Rb. Midden-Nederland, 19-05-2020, nr. UTR 19/2967

Bij besluit van 25 juli 2019 (het primaire besluit) heeft verweerder geweigerd documenten op grond van de Wet openbaarheid van bestuur (Wob) openbaar te maken.

Eiser heeft hiertegen bezwaar gemaakt en verweerder verzocht om in te stemmen met rechtstreeks beroep als bedoeld in artikel 7:1a van de Algemene wet bestuursrecht (Awb).

Verweerder heeft met dit verzoek van eiser ingestemd en het bezwaar doorgezonden aan de rechtbank ter behandeling als beroep. De rechtbank heeft geoordeeld dat verweerder niet ten onrechte heeft ingestemd met rechtstreeks beroep bij de bestuursrechter.

Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 20 februari 2020. Het beroep is gelijktijdig behandeld met het beroep met nummer UTR 19/2714. Eiser heeft zich laten vertegenwoordigen door [A] en zijn gemachtigde. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.

Wat vooraf ging aan dit beroep

9. Na kennisneming van het document is de rechtbank van oordeel dat verweerder zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat uit het document specifieke werkwijzen en aandachtsgebieden van de NCTV kunnen worden herleid en dat het ongewenst is dat deze informatie in handen komt van kwaadwillenden die daarop zouden kunnen anticiperen. Het betoog van eiser dat al veel bekend is over en inzicht bestaat in de werkwijzen van de NCTV of haar samenwerkingspartners, slaagt niet. Daarbij gaat het namelijk om algemene richtlijnen voor het opstellen van analyses, terwijl deze dreigingsanalyse veel specifiekere informatie bevat, zoals verweerder terecht stelt. Ter zitting heeft verweerder nog opgemerkt dat analisten hun analyses anders zouden opstellen als deze openbaar gemaakt zouden kunnen worden. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich terecht op het standpunt gesteld dat de NCTV om deze beide redenen onevenredig benadeeld zou worden door openbaarmaking van dit document en dat dit belang zwaarder dient te wegen dan het belang van de openbaarheid. Eiser wordt niet gevolgd in zijn stelling dat het belang van verweerder is achterhaald, omdat de dreigingsanalyse is verouderd. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich terecht op het standpunt gesteld dat de dreigingsanalyse nog steeds actueel is. Bovendien blijven de hiervoor genoemde argumenten relevant, ook op het moment dat de analyse zelf zou zijn ingehaald door de tijd. Dit betekent dat verweerder dit document op grond van artikel 10, tweede lid, aanhef en onder g, van de Wob integraal heeft kunnen weigeren.Documenten 6 tot en met 12 (nota’s van de NCTV)

10. De documenten 6 tot en met 12 zijn allemaal nota’s opgesteld door de NCTV ten behoeve van het Comité Verenigde Inlichtingendiensten Nederland (CVIN) en de Raad Veiligheid en Inlichtingen (RVI). Verweerder heeft de openbaarmaking van deze documenten geweigerd, naar het voorbeeld van de besluitvorming in de procedure die heeft geleid tot de zaak met nummer UTR 19/2714. Dat houdt in dat verweerder een aantal passages uit de documenten met de nummers 6 t/m 12 openbaar heeft gemaakt door ze op te nemen in het primaire besluit van 11 oktober 2018, op het Wob-verzoek van [B] . Eiser heeft van dit besluit een kopie ontvangen. De verdere openbaarmaking van deze documenten is integraal geweigerd en daaraan heeft verweerder artikel 10, eerste lid, aanhef en onder b, tweede lid, aanhef en onder a en g en artikel 11, eerste lid, van de Wob ten grondslag gelegd.

11. De rechtbank stelt vast dat de documenten allen zijn opgesteld ten behoeve van intern beraad en persoonlijke beleidsopvattingen bevatten. Alle passages die geweigerd zijn op deze grond zijn terecht geweigerd. Daarnaast is veel feitelijke informatie nauw verweven met de persoonlijke beleidsopvattingen. Ook ten aanzien van deze stukken geldt dat het wel of juist niet opnemen van feitelijke informatie inzicht geeft in de afweging en de persoonlijke beleidsopvatting en is er om die reden nauw mee verweven. Verder heeft verweerder de verschillende weigeringsgronden naar het oordeel van de rechtbank voldoende gemotiveerd ten grondslag gelegd aan de weigering tot openbaarmaking van de verschillende passages in de documenten. De overige hiervoor genoemde redenen die gelden voor de dreigingsanalyse gaan ook op voor de documenten 6 t/m 12. In deze documenten heeft verweerder ook artikel 10, eerste lid, aanhef en onder b, van de Wob aan de weigering van enkele passages ten grondslag gelegd. De rechtbank volgt verweerder in zijn standpunt dat voor deze passages geldt dat openbaarmaking daarvan een risico zou vormen voor de veiligheid van de Staat, omdat ze inzicht bieden in de werkwijze van en aanwezige kennis bij de betrokken veiligheidsdiensten op het gebied van mogelijke digitale spionage en sabotage.

12. Over de documenten 10 tot en met 12 heeft eiser nog aangevoerd dat deze over de implementatie van de uitfaseringsbeslissing gaan. Als de uitfasering inmiddels is afgerond dan zijn de weigeringsgronden achterhaald, volgens eiser. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich echter terecht op het standpunt gesteld dat ook in dat geval de weigeringsgronden overeind blijven. Verweerder heeft zich op het standpunt kunnen stellen dat het onevenredig benadelend zou zijn als bekend zou worden op welke wijze een dergelijke operatie wordt ingericht.

13. Het voorgaande betekent dat verweerder ook openbaarmaking van de documenten 6 tot en met 12 grotendeels heeft kunnen weigeren. De passages die zich wel voor openbaarmaking lenen heeft verweerder opgenomen in het besluit van 11 oktober 2018, waarnaar verweerder heeft verwezen in het primaire besluit. Eiser heeft niet bestreden en ook de rechtbank is van oordeel dat verweerder in redelijkheid voor deze wijze van openbaarmaking van deze passages heeft kunnen kiezen.

14. Het beroep is ongegrond. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. L.A. Banga, voorzitter, en mr. M.C. Verra en

mr. M. Eversteijn, leden, in aanwezigheid van mr. M.L. Bressers. Deze uitspraak is gedaan op 19 mei 2020. Als gevolg van maatregelen rondom het coronavirus is deze uitspraak niet uitgesproken op een openbare uitsprakenzitting. Zodra het openbaar uitspreken weer mogelijk is, wordt deze uitspraak, voor zover nodig, alsnog in het openbaar uitgesproken.

De voorzitter en de griffier zijn verhinderd deze uitspraak te ondertekenen.

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:

Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na de dag van verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.