Hof Arnhem, 25-03-2010, nr. 200.037.517

Bij brief van 26 januari 2009 heeft appellant — de broer van de rechthebbende — mede namens een aantal andere familieleden, de rechtbank, sector kanton, verzocht om te bezien of er aanleiding bestaat het bewind/mentorschap van de bewindvoerder/mentor beëindigen. Daartoe zijn in de brief een aantal zorgpunten geuit omtrent de rechthebbende en de taakuitoefening door de bewindvoerder/mentor. In dat verband is er onder meer op gewezen dat de rechthebbende tot voor kort in het 's [inrichting] verbleef, een inrichting voor verstandelijk gehandicapten, en dat de bewindvoerder/menor de zorgverleningsovereenkomst met die inrichting heeft beëindigd.

Na appellant en een aantal familieleden, alsmede de bewindvoerder/mentor op 17 maart 2009 te hebben gehoord, heeft de kantonrechter bij de bestreden beschikking het verzoek afgewezen, daarbij mede wijzend op de mening van de rechthebbende die door de kantonrechter op dezelfde datum is gehoord op haar woonadres. De rechthebbende heeft onder andere aangegeven dat zij vindt dat de bewindvoerder/mentor erg goed voor haar zorgt.

Appellant kan zich in die beschikking van de kantonrechter niet vinden en heeft daartegen beroep ingesteld. Alle grieven strekken ten betoge dat het in het belang van de rechthebbende zou zijn om een onafhankelijke derde te benoemen tot bewindvoerder/mentor.

Op grond van artikel 1:448, tweede lid, BW, voor zover hier van belang, kan de kantonrechter de bewindvoerder ontslag verlenen op verzoek van de bewindvoerder zelf, een medebewindvoerder, de rechthebbende of het openbaar ministerie, dan wel ambtshalve.

Op grond van artikel 1:461, tweede lid, BW, voor zover hier van belang, kan de kantonrechter de mentor ontslag verlenen op verzoek van de mentor, de rechthebbende of het openbaar ministerie, dan wel ambtshalve.

Het hof stelt vast dat appellant niet behoort tot de groep van personen die een verzoek tot ontslag van de bewindvoerder/mentor als bedoeld in de artikelen 1:448 en 1:461 BW kunnen doen. De wetgever heeft blijkens de wetsgeschiedenis van dit artikel bewust ervoor gekozen om familieleden van de rechthebbende die mogelijkheid te onthouden. Als gevolg daarvan moet naar het oordeel van het hof tevens worden aangenomen dat appellant evenmin behoort tot de groep van personen voor wie hoger beroep openstaat tegen een beschikking als de onderhavige.

Deze belemmering voor de ontvankelijkheid van appellant in zijn verzoek heeft het hof ter zitting aan de orde gesteld, waarbij partijen in de gelegenheid zijn gesteld zich daarover uit te laten. Naar aanleiding daarvan heeft appellant zijn verzoek gewijzigd als hiervoor vermeld. Namens de rechthebbende heeft mr. Skála zijn standpunt ter zake gegeven, hetgeen er kort gezegd op neer komt dat appellant ook niet-ontvankelijk is in zijn gewijzigde verzoek.

Het hof is van oordeel dat de wijziging van het verzoek toelaatbaar is, gelet op het bepaalde in artikel 362 Rv, gelezen in samenhang met de artikelen 283 Rv en 130 Rv en gelet op het feit dat geïntimeerden voldoende gelegenheid hebben gehad op dit gewijzigde verzoek te reageren. Het hof zal dus oordelen op dit gewijzigd verzoek.

Nu ervan uitgegaan moet worden dat appellant niet behoort tot de groep van personen die een verzoek tot ontslag van de bewindvoerder en de mentor wegens gewichtige redenen kunnen doen, moet tevens worden aangenomen dat hij ook niet behoort tot de groep van personen voor wie krachtens artikel 358 lid 2 Rv hoger beroep van de beschikking van de rechtbank openstaat, welk hoger beroep slechts betrekking zou kunnen hebben op de overweging van de rechtbank dat zij geen reden ziet de bewindvoerder ambtshalve te ontslaan.

Het onder rechtsoverweging 9 genoemd uitgangspunt brengt mee dat van appellant als belanghebbende geen hoger beroep openstond tegen het afzien door de rechtbank van een ambtshalve ontslag van de bewindvoerder/mentor. Hij zal dan ook niet-ontvankelijk worden verklaard in zijn hoger beroep.

Appellant zal als de in het ongelijk gestelde partij overeenkomstig artikel 243 Rv worden veroordeeld in de kosten van het hoger beroep. De proceskosten van de rechthebbende worden overeenkomstig het forfaitaire liquidatietarief begroot op

€ 1.264,- voor salaris van de advocaat (2 punten: verweerschrift, mondelinge behandeling). Daarnaast is € 196,50 aan voorschotten (griffierecht) in debet gesteld waarvan € 65,50 feitelijk is betaald (toevoeging, eigen bijdrage).