CBb, 05-12-2012, nr. AWB 08/775

3.2.1

3.2.2

2.2.

Voor zover het beroep van appellante zich richt tegen de ongegrondverklaring van haar bezwaar tegen de tariefbeschikking met eindnummer 2 overweegt het College het volgende.

De tariefbeschikkingen met de eindnummers 2 en 4 zijn vastgesteld in het kader van de juli- respectievelijk de oktoberronde. In de tariefbeschikking met eindnummer 4 is dezelfde ingangsdatum vermeld als in de tariefbeschikking met de eindnummer 2, te weten 1 januari 2007. Verder is in de tariefbeschikking met eindnummer 4, evenals in de tariefbeschikking met de eindnummer 2 de clausule opgenomen dat met de ingangsdatum van deze tariefbeschikking de geldigheidsduur van de geldende tariefbeschikking wordt beperkt tot de ingangsdatum van deze tariefbeschikking. Gezien het voorgaande is met de inwerkingtreding van de tariefbeschikking met eindnummer 4 de geldigheidsduur van de daaraan voorafgaande tariefbeschikking met eindnummer 2 teniet gedaan. Dat appellante ten tijde van het bestreden besluit desondanks een belang bij een inhoudelijke beoordeling van haar bezwaar tegen de tariefbeschikking met eindnummer 2 had, ziet het College niet in.

De conclusie is dat verweerster het bezwaar van appellante tegen de tariefbeschikking met eindnummer 2 ten onrechte ontvankelijk heeft geacht. Het beroep moet in zoverre gegrond worden verklaard en het bestreden besluit dient in zoverre te worden vernietigd. Het College zal met toepassing van artikel 8:72, vierde lid, van de Algemene wet bestuursrecht zelf in de zaak voorzien en het bezwaar van appellante tegen de tariefbeschikking met eindnummer 2 alsnog niet-ontvankelijk verklaren.

2.3.

Voor zover het beroep van appellante zich richt tegen de ongegrondverklaring van haar bezwaar tegen de tariefbeschikking met eindnummer 4 overweegt het College het volgende.

Appellante heeft betoogd - samengevat weergegeven - dat het aanvraagformulier, dat in het kader van de oktoberronde is ingediend, onder protest door haar is getekend. Verweerster had nader onderzoek naar dit protest dienen te verrichten. Appellante verkeerde in een bijzondere positie. Vlak voor de sluiting van de offertetermijn werd de samenwerking tussen haar en de zorgaanbieder Vitras beëindigd. Hierdoor had appellante niet meer de gelegenheid om het zogenoemde HKZ-certificaat - het certificaat van de Stichting Harmonisatie van de Kwaliteitsbeoordeling in de Zorgsector - te behalen en werd zij door het zorgkantoor in kwadrant IV ingedeeld. Het zorgkantoor heeft deze indeling het gehele jaar 2007 gehandhaafd, hoewel appellante het voormelde certificaat op 24 april 2007 alsnog behaalde. Verder werd appellante slechts een garantiebudget toegekend voor 11 periodes, terwijl er 13 periodes gefinancierd dienden te worden. Vanuit bedrijfseconomisch perspectief is appellante in een nadelige positie gemanoeuvreerd ten opzichte van al langer bestaande en kapitaalkrachtiger bedrijven. Zij heeft als kleinschalige zorgaanbieder die vanuit een aantal bijzondere idealen is ontstaan maar net het hoofd boven water kunnen houden. Verweerster had deze omstandigheden moeten betrekken bij haar besluitvorming dan wel had daarin aanleiding moeten zien om af te wijken van de beleidsregel Contracteerruimte 2007.

Het College stelt vast dat appellante bij het aanvraagformulier in het kader van de oktoberronde een brief heeft gevoegd die is gericht aan het zorgkantoor. In deze brief heeft appellante een aantal argumenten aangedragen waarom het zorgkantoor een hoger budget zou moeten overeenkomen. In deze brief heeft verweerster naar het oordeel van het College terecht geen aanleiding gevonden het aanvraagformulier ontoereikend te achten om daarop een beslissing te kunnen nemen. De brief van appellante laat namelijk onverlet dat in het aanvraagformulier een gezamenlijke verzoek van appellante en het zorgkantoor is neergelegd om het budget voor de oktoberronde vast te stellen.

Verweerster heeft het aanvraagformulier overeenkomstig de beleidsregel Contracteerruimte 2007 in de tariefbeschikking met eindnummer 4 verwerkt. Zij heeft naar het oordeel van het College terecht geen aanleiding gevonden van deze beleidsregel af te wijken. Daartoe is van belang dat verweerster bij een tweezijdig verzoek van de zorgaanbieder en het zorgkantoor op grond van onderdeel 3.2 van de beleidsregel dient uit te gaan van de gezamenlijk aangevraagde aantallen en prijzen. Dat appellante dit gezamenlijk aangevraagde budget te laag achtte en om die reden een brief bij het aanvraagformulier had gevoegd, maakt dat niet anders. De omstandigheid dat tussen de zorgaanbieder en het zorgkantoor een verschil van inzicht bestaat, is verdisconteerd in de beleidsregel Contracteerruimte 2007. In eerdergenoemd onderdeel is namelijk vermeld van welke aantallen en prijzen verweerster uitgaat wanneer de door de zorgaanbieder en het zorgkantoor aangevraagde aantallen en prijzen niet gelijk zijn of één van hen geen aantallen of prijzen aanvraagt. Dat het indienen van een eenzijdig verzoek, waarbij appellante hogere aantallen en prijzen dan het zorgkantoor had aangevraagd, niet zinvol was geweest, aangezien in dat geval op grond van de beleidsregel de opgave van het zorgkantoor zou zijn gevolgd, is inherent aan de wijze van vaststelling en verdeling van budgetten in het systeem van macrobudgettering. Ook in hetgeen appellante overigens heeft aangevoerd over de positie waarin zij verkeerde en de door haar ondervonden nadelige financiële gevolgen, heeft verweerster naar het oordeel van het College terecht geen aanleiding gevonden om van voormelde beleidsregel af te wijken.

De conclusie is dat verweerster het bezwaar van appellante tegen de tariefbeschikking met eindnummer 4 terecht ongegrond heeft verklaard.

2.4.

Het College ziet aanleiding verweerster te veroordelen in de proceskosten van appellante. Deze kosten worden op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht vastgesteld op € 644,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting, met een wegingsfactor 1, ad € 322,- per punt).