7.4.7 Tussenconclusie (vergelijking waarde in het economische verkeer/netto-voordeeltoerekening)

In hoofdstuk 6 heb ik de uitwerking van waardering tegen waarde in het economische verkeer onderzocht en getoetst. In de vorige paragrafen heb ik onderzocht of een alternatieve methode leidt tot een betere uitkomst. Dit leidt tot de volgende conclusie.

Bij waardering tegen waarde in het economische verkeer wordt aangesloten bij de economische realiteit en worden vermogensmutaties volledig toegerekend aan de periode waarin ze zijn ontstaan. Het nadeel van deze methode is dat ook voordelen kunnen worden belast die het lichaam niet heeft genoten. Een ander nadeel is dat bij deze methode voordelen worden toegerekend aan het moment waarop de investeringsbeslissing wordt genomen in plaats van het moment waarop de voordelen opkomen door de bedrijfsuitoefening.

Bij de netto-voordeeltoerekening worden voordelen nog steeds toegerekend aan de periode waarin het voordeel is ontstaan. Door uit te gaan van een netto-toerekening worden echter nooit meer voordelen belast dan door het lichaam feitelijk genoten. Daarnaast komt bij de toerekening van de voordelen het zwaartepunt te liggen bij de bedrijfsuitoefening in plaats van het moment van de investeringsbeslissing. Uit de toetsing van de praktijkcasus blijkt dat de netto-voordeeltoerekening leidt tot een adequatere bepaling van de totaalwinst dan bij waardering tegen waarde in het economische verkeer. Bij dit systeem worden de totaalwinstbeginselen geëerbiedigd en worden de voordelen toegerekend aan de periode waarin ze worden opgeroepen door de bedrijfsuitoefening. Ik meen dat bij de netto-voordeeltoerekening de meeste ongerijmde uitkomsten kunnen worden opgelost. Complex is wel dat er sprake is van een nieuw systeem, met nieuwe regels wat vanzelfsprekend tot nieuwe vraagstukken leidt. Aangezien de netto-voordeeltoerekening voortborduurt op belangrijke beginselen die we kennen uit goed koopmansgebruik meen ik dat hiermee de praktische toepasbaarheid het meest is gebaat.