7.2.2.1 Algemeen

Volgens de EU delen overheden, het bedrijfsleven, de maatschappij in zijn geheel en individuen de verantwoordelijkheid bij de waarborging van cyberveiligheid.1 Zelf heeft de EU haar inspanningen op dit gebied geïntensiveerd.2 Ze beoogt daarmee het bewustzijn ten aanzien van cyberrisico’s te vergroten, de cybercriminaliteit terug te dringen en haar kernwaarden op het gebied van cyberbeveiliging internationaal uit te dragen.3 De EU wil zo de operationele capaciteit creëren om cyberincidenten te voorkomen, op te sporen en daarop te reageren.4

De EU-wetgever heeft verschillende richtlijnen en verordeningen opgesteld die raken aan cyberbeveiliging. Een uitgangspunt daarbij is dat in de digitale wereld dezelfde normen en wetten zouden moeten gelden als in de fysieke wereld.5 Enkele op cyberbeveiliging gerichte regelingen zijn inmiddels aangenomen en in werking getreden, andere zijn nog in de ontwerpfase. 6 Met deze wetgeving beoogt de EU onder meer ervoor te zorgen dat belangrijke infrastructuur en essentiële diensten veerkrachtig zijn, dat communicatie veilig kan plaatsvinden, en dat mobiele communicatiesystemen en het ‘internet der dingen’ zijn beveiligd.7 Regelingen die hieraan moeten bijdragen zijn bijvoorbeeld de AVG, de NIB-richtlijn, de voorgestelde EU-privacy­verordening en de Cyberbeveiligings­verordening.8 In de komende paragrafen ga ik verder op deze regelingen in.