Hof Arnhem, 01-03-2012, nr. 21-001556-08

De verdachte heeft tegen het hiervoor genoemde vonnis hoger beroep ingesteld.

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzittingen van het hof van 12 november 2009, 28 september 2010, 24 januari 2012, 31 januari 2012 en 16 februari 2012 en, overeenkomstig het bepaalde bij artikel 422 van het Wetboek van Strafvordering, het onderzoek op de terechtzitting in eerste aanleg.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal. Deze vordering is na voorlezing aan het hof overgelegd. Het hof heeft voorts kennis genomen van hetgeen door verdachte en zijn raadsman, mr L. de Leon, naar voren is gebracht.

De verdediging heeft bij pleidooi het verzoek herhaald verdere pogingen te (laten) ondernemen tot het horen van A en B (eerder bekend onder de naam C) als getuigen.

Wat betreft A overweegt het hof het volgende.

Het hof stelt vast dat er een adequaat rechtshulpverzoek ligt en er herhaaldelijk — eveneens op adequate wijze — is gerappelleerd in de richting van de Engelse instanties over de uitvoering van voornoemd verzoek. Echter, tot nu toe is er geen uitvoering gegeven aan het rechtshulpverzoek en heeft de rechter-commissaris geen bericht bereikt wanneer de concrete uitvoering van het rechtshulpverzoek te verwachten valt, zodat niet aannemelijk is dat A binnen aanvaardbare termijn als getuige gehoord zal kunnen worden.

Wat betreft B stelt het hof eveneens vast dat er een adequaat rechtshulpverzoek ligt. Bovendien zijn er blijkens het door de rechter-commissaris Smit in zijn proces-verbaal van 21 september 2010 gerelateerde voldoende pogingen gedaan om zijn adresgegevens te achterhalen en zijn verblijfplaats vast te stellen. Deze gegevens zijn echter niet bekend geworden, zodat het niet aannemelijk is dat B binnen aanvaardbare termijn als getuige gehoord zal kunnen worden.

Wat betreft beide getuigen overweegt het hof nog dat het tevens heeft gelet op het belang van een voortvarende behandeling van de strafzaak tegen verdachte.

Het hof ziet derhalve af van het verdere pogingen (laten) ondernemen tot het horen van A en B als getuigen en zal het verzoek van de verdediging dienaangaande niet toewijzen.

Het hof merkt op dat verdachte na de onderbreking tijdens het onderzoek ter terechtzitting op 24 januari 2012 de verwachting heeft uitgesproken alsnog gegevens over de woon- of verblijfplaats van B te achterhalen, doch dat dergelijke gegevens tijdens de voortzetting van het onderzoek op 31 januari 2012 niet zijn verstrekt.

De verdediging heeft de niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie bepleit wegens schending van de beginselen van een behoorlijke procesorde. Daartoe heeft de verdediging aangevoerd dat er sprake is van diverse onherstelbare vormverzuimen. Het hof zal de door de verdediging aangedragen vermeende verzuimen hieronder afzonderlijk bespreken.

Door de verdediging is aangevoerd dat de start van het onderzoek heeft plaatsgevonden op basis van niet veredelde en deels aantoonbaar onjuiste CIE- en RID-informatie.

De informatie die de aanleiding is geweest voor start van het onderzoek ‘Acacia’ bestond uit elf CIE-meldingen en eenzelfde aantal RID meldingen, waarvan de verstrekte informatie, blijkens de processen-verbaal waarin deze meldingen zijn vastgelegd, voor het merendeel als betrouwbaar is aangemerkt. Het hof stelt voorop dat geen rechtsregel eraan in de weg staat dat de politie anonieme informatie gebruikt als startinformatie voor een opsporingsonderzoek. De inhoud van de hiervoor genoemde CIE- en RID-informatie in samenhang met de overige informatie, zoals de politie die uit andere bronnen heeft verkregen, bood voldoende grondslag voor de inzet van de verrichtte opsporingshandelingen.

Volgens de verdediging is er een bevel stelselmatige observatie verleend, te weten op 6 april 2005, voordat het onderzoek ‘Acacia’ van start is gegaan op 14 april 2005, blijkens het door Hazelaar opgestelde startproces-verbaal.

Met de rechtbank is het hof van oordeel dat in de CIE- en RID-informatie voldoende aanknopingspunten voorhanden waren om het opsporingsmiddel van stelselmatige observatie op grond van artikel 126 Wetboek van Strafvordering (hierna Sv) in te zetten, op de wijze als door de officier van justitie in de bevelen van 6 april 2005 is bepaald. Dat het door teamleider Hazelaar opgestelde startproces-verbaal pas van 14 april 2005 dateert, maakt dit niet anders. Los van dit startproces-verbaal, kunnen de CIE- en RID-meldingen de verdenking zelfstandig dragen. Overigens is het hof niet aannemelijk geworden dat er voor 6 april 2005 stelselmatige observatie heeft plaatsgevonden.

Door de verdediging is aangevoerd dat zich in het dossier zowel uitgewerkte als niet-uitgewerkte geheimhoudersgesprekken bevinden en dat een aanzienlijke hoeveelheid van deze gesprekken niet of niet-tijdig zijn vernietigd, zodat er sprake is van handelen in strijd met artikel 126aa, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering. De verdediging heeft het hof het resultaat doen toekomen van een zoekslag naar deze geheimhoudersgesprekken, als bijlage gevoegd bij de op 2 november 2009 bij de griffie van het Gerechtshof te Arnhem binnengekomen stukken.

Ter terechtzitting van het gerechtshof van 12 november 2009 heeft de advocaat-generaal een brief overgelegd van het arrondissementsparket Utrecht over de scan van geheimhoudersgesprekken in deze zaak, gedateerd 5 november 2009, met als bijlage een zogenaamd schoningsproces-verbaal van de politie. Daaruit blijkt dat eerst in september 2008 de politie Utrecht een onderzoek is gestart naar de aanwezigheid in haar registers van telecommunicatiecontacten met (medewerkers van) beroepsuitoefenaren die zich, op grond van artikel 218 van het Wetboek van Strafvordering, op hun verschoningsrecht kunnen beroepen.

Het hof constateert uit de zowel door de verdediging als door de advocaat-generaal aan het hof overgelegde stukken met betrekking tot geheimhoudersgesprekken dat er sprake is van niet en niet-tijdig vernietigde geheimhoudersgesprekken, zodat er sprake is van schending van de in dit kader toepasselijke artikelen. Gelet op de schending van de voorschriften, die strekken ter bescherming van het verschoningsrecht, alsmede het belang dat aan een strikte handhaving van het verschoningsrecht moet worden toegekend, is er naar het oordeel van het hof sprake van een op zich ernstig vormverzuim, begaan bij het voorbereidend onderzoek. Dit levert echter geen zodanig ernstige inbreuk op de beginselen van een behoorlijke procesorde op dat dit dient te leiden tot niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie. Het hof merkt in dit verband op dat de niet of niet-tijdig vernietigde geheimhoudersgesprekken nimmer zijn uitgewerkt. Voorts is het hof niet gebleken dat de inhoud van de geheimhoudersgesprekken in sturende zin van invloed is geweest op het opsporingsonderzoek.

Evenmin acht het hof overigens termen aanwezig om — wanneer het tot een strafoplegging komt — wegens dit vormverzuim een strafkorting te geven. Het hof volstaat dan ook met het vaststellen van bovengenoemd vormverzuim, nu niet is gebleken dat verdachte ten gevolge van dit verzuim in enig individueel concreet belang is geschaad en daardoor enig nadeel heeft ondervonden als bedoeld in artikel 359a, tweede lid, Sv.

De verdediging heeft aangevoerd dat er sprake is geweest van de inzet van een IMSI-catcher, hetgeen getoetst had moeten worden aan artikel 3.10 van de Telecommunicatiewet en artikel 126 ub en nb van het Wetboek van Strafvordering.

Het hof verwerpt het verweer onder verwijzing naar het proces-verbaal van inspecteur van politie R. Booiman van 5 oktober 2010. In voornoemd proces-verbaal staat immers vermeld dat er in dit onderzoek geen IMSI-catcher is gebruikt. Het hof heeft geen reden aan de inhoud van dit proces-verbaal te twijfelen. De inhoud van de door de verdediging aangedragen processen-verbaal van de heer Hazelaar van 30 november 2009 en 1 december 2009, waarin gesprokken wordt over de inzet van een technisch hulpmiddel en waaruit de verdediging de conclusie trekt dat hij zich tegenspreekt en er wel sprake is geweest van de inzet van een IMSI-catcher, noopt het hof niet tot een andere conclusie, nu de inzet van een technisch hulpmiddel niet noodzakelijkerwijs hoeft te betekenen dat een IMSI-catcher is ingezet.

Volgens de verdediging was er ofwel sprake van het tegelijkertijd observeren ten behoeve van de onderzoeken ‘Acacia’ en ‘Doomer’ ofwel er was sprake van meerdere observatieteams op 5 mei 2006 en dient daarover duidelijkheid te worden geschapen.

Naar het oordeel van het hof kan in het midden worden gelaten of er sprake is geweest van een gelijktijdige inzet van meerdere observatieteams. Mocht daar al sprake van zijn geweest in verband met een ander onderzoek, dan behoeft daar wegens gebrek aan belang in de onderhavige strafzaak geen verslag van te worden opgemaakt. Het bevel observatie zoals deze in de zaak tegen verdachte is uitgevaardigd biedt een voldoende basis voor de inzet van die bevoegdheid.

Het hof zal het vonnis waarvan beroep vernietigen omdat het tot een andere bewijsbeslissing komt en daarom opnieuw rechtdoen.

Aan verdachte is —na wijziging van de tenlastelegging ter terechtzitting in eerste aanleg— tenlastegelegd dat:

Feit 1:

hij in of omstreeks de periode van 1 januari 2004 tot en met 30 mei 2006, te Utrecht, in elk geval in Nederland, heeft deelgenomen aan een organisatie, welke gevormd werd door hem, verdachte en/of een of meer andere perso(o)n(en) (waaronder onder andere(n) Y en/of Z), welke organisatie tot oogmerk had het plegen van misdrijven, namelijk misdrijven strafbaar gesteld in:

(artikel 2 B en/of C en/of 3 B en/of C en/of 10A lid 1 onder 1/2/3) de Opiumwet, terwijl hij, verdachte, binnen die organisatie een rol als oprichter en/of leider en/of bestuurder heeft vervuld.

Feit 2:

hij op een of meer tijdstip(pen) in of omstreeks de periode van 1 mei 2006 tot en met 22 mei 2006 te Utrecht en/of Maarssen en/of De Bilt, in elk geval in Nederland, tezamen en in vereniging met (een) ander(en), althans alleen, om een feit, bedoeld in het derde of vierde lid van artikel 10 van de Opiumwet,

te weten het opzettelijk bereiden, bewerken, verwerken, verkopen, afleveren, verstrekken, vervoeren en/of binnen of buiten het grondgebied van Nederland brengen van een grote hoeveelheid pillen bevattende MDMA en/of een hoeveelheid cocaïne, in elk geval een hoeveelheid van een materiaal bevattende MDMA en/of cocaïne, zijnde MDMA en/of cocaïne een middel vermeld op de bij de Opiumwet behorende lijst I,

voor te bereiden en/of te bevorderen, een ander heeft getracht te bewegen om dat/die feit(en) te plegen, te doen plegen, mede te plegen en/of uit te lokken, om daarbij behulpzaam te zijn en/of om daartoe gelegenheid, middelen of inlichtingen te verschaffen, zich en/of een of meer anderen gelegenheid, middelen en/of inlichtingen tot het plegen van dat/die feit(en) heeft getracht te verschaffen, voorwerpen, vervoermiddelen, stoffen, gelden en/of andere betaalmiddelen voorhanden heeft gehad, waarvan hij wist of ernstige reden had om te vermoeden dat zij bestemd waren tot het plegen van dat/die feit(en),

hebbende/zijnde verdachte en/of een of meer van zijn mededader(s)

Feit 3:

hij op of omstreeks 4 maart 2006, althans in of omstreeks de periode van 27 juni 2005 tot en met 30 mei 2006 te Utrecht en/of elders in Nederland, tezamen en in vereniging met (een) ander(en), althans alleen, meermalen, althans eenmaal (telkens) opzettelijk heeft verkocht en/of afgeleverd en/of verstrekt (onder meer),

Feit 4:

hij op of omstreeks de periode van 1 juni 2005 tot en met 30 mei 2006, te Utrecht en/of De Bilt, althans in Nederland, tezamen en in vereniging met (een) ander(en), althans alleen, van een voorwerp, te weten 100.000 (honderdduizend) Euro en/of 11.666 (elfduizend zeshonderd zesenzestig) Euro en/of 49.700 (negenenveertigduizend zevenhonderd) Euro, in ieder geval (een) (grote) hoeveelhe(i)d(en)geld, de werkelijke aard, de herkomst, de vindplaats, de vervreemding en/of de verplaatsing heeft verborgen en/of verhuld, althans heeft verborgen, terwijl hij, verdachte, en/of een of meer van zijn mededader(s) wist(en), dat bovenomschreven voorwerp(en) — onmiddellijk of middellijk — afkomstig was/waren uit enig misdrijf;

en/of

hij op of omstreeks de periode van 1 januari 2004 tot en met 30 mei 2006, te Utrecht en/of De Bilt, in elk geval in Nederland, tezamen en in vereniging met (een) ander(en), althans alleen, een of meer voorwerp(en), te weten een (grote) hoeveelheid geld, te weten 100.000 (honderdduizend) Euro en/of 11.666 (elfduizend zeshonderd zesenzestig) Euro en/of 49.700 (negenenveertigduizend zevenhonderd) Euro, heeft verworven en/of voorhanden heeft gehad en/of heeft overgedragen en/of heeft omgezet, althans van voornoemde hoeveelhe(i)d(en), gebruik heeft gemaakt, terwijl hij, verdachte, en/of een of meer van zijn mededader(s) wist(en), dat bovenomschreven voorwerp(en) — onmiddellijk of middellijk — afkomstig was/waren uit enig misdrijf.

Feit 5:

hij op of omstreeks 30 mei 2006 te De Bilt, in elk in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, — opzettelijk — voorhanden heeft gehad een of meer wapens van categorie III, te weten

Indien in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze verbeterd. De verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.

Het hof heeft uit het onderzoek ter terechtzitting niet door de inhoud van wettige bewijsmiddelen de overtuiging bekomen dat verdachte het onder 1, 2 en 4 tenlastegelegde heeft begaan, zodat verdachte daarvan behoort te worden vrijgesproken.

Wat betreft het onder 1 en 2 tenlastegelegde verwijst het hof naar hetgeen hiervoor overwogen is met betrekking tot de uitsluiting van alle bewijsmiddelen die rechtstreeks te herleiden zijn tot de inzet van A-1702 en wat betreft het onder 1 tenlastegelegde overweegt het hof nog het volgende.

Het hof acht niet wettig en overtuigend bewezen, dat verdachte lid was van, en leiding gaf aan een criminele organisatie. Om tot een bewezenverklaring te kunnen komen van artikel 140 van het Wetboek van Strafrecht dient sprake te zijn van deelname aan een duurzaam en gestructureerd samenwerkingsverband van twee of meer personen dat tot oogmerk heeft het plegen van misdrijven. Om iemand te kunnen aanmerken als deelnemer dient hij of zij ten minste een aandeel te hebben in dan wel ondersteuning te verlenen aan gedragingen die strekken tot of rechtstreeks verband houden met de verwezenlijking van het oogmerk van de betreffende organisatie.

In de voorliggende zaak acht het hof op grond van wettige bewijsmiddelen wel aannemelijk, dat mede- verdachte Y zich bezighield met voorbereidingen ten aanzien van drugstransacties. En hoewel er in mei 2006 ook aanwijzingen zijn van betrokkenheid van verdachte (X) bij drugstransacties met ‘Ierse P, is niet vast komen staan dat die handelingen van Y en verdachte (X) hebben plaatsgevonden in het verband van een criminele organisatie.

Ten aanzien van het onder 4 tenlastegelegde overweegt het hof het volgende.

Aan verdachte is tenlastegelegd dat hij zich zou schuldig hebben gemaakt aan witwassen. Voor een bewezenverklaring van witwassen is vereist dat komt vast te staan dat het ten laste gelegde bedrag middellijk of onmiddellijk van enig misdrijf afkomstig was en dat verdachte dat wist. Het hof stelt voorop dat het onderzoek in de onderhavige zaak geen direct bewijs heeft opgeleverd van het van enig misdrijf afkomstig zijn van het geld.

Daarnaast zijn door de verdediging tijdens de procedure in hoger beroep stukken aan het hof overgelegd, gedateerd 30 oktober 2009, die op 2 november 2009 ter griffie van het gerechtshof zijn binnengekomen. Uit die stukken en met name uit de afschriften van een op naam van verdachte gestelde bankrekeningen leidt het hof af dat verdachte in de periode voorafgaand aan de tenlastegelegde periode de beschikking heeft gehad over meerdere grote geldbedragen, onder andere uit de verkoop van een pand aan de (adres) te Utrecht, alsmede uit de weekopbrengst uit zijn eigen bedrijf. Aldus heeft de verdachte een concrete, min of meer verifieerbare, en naar het oordeel van het hof, niet op voorhand als onwaarschijnlijk aan te merken herkomst benoemd. Het had vervolgens op de weg van het openbaar ministerie gelegen om onderzoek te doen naar de door verdachte aangeleverde gegevens. Van een dergelijk onderzoek is niet gebleken, zodat derhalve bepaald niet kan worden uitgesloten dat verdachte het aan I geleende geldbedrag en het bedrag dat in contanten in de kluis in zijn woning is aangetroffen op legale wijze heeft verworven. Nu niet kan worden vastgesteld dat het niet anders kan dan dat het geld van misdrijf afkomstig is, moet verdachte worden vrijgesproken van het witwassen van geld.

Ten aanzien van het onder 3 tenlastegelegde overweegt het hof als volgt.

Op 4 maart 2006 vindt er een gesprek plaats in een voertuig tussen verdachte X en D. De inhoud van dat gesprek is als volgt:

Vervolgens wordt in een tapgesprek van 6 april 2006 tussen X en Z het volgende besproken:

Het hof leidt uit de voorgaande tapgesprekken af dat D op 4 maart 2006 in de auto van verdachte X iets ontvangen heeft en dat X op 6 april 2006 met Z de levering aan D bespreekt.

D is meermalen over de gebeurtenissen op 4 maart 2006 gehoord. Tijdens zijn verhoor op 31 mei 2006 ten overstaan van de politie heeft hij verklaard dat hij eenmaal van X 100 gram cocaïne heeft gekocht. Z was in O'Daniels en D was naar hem toe gereden. O'Daniels is gevestigd in het voetbalstadion van FC Utrecht te Utrecht. D had aan Z gevraagd naar cocaïne. Hij moest van Z aan X naar de cocaïne vragen. Z vertelde hem dat hij maar naar beneden moest lopen en dat X beneden stond of met zijn auto aan zou komen. D stapte bij X in de BMW en zei dat Z hem stuurde voor de cocaïne.

Voorzover D zich kon herinneren heeft X direct de cocaïne gepakt en gaf X hem 100 gram. Die levering vond plaats in de auto van X. Ook tijdens zijn verhoor van 13 juni 2006 heeft hij verklaard dat hij een keer 100 gram cocaïne van X heeft gekocht. Vervolgens is D in 2007 bij de rechter-commissaris hierop teruggekomen, maar is hij wegens het afleggen van een meinedige verklaring aangehouden.

Uiteindelijk is D op 18 mei 2010 door de rechter-commissaris gehoord en daar heeft hij verklaard dat hij bij de politie eind mei en begin juni 2006 de waarheid heeft verklaard en dat hij in oktober 2007 bij de rechter-commissaris een meinedige verklaring heeft afgelegd. D bevestigt nog eens dat er bij de politie is gesproken over het contact met Z en de leveranties van cocaïne en het eenmalige contact met X. Volgens D ging het om honderd gram en is het in de auto van X gebeurd. Hij was degene die cocaïne kocht en hij heeft eenmaal een aankoop gedaan van cocaïne bij X en de leverantie vond plaats in een auto.

Volgens D in zijn verklaring bij de rechter-commissaris van 18 mei 2010 denkt hij wel dat hij de hem bekende verschijnselen kreeg van het gebruik van cocaïne. Volgens hem heeft hij een gedeelte betaald en moest hij een ander gedeelte later betalen. Het versnijdingsmiddel dat tijdens de doorzoeking van de woning waar D verbleef is aangetroffen kwam volgens D uit een smartshop in Utrecht. De in zijn woning aangetroffen hoeveelheid manitol was niet wat X aan hem geleverd had.

De stelling van de verdediging dat het manitol betrof dat X aan D zou hebben geleverd, acht het hof niet aannemelijk.

Weliswaar nopen de door D afgelegde verklaringen het hof deze behoedzaam te bezien, nu de inhoud hiervan onderling niet verenigbaar lijkt te zijn en hij, naar wat hij zelf verklaard heeft, ook een meinedige verklaring heeft afgelegd ten overstaan van de rechter-commissaris, echter, gelet op de inhoud van het hiervoor opgenomen verslag van het getapte gesprek in de auto van 4 maart 2006, waar uitdrukkelijk over ‘coke’ wordt gesproken, en de inhoud van de hiervoor opgenomen verklaringen van D is naar het oordeel van het hof buiten redelijke twijfel komen vast te staan dat verdachte samen met Z eenmaal 100 gram cocaïne heeft geleverd aan D op 4 maart 2006. Voor de bewezenverklaring van dit feit bezigt het hof de hiervoor in samengevatte vorm weergegeven verklaringen van D, uiteraard met uitzondering van de door D in 2007 afgelegde verklaring bij de rechter-commissaris. Het hof acht de verklaringen van D die het hof voor het bewijs bezigt betrouwbaar, dat wil zeggen overeenstemmend met hetgeen de getuige in werkelijkheid heeft waargenomen en ondervonden

De verdediging heeft aangevoerd dat het aantreffen van de wapens en de munitie in de woning van verdachte het resultaat is van het door de hiervoor genoemde vormverzuimen verkregen illegaal bewijs.

Het hof verwijst naar hetgeen het hof hiervoor overwogen heeft onder de ontvankelijkheid van het openbaar ministerie en overweegt daarbij dat de door het hof vastgestelde vormverzuimen niet dienen te leiden tot bewijsuitsluiting van hetgeen bij de doorzoeking in de woning van verdachte is aangetroffen.

In het proces-verbaal van aanhouding wordt gerelateerd dat X is aangehouden in de woning gelegen aan (adres). Ook wordt gerelateerd dat tijdens de doorzoeking onder leiding van de rechter-commissaris op 30 mei 2006 in de woning van verdachte in een kluis twee vuurwapens zijn aangetroffen en 144 patronen. Deze voorwerpen zijn vervolgens in beslag genomen. De regionale technische recherche heeft onderzoek verricht naar aanleiding van de zoeking in voornoemd perceel en dat onderzoek heeft uitgewezen dat deze vuurwapens betreffen een pistool van het merk Glock, model 19, kaliber 9×19mm en een revolver van het merk Zastava, model M83/92, kaliber .357Magnum. Beide vuurwapens vallen onder artikel 2, lid 1 onder categorie III van de Wet wapens en munitie. De aangetroffen patronen betreffen munitie als bedoeld in artikel 2, lid 2 onder categorie III van de Wet wapens en munitie.

Verdachte heeft ter terechtzitting van het hof bekend dat hij deze vuurwapens en patronen voorhanden heeft gehad.

Door wettige bewijsmiddelen, waarbij de inhoud van elk bewijsmiddel —ook in onderdelen— slechts wordt gebezigd tot het bewijs van dat tenlastegelegde feit waarop het blijkens de inhoud kennelijk betrekking heeft, en waarin zijn vervat de redengevende feiten en omstandigheden waarop de bewezenverklaring steunt, heeft het hof de overtuiging verkregen en acht het hof wettig bewezen, dat verdachte het onder 3 en 5 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande, dat:

Feit 3:

hij op 4 maart 2006 in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander opzettelijk heeft verkocht en afgeleverd, een hoeveelheid van honderd gram cocaïne aan D, zijnde cocaïne, een middel als bedoeld in de bij de Opiumwet behorende lijst I.

Feit 5:

hij op 30 mei 2006 te De Bilt,— opzettelijk — voorhanden heeft gehad wapens van categorie III, te weten

Het hof acht niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard, zodat deze daarvan behoort te worden vrijgesproken.

het onder 3 bewezen verklaarde levert op:

medeplegen van opzettelijk handelen in strijd met een in artikel 2 onder B van de Opiumwet gegeven verbod.

het onder 5 bewezen verklaarde levert op:

handelen in strijd met artikel 26, eerste lid, van de Wet wapens en munitie en het feit begaan met betrekking tot een vuurwapen van categorie III,

meermalen gepleegd en handelen in strijd met artikel 26, eerste lid, van de Wet wapens en munitie.

Verdachte is strafbaar aangezien geen omstandigheid is gebleken of aannemelijk geworden die verdachte niet strafbaar zou doen zijn.

De officier van justitie heeft geëist dat verdachte wordt veroordeeld wegens het tenlastegelegde tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 42 maanden met aftrek van het voorarrest.

De rechtbank Utrecht heeft de verdachte veroordeeld wegens het onder 1, 3, 4 en 5 tenlastegelegde tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van twee jaren met aftrek van de tijd in verzekering en voorlopige hechtenis doorgebracht.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat verdachte wordt veroordeeld wegens het onder 1 tot en met 5 tenlastegelegde tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 38 maanden met aftrek van de tijd in voorarrest doorgebracht.

De hierna te melden strafoplegging is in overeenstemming met de aard en de ernst van het bewezenverklaarde en de omstandigheden waaronder dit is begaan, mede gelet op de persoon van verdachte, zoals van een en ander bij het onderzoek ter terechtzitting is gebleken.

Het hof heeft bij de straftoemeting in het bijzonder in aanmerking genomen —en vindt daarin de redenen die tot de keuze van een onvoorwaardelijke vrijheidsstraf van de hierna aan te geven duur leiden— de volgende omstandigheden.

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan de levering van een aanzienlijke hoeveelheid harddrugs. Het leveren van een dergelijke hoeveelheid cocaïne is een ernstig feit. Het is immers een feit van algemene bekendheid dat het gebruik van harddrugs de volksgezondheid in hoge mate schaadt en vaak ook leidt tot diverse vormen van criminaliteit. Tevens heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan het voorhanden hebben van twee vuistvuurwapens alsmede munitie, waaronder voor die wapens geschikte munitie.

Voor dergelijke feiten past geen andere straf dan een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van enige duur. Echter, naar het oordeel van het hof heeft zich in de berechting een aanzienlijke en niet te rechtvaardigen vertraging voorgedaan, nu het hoger beroep op 3 april 2008 is ingesteld en er nu pas, bijna vier jaar later, arrest wordt gewezen, zodat er sprake is van overschrijding van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 van het EVRM. Het hof zal dan ook bij de strafoplegging met de schending van de verdragsbepaling op de na te melden wijze rekening houden. Tevens heeft het hof in aanmerking genomen de gegevens, zoals die blijken uit het Uittreksel Justitiële Documentatie van 19 januari 2012, waaruit volgt dat verdachte, zij het deels langer geleden, meerdere keren bij thans onherroepelijke uitspraken terzake van misdrijven is veroordeeld. Die veroordelingen hebben niet in relevante mate een rol gespeeld bij de straftoemeting.

Het hof is van oordeel dat indien geen sprake was geweest van schending van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 EVRM aan verdachte voor de hierboven bewezenverklaarde feiten een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden opgelegd had dienen te worden.

Het hof zal thans volstaan met oplegging van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 9 maanden. Een vrijheidsbenemende straf van die duur is passend en geboden, er kan niet worden volstaan met een ander soort straf of met een straf van kortere duur.

Het onder 5 tenlastegelegde en bewezenverklaarde is begaan met betrekking tot de hierna te noemen inbeslaggenomen en nog niet teruggegeven voorwerpen. Zij zullen aan het verkeer worden onttrokken aangezien het ongecontroleerde bezit daarvan in strijd is met de wet.

Het hof heeft gelet op de artikelen 2 en 10 van de Opiumwet, de artikelen 36b, 36c, 47, 57 en 63 van het Wetboek van Strafrecht en de artikelen 26 en 55 van de Wet wapens en munitie.

Deze voorschriften zijn toegepast, zoals zij golden ten tijde van het bewezenverklaarde.

Het hof:

Wijst af het verzoek tot heropening van het onderzoek teneinde het (laten) doen van nieuwe pogingen tot het horen van de getuigen A en B.

Verklaart het openbaar ministerie ontvankelijk in de vervolging.

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

Verklaart niet bewezen dat de verdachte het onder 1, 2 en 4 ten laste gelegde heeft begaan en spreekt verdachte daarvan vrij.

Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 3 en 5 ten laste gelegde heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven onder 3 en 5 is bewezen verklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart het onder 3 en 5 bewezen verklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 9 (negen) maanden.

Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.

Beveelt de onttrekking aan het verkeer van de in beslag genomen, nog niet teruggegeven voorwerpen, te weten:

Aldus gewezen door mr P. van Kesteren, voorzitter,

mr C.G. Nunnikhoven en mr W.R. Rosingh, raadsheren,

in tegenwoordigheid van mr H.J. Jansen, griffier,

en op 1 maart 2012 ter openbare terechtzitting uitgesproken.