezien de wetgever ervoor heeft gekozen om gemeenteraden een grote vrijheid toe te kennen bij het kiezen van heffingsmaatstaven en het bepalen van de aan die maatstaven gekoppelde tarieven.

Eisers hebben ter zitting de vraag opgeworpen of het niet redelijker zou zijn om leges voor andere diensten die niet kostendekkend zijn vastgesteld, zoals de leges rond zaken als kansspelen, te verhogen. Daarnaast hebben eisers de rechtbank verzocht om ervoor zorg te dragen dat de gemeente [plaats] de leges voor huwelijksvoltrekkingen op zaterdag naar een redelijk prijsniveau brengt en hun beroep op ethische gronden te honoreren. Voor zover eisers hiermee hebben bedoeld te stellen dat de tarieventabel behorende bij de Legesverordening 2012 van de gemeente [plaats] in strijd is met redelijkheid en billijkheid, kan hen dit niet baten. Het staat de rechter op grond van artikel 11 van de Wet algemene bepalingen immers niet vrij om de innerlijke waarde of billijkheid van een wet, of zoals hier in het geding een bij een verordening behorende tarieventabel, te beoordelen.

De leges die aan eisers in rekening zijn gebracht, zijn in overeenstemming met de tarieven die in de tarieventabel behorende bij de Legesverordening 2012 van de gemeente [plaats] staan vermeld. Dat eisers het tarief voor een huwelijksvoltrekking op een zaterdag na 17.00 uur op een als gemeentehuis aangewezen locatie als klantonvriendelijk ervaren, doet hier niet aan af.

Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen is het beroep ongegrond.

De rechtbank ziet geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. M.C. van As, voorzitter, mr. J.P.A. Boersma en mr. M.H.L.C. Bijvoet, rechters, in tegenwoordigheid van mr. S.A. Carter, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 1 oktober 2013.

Afschrift verzonden aan partijen op:

De rechtbank heeft geen bezwaar tegen afgifte door de griffier van een afschrift van de uitspraak in geanonimiseerde vorm.

Tegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na de verzenddatum hoger beroep instellen bij het gerechtshof te Amsterdam (belastingkamer), Postbus 1312, 1000 BH Amsterdam.

Bij het instellen van hoger beroep dient het volgende in acht te worden genomen:

bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd;2 - het beroepschrift moet ondertekend zijn en ten minste het volgende vermelden: a. de naam en het adres van de indiener;

b. een dagtekening;

c. een omschrijving van de uitspraak waartegen het hoger beroep is ingesteld;

d. de gronden van het hoger beroep.