Rb. Arnhem, 13-07-2011, nr. 206151 / HA ZA 10-1920

De gemeente heeft gevorderd dat de rechtbank bij vonnis, uitvoerbaar bij voorraad:

De gemeente heeft de vaststaande feiten aan deze vorderingen ten grondslag gelegd. Volgens haar had op grond van de overeenkomst na herhaalde uitstellen aan de bouwplicht moeten zijn voldaan op 1 april 2009. Nu [gedn.conv./eis.reconv.] niet aan de bouwplicht heeft voldaan, maakt de gemeente aanspraak op nakoming van de voor dat geval overeengekomen verplichting het perceel terug te verkopen en op schadevergoeding op grond van een toerekenbare tekortkoming van [gedn.conv./eis.reconv.]. [gedn.conv./eis.reconv.] heeft gemotiveerd verweer gevoerd.

[gedn.conv./eis.reconv.] heeft gevorderd, naar de rechtbank begrijpt, onder de voorwaarde dat de verweren in conventie falen, dat de rechtbank de leden 6, 9 en 11 van artikel 16 van de koopovereenkomst en de artikelen 5, 8 en 10 onder Kettingbedingen in de leveringsakte geheel of gedeeltelijk nietig zal verklaren of zal vernietigen of zal wijzigen of ontbinden (zonder bepaling dat de gemeente de overeenkomst binnen een bij de uitspraak vast te stellen termijn geheel zal kunnen ontbinden) met veroordeling van de gemeente in de proceskosten. (Dit is een zakelijke weergave van de bij antwoord in conventie/eis in reconventie op bladzijde 22 genoemde conclusies genummerd 3, 4, 8 en 11; de overige worden geacht conclusies in conventie te zijn.)

De grondslagen van deze vorderingen komen bij de beoordeling aan de orde. De gemeente heeft gemotiveerd verweer gevoerd.

De vorderingen in conventie en in reconventie worden vanwege de samenhang gezamenlijk beoordeeld.

[gedn.conv./eis.reconv.] heeft betoogd dat de gemeente de waarheidsplicht in de zin van artikel 21 Rv. en de substantiëringspicht in de zin van artikel 111 lid 3 Rv. niet heeft nageleefd. De feiten en verweren die volgens [gedn.conv./eis.reconv.] in de dagvaarding ontbreken, zijn naar aanleiding van hetgeen [gedn.conv./eis.reconv.] naar voren heeft gebracht voldoende aan de orde geweest en zullen in de beoordeling worden betrokken. De rechtbank ziet bij die stand van zaken geen aanleiding aan de gestelde schending van de waarheidsplicht en substantiëringsplicht, wat daarvan verder zij, gevolgen te verbinden.

[gedn.conv./eis.reconv.] heeft betoogd dat de gemeente haar niet heeft bericht wat zij heeft gedaan naar aanleiding van het verzoek van de rolrechter de bij dagvaarding overgelegde producties in kleur over te leggen. Hoewel het op de weg van de gemeente had gelegen om [gedn.conv./eis.reconv.] de nieuwe set producties die zij naar aanleiding van dat verzoek heeft overgelegd, althans de daarbij in kleur overgelegde producties 1 en 4, aan [gedn.conv./eis.reconv.] te doen toekomen (en het op haar weg ligt dat alsnog te doen als het inmiddels niet is gebeurd), ziet de rechtbank geen aanleiding gevolgen te verbinden aan het nalaten daarvan. De ligging en het huidige gebruik van het perceel zoals deze blijken uit de producties 1 en 4 vormen als zodanig immers geen onderwerp van geschil en zijn bovendien ook op grond van de kopieën in zwart-wit voldoende duidelijk.

[gedn.conv./eis.reconv.] heeft betwist dat aan deze procedure een besluit van het College van B&W ten grondslag ligt als bedoeld in artikel 160 lid 1 aanhef en sub f Gemeentewet. Voorts meent zij dat het college van B&W niet heeft voldaan aan de actieve informatieplicht jegens de gemeenteraad als bedoeld in artikel 169 lid 4 Gemeentewet. Zij concludeert dat de gemeente niet-ontvankelijk moet worden verklaard.

De gemeente heeft hiertegen ingebracht dat het besluit om de onderhavige procedure te voeren is genomen op 11 mei 2011. Zij betwist dat zij gehouden was de gemeenteraad hierover vooraf te informeren en concludeert tot verwerping van dit verweer.

