Rb. Oost-Nederland, 02-01-2013, nr. 05/700611-11

adres : [adres]

plaats : [woonplaats]

Raadsvrouw : mr. N. Smeets, advocaat te Utrecht.

De zaak is op 19 december 2012 ter terechtzitting onderzocht. Daarbij is verdachte verschenen. Verdachte is bijgestaan door mr. N. Smeets, advocaat te Utrecht.

Als benadeelde partijen hebben zich schriftelijk in het geding gevoegd:

• [slachtoffer1]

• [slachtoffer2]

De officier van justitie, mr. H.C.C. Berendsen, heeft gerekwireerd.

Verdachte en zijn raadsvrouw hebben het woord ter verdediging gevoerd.

2a. De ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie

Het standpunt van de verdediging

Op de zitting van 11 januari 2012 heeft de rechtbank geoordeeld dat het horen van de CIE-informant, die heeft verklaard dat [betrokkene] omstreeks december 2012 heeft gevochten in The Matrixx en daarbij een Antilliaanse