Dat het besluit van 11 mei 2011 is genomen, heeft [gedn.conv./eis.reconv.] (wier verweer aanvankelijk was gericht tegen een besluit van 15 september 2009) niet meer betwist. Dat staat in deze procedure dus vast. Het beroep van [gedn.conv./eis.reconv.] op artikel 169 lid 4 Gemeentewet faalt. Op grond van die bepaling is het College van B&W (onder meer) gehouden de gemeenteraad vooraf inlichtingen te geven over de uitoefening van de bevoegdheid een procedure te voeren indien de gemeenteraad daarom verzoekt of indien deze uitoefening ingrijpende gevolgen kan hebben voor de gemeente. Dat de gemeenteraad om deze inlichtingen heeft verzocht is gesteld noch gebleken. Voorts kan niet worden aangenomen dat het voeren van deze procedure voor de gemeente ingrijpende gevolgen kan hebben in de zin van de genoemde bepaling. De inzet van de procedure is handhaving van beleid in een individueel geval, terwijl gesteld noch gebleken is dat de gevolgen voor de gemeente als zij in het ongelijk wordt gesteld verder strekken dan de verplichting proceskosten te betalen en de noodzaak het beleid in dit individuele geval te wijzigen.

[gedn.conv./eis.reconv.] heeft in dit verband ook betoogd dat de gemeente bij juiste afweging van de kwestie in het licht van de algemene beginselen van behoorlijk bestuur niet zou hebben behoren te besluiten tot het bedingen van de bouwplicht althans tot haar onderhavige vordering (conclusie van antwoord onder 48). Zij heeft daartoe aangevoerd dat in het besluit van 15 september 2009 niet is meegewogen hetgeen daarna nog aan de gemeente kenbaar is geworden. Dit betoog wordt reeds gepasseerd omdat het besluit dat aan deze procedure ten grondslag ligt niet het besluit van 15 september 2009 is, maar dat van 11 mei 2011.

[gedn.conv./eis.reconv.] heeft met een beroep op de korte verjaringstermijn van vijf jaar betoogd dat de vorderingen van de gemeente inzake de bouwplicht, de aanbiedingsplicht en de boete zijn verjaard (conclusie van antwoord onder 81, ter comparitie nader gepreciseerd). De rechtbank begrijpt dat [gedn.conv./eis.reconv.] zich in verband met de vorderingen inzake de bouwplicht en de aanbiedingsplicht (vordering onder II en de daarmee rechtstreeks samenhangende vorderingen onder III en IV) beroept op artikel 3:307 lid 1 BW en in verband met de vordering inzake de overeengekomen boete (vordering onder V) op artikel 3:310 lid 1 BW. Volgens [gedn.conv./eis.reconv.] is de verjaringstermijn gaan lopen op 30 maart 2003 (twee jaar na de datum van levering) en dus verstreken op 30 maart 2008 en heeft de gemeente in de tussenliggende periode geen schriftelijke mededelingen gedaan die begrepen moesten worden als een stuitingshandeling in de zin van artikel 3:317 lid 1 BW.

Volgens de gemeente is verjaring van haar vorderingen gestuit. Zij heeft gewezen op haar brieven van 3 december 2003, 2 februari 2008 (verzonden 6 februari 2008) en 31 maart 2008 (verzonden 2 april 2008) en heeft betoogd dat zij zich daarin het recht op nakoming ondubbelzinnig heeft voorbehouden.

Ingevolge artikel 3:317 lid 1 BW wordt de verjaring van een rechtsvordering tot nakoming van een verbintenis (hetzij uit overeenkomst, hetzij uit de wet) gestuit door een schriftelijke aanmaning of door een schriftelijke mededeling waarin de schuldeiser zich ondubbelzinnig zijn recht op nakoming voorbehoudt. Bij beantwoording van de vraag of een schriftelijke mededeling als een mededeling in de zin van dat artikellid kan worden opgevat, zal niet alleen moeten worden gelet op de tekst van de mededeling maar ook op de context waarin de mededeling wordt gedaan, en eveneens op de overige omstandigheden van het geval. Het komt uiteindelijk erop aan of de mededeling een voldoende duidelijke waarschuwing aan de schuldenaar inhoudt dat hij rekening moet houden met de mogelijkheid dat de vordering nog geldend wordt gemaakt zodat hij ervoor kan zorgen dat hij de beschikking behoudt over gegevens en bewijsmateriaal die nodig zijn voor het voeren van verweer (HR 18 september 2009, NJ 2009, 439).

Naar het oordeel van de rechtbank heeft de gemeente zich in haar brieven van 3 december 2003, 2 februari 2008 en 31 maart 2008 ondubbelzinnig het recht voorbehouden op nakoming van de op [gedn.conv./eis.reconv.] rustende verbintenis tot aanbieding van het perceel aan de [adres] als niet aan de bouwplicht wordt voldaan. In elk van die brieven wordt [gedn.conv./eis.reconv.] immers uitdrukkelijk aangesproken op nakoming van de bouwplicht en gewezen op de gevolgen van niet-nakoming, respectievelijk geformuleerd als: ‘Wij willen dat u het betreffende perceel binnen twee weken na verzending van deze brief aanbiedt’, ‘Wij verwachten, dat deze kavel aan de gemeente teruggeleverd wordt’ en ‘Indien dit niet het geval is zullen wij via rechtswege alsnog terugverkoop aan de gemeente overwegen’. Op grond van deze mededelingen had [gedn.conv./eis.reconv.] rekening moeten houden met de mogelijkheid dat de gemeente haar vordering terzake geldend zou maken. De verjaring van de vordering tot nakoming van de op [gedn.conv./eis.reconv.] rustende verbintenis tot aanbieding van het perceel aan de [adres] is dus steeds tijdig gestuit. De conclusie is dat het beroep op verjaring van die vordering faalt.

In haar brieven van 26 juni 2003 en van 19 augustus 2003 heeft de gemeente aanspraak gemaakt op de overeengekomen boete en in haar brief van 3 december 2003 heeft zij nog eens op die aanspraak gewezen. Nadien zijn meer dan vijf jaar verstreken zonder dat de gemeente de verjaring van de vordering tot betaling van de overeengekomen boete heeft gestuit in de zin van artikel 3:317 BW. In het bijzonder de brieven van 2 februari 2008 en 31 maart 2008 bevatten een dergelijke stuiting niet. Daarom wordt geoordeeld dat die vordering wel is verjaard, zodat het verweer van [gedn.conv./eis.reconv.] in zoverre slaagt en de vordering van de gemeente onder V zal worden afgewezen.

[gedn.conv./eis.reconv.] heeft met een beroep op het arrest Helmut Müller GmbH/Bundesanstalt für Immobilienaufgaben (HvJ EU 25 maart 2010, C-451/08) betoogd dat de door de gemeente opgelegde bouwplicht moet worden gekwalificeerd als een overheidsopdracht met een rechtstreeks belang van de gemeente en dat die opdracht nietig is. Zij wijst erop dat de bouwplicht ertoe dient de ontwikkelingsplannen van het industrieschap dan wel de gemeente te realiseren, dat de omvang van de bouwplicht volgens overeenkomst door het industrieschap dan wel de gemeente wordt bepaald en dat de bouwplicht afdwingbaar is.

Volgens de gemeente heeft [gedn.conv./eis.reconv.] niet aan haar stelplicht voldaan en overigens betwist zij dat aanbestedingsregelgeving is geschonden. Verder heeft zij met een beroep op het arrest Uneto/De Vliert (HR 22 januari 1999, NJ 2000, 305) betoogd dat overeenkomsten in strijd met aanbestedingsregelgeving niet van rechtswege nietig zijn en voorts dat van de partij die beëindiging vordert van een overeenkomst op grond van strijd met aanbestedingsrecht voortvarendheid mag worden verwacht, die [gedn.conv./eis.reconv.] niet heeft betracht.

Hierover wordt als volgt geoordeeld. Het is gesteld noch gebleken dat in de verkoopprijs van het perceel rekening is gehouden met de bouwplicht dan wel dat de gemeente anderszins was gehouden tot het leveren van een tegenprestatie voor de bebouwing die [gedn.conv./eis.reconv.] had moeten realiseren. Bij gebreke van een dergelijke overeengekomen tegenprestatie van de gemeente kan de als voorwaarde bij de verkoop van het perceel opgenomen bouwplicht niet worden beschouwd als overheidsopdracht. Daar komt bij dat ook de overeengekomen verplichting tot terugverkoop bij schending van de bouwplicht daaraan het karakter van een overheidsopdracht ontneemt. De conclusie in conventie is dat het verweer van [gedn.conv./eis.reconv.] dat is gebaseerd op het genoemde arrest van het hof van justitie faalt en in reconventie dat de vorderingen onder 3 en 4 tot nietigverklaring of vernietiging van de bepalingen waarop de gemeente zich beroept op deze grond niet toewijsbaar zijn.

[gedn.conv./eis.reconv.] heeft gesteld dat de gemeente destijds het parkeerterrein van [gedn.conv./eis.reconv.] aan de [adres] wilde herontwikkelen en haar als vervangende parkeerruimte het perceel aan de [adres] heeft verkocht. Volgens [gedn.conv./eis.reconv.] was het dus de bedoeling dat het perceel als parkeerterrein werd gebruikt en is zij bij het sluiten van de overeenkomst niet geïnformeerd over de bouwplicht. Ter onderbouwing van deze stellingen wijst zij op de verklaring van [betrokkene3]. [gedn.conv./eis.reconv.] verbindt verschillende juridische gevolgen aan deze stellingen. Ten eerste betoogt zij dat de bouwplicht, opgenomen in destijds door de gemeente gebruikte standaardovereenkomsten, als algemene voorwaarde heeft te gelden en gezien het voorgaande onredelijk bezwarend is; zij doet een beroep op de vernietigbaarheid ervan (artikel 6:233 BW). Ten tweede betoogt zij dat zij heeft gedwaald, nu zij niet wist dat een bouwplicht gold, op welke grond zij eveneens een beroep doet op de vernietigbaarheid van de desbetreffende bepaling (artikel 6:228 lid 1 aanhef en onder b en c BW). Ten derde betoogt zij dat de gemeente onrechtmatig althans in strijd met de redelijkheid en billijkheid heeft gehandeld door

Zij concludeert daaruit, naar de rechtbank begrijpt, dat de gemeente de desbetreffende bepalingen niet kan inroepen dan wel niet mag uitoefenen althans dat deze bepalingen buiten toepassing moeten worden verklaard of worden vernietigd (artikel 3:51 lid 3).

[gedn.conv./eis.reconv.] heeft voorts betoogd dat de bouwplicht zoals opgenomen in de koopovereenkomst beperkt is tot de in artikel 16 onder 1a en 1b genoemde locaties (te weten locaties aan de centrale ontsluitingsweg richting Bergerden en locaties in een aan partijen bekende zone gelegen langs de [adres] en de centrale ontsluitingsweg richting Bergerden), waartoe het perceel aan de [adres] niet behoort, terwijl deze beperking in de notariële akte niet is opgenomen. Volgens [gedn.conv./eis.reconv.] is aannemelijk dat een juridische leek als zij zich niet realiseert dat de eerste volzin van onderdeel 1a zelfstandige betekenis heeft. Voorts heeft zij op deze gronden betoogd dat op de gemeente een versterkte mededelings/informatieplicht omtrent de bouwplicht rust als bedoeld in artikel 6:228 lid 1 sub b BW.

Hierover wordt geoordeeld als volgt. Reeds bij brief aan de gemeente van 29 december 2000, derhalve van voor de koopovereenkomst, met het onderwerp ‘grondtransactie [adres]’, heeft [gedn.conv./eis.reconv.] melding gemaakt van ‘de beoogde bedrijfsactiviteiten c.q. bouwplannen’. Uit aan het slot van die brief gestelde vragen blijkt dat [gedn.conv./eis.reconv.] een in concept toegestuurde koopovereenkomst volledig heeft bestudeerd. Het is gesteld noch gebleken dat de bouwplicht in dat concept niet was opgenomen. De bouwplicht die het onderwerp is van dit geschil is vervolgens niet alleen opgenomen in de koopovereenkomst van 30 oktober 2000, maar ook in de akte van levering van 30 maart 2001. In die akte staat dat de verschenen personen (onder wie [gedn2+3 conv./eis.2+3 reconv.]) de ontwerpakte tijdig voor het verlijden hebben ontvangen en er kennis van hebben genomen en dat zij ermee instemmen. In haar brieven van 30 oktober 2003, 11 maart 2008 en 18 augustus 2009 verwijst [gedn.conv./eis.reconv.] (dan wel [betrokkene2]) expliciet naar de bouwplicht. Bij brief van 28 november 2009 heeft [gedn.conv./eis.reconv.] het perceel daadwerkelijk aan de gemeente te koop aangeboden. Nadat de gemeente te kennen had gegeven dat voor de grond de koopsom van destijds zou worden betaald, heeft [gedn.conv./eis.reconv.] bij brief aan de gemeente van 23 december 2009 haar aanbieding ingetrokken en aangekondigd het gehele dossier in januari eventueel nog juridisch te zullen laten toetsen, met name wat betreft de status en de strekking van de bouwplichtbepaling. Eerst nadien heeft [gedn.conv./eis.reconv.] de bouwplicht op de verschillende gronden aangevochten.

Uit deze feiten wordt afgeleid dat [gedn.conv./eis.reconv.], die als transportonderneming met volgens de brief van 18 augustus 2009 van [betrokkene2] vijftien personeelsleden een professionele partij is, geacht moet worden de bouwplicht welbewust op zich te hebben genomen en voorts dat zij het bestaan van deze bouwplicht in de discussie daaromtrent met de gemeente van meet af aan tot uitgangspunt heeft genomen, in elk geval vanaf 30 oktober 2003 tot in elk geval 23 december 2009. De verklaringen van [betrokkene3] over de achtergrond en de totstandkoming van de overeenkomst tot koop van het perceel aan de [adres] zien niet op de inhoud van de overeenkomst en van de notariële akte, waarin de bouwplicht expliciet is opgenomen, en ook niet op de discussie die tussen [gedn.conv./eis.reconv.] en de gemeente op gang is gekomen toen [gedn.conv./eis.reconv.] niet aan de bouwplicht voldeed. Als onderbouwing van het verweer dat [gedn.conv./eis.reconv.] niet van de bouwplicht op de hoogte was, is de lezing van [betrokkene3] daarom onvoldoende. [gedn.conv./eis.reconv.] heeft ook anderszins dat verweer niet in verband gebracht met de inhoud van de overeenkomst en van de notariële akte, noch met haar opstelling gedurende de discussie met de gemeente. Het verweer is aldus onvoldoende toegelicht, zodat voor bewijslevering terzake geen plaats is. De bouwplicht moet voorts worden beschouwd als een kernbeding, dat niet alleen is opgenomen in de koopovereenkomst maar ook in de notariële akte van levering. De conclusie is dat niet kan worden aangenomen dat [gedn.conv./eis.reconv.] niet van de bouwplicht op de hoogte was en dat het bouwbeding niet als algemene voorwaarde kan worden aangemerkt. Daarom falen de verweren van die strekking in conventie en zijn de vorderingen in reconventie onder 3 en 4 tot nietigverklaring of vernietiging van de bepalingen waarop de gemeente zich beroept en onder 8 tot wijziging of ontbinding van die bepalingen op deze gronden niet toewijsbaar.

[gedn.conv./eis.reconv.] heeft voorts met een beroep op artikel 6:258 BW (onvoorziene omstandigheden) dan wel artikel 6:259 BW (voortdurende verplichtingen) in verband met artikel 6:260 BW (nadere bepaling voor de toepassing van de artikelen 258 en 259) betoogd dat de overeenkomst moet worden gewijzigd of geheel of gedeeltelijk ontbonden. Zij heeft daartoe aangevoerd dat handhaving van de bouwplicht een zo grote inbreuk op haar financiële capaciteit zou maken, dat zij verwacht niet eenvoudig vervangende parkeerruimte te kunnen vinden, terwijl bovendien in de contacten met de gemeente is komen vast te staan dat het niet mogelijk is een terrein aan te wijzen zonder bouwplicht. Deze verweren falen omdat de gevolgen van de niet-nakoming van de bouwplicht, waaronder de door [gedn.conv./eis.reconv.] verwachte onmogelijkheid vervangende parkeerruimte te vinden, niet aan de gemeente kunnen worden tegengeworpen omdat zij naar de in het verkeer geldende opvattingen behoren tot het bedrijfsrisico van [gedn.conv./eis.reconv.].

[gedn.conv./eis.reconv.] heeft voorts betoogd dat aan de bouwplicht is voldaan doordat zij een voor mensen toegankelijke container met elektriciteitsvoorzieningen voor koelwagens op het perceel heeft geplaatst. Volgens [gedn.conv./eis.reconv.] heeft de gemeente nooit de omvang bepaald waaraan de bedrijfsbebouwing zou moeten voldoen. De gemeente heeft betwist dat de container (die 0,36% van de oppervlakte van het perceel bestrijkt) kan gelden als bebouwing in de zin van de overeenkomst. Zij heeft voorts onder verwijzing naar een door [gedn.conv./eis.reconv.] op 26 maart 2002 ingediend schetsplan betoogd dat [gedn.conv./eis.reconv.] dat ook wel heeft begrepen.

Het verweer faalt omdat uit de hele gang van zaken, meer in het bijzonder de discussie over de bouwplicht (waarin de last van de daarmee gemoeide investeringen een rol heeft gespeeld en waarin [gedn.conv./eis.reconv.] herhaald om uitstel heeft gevraagd) en het aanbieden van het perceel op 28 november 2009 door [gedn.conv./eis.reconv.] aan de gemeente, blijkt dat de partijen met de overeengekomen bebouwing niet het oog hebben gehad op een container, ook niet als die voor mensen toegankelijk is en voorzien van elektriciteitsvoorzieningen voor koelwagens en ongeacht de vraag of de gemeente de omvang van de bebouwing heeft bepaald.

De gemeente heeft met een beroep op artikel 16 lid 11 van de overeenkomst aanspraak gemaakt op terugverkoop van het perceel tegen de koopsom die aan de verkoper (dus de gemeente) is voldaan. [gedn.conv./eis.reconv.] heeft weliswaar in haar brief van 23 december 2009 het standpunt ingenomen dat de interpretatie dat de grond wordt aangeboden tegen de koopsom van destijds onjuist is, maar in deze procedure heeft zij betaling door de gemeente van de in 2001 betaalde koopsom tot uitgangspunt genomen (conclusie van antwoord onder 44 en 74). Terugverkoop zal daarom moeten plaatsvinden tegen betaling van het bedrag dat in 2001 is betaald, zoals door de gemeente gevorderd onder II.

De gemeente heeft gesteld dat zij schade heeft geleden doordat [gedn.conv./eis.reconv.] niet aan haar bouwplicht heeft voldaan. Die schade bestaat uit de door de gemeente in verband met de terugverkoop te betalen overdrachtsbelasting en de kosten van het notarieel transport (dagvaarding onder 49). [gedn.conv./eis.reconv.] heeft dat niet betwist, maar integendeel in het kader van haar verweer tegen de gevorderde boete betoogd dat de gemeente in de dagvaarding heeft gesteld wat haar werkelijke schade is (conclusie van antwoord onder 73). Deze post zal daarom worden toegewezen.

Nu [gedn.conv./eis.reconv.] niet heeft voldaan aan de bouwplicht die is opgenomen in de koopovereenkomst en in de notariële akte en haar verweren falen, is zij gehouden het perceel aan de [adres] aan de gemeente terug te verkopen en wel voor de prijs die de gemeente er destijds voor heeft betaald. De vorderingen onder II, III en IV, strekkende tot veroordeling van [gedn.conv./eis.reconv.] het perceel aan de [adres] voor een koopsom van € 256.170,70 aan de gemeente aan te bieden en mee te werken aan de juridische levering ervan, bij gebreke waarvan het vonnis in de plaats van de (notariële) akte tot koop en/of levering zal treden, zijn daarom toewijsbaar. Gezien deze veroordelingen heeft de gemeente geen belang bij een afzonderlijke verklaring voor recht, zodat de onder I ingestelde vordering zal worden afgewezen, noch bij een afzonderlijke veroordeling van [gedn.conv./eis.reconv.] het perceel aan haar aan te bieden op straffe van een dwangsom, zodat dit deel van de vordering onder II ook zal worden afgewezen. De vordering onder V wordt afgewezen omdat deze is verjaard. De vordering onder VI, die ziet op vergoeding van de schade veroorzaakt door het niet voldoen aan de bouwplicht, wordt toegewezen. Aan de vordering onder VII wordt niet toegekomen omdat het een subsidiaire vordering betreft die bovendien onvoldoende bepaald is. [gedn.conv./eis.reconv.] wordt als de overwegend in het ongelijk te stellen partij in de proceskosten veroordeeld.

De vorderingen die [gedn.conv./eis.reconv.] geacht wordt in reconventie te hebben ingesteld worden afgewezen. [gedn.conv./eis.reconv.] wordt als de in het ongelijk te stellen partij in de proceskosten veroordeeld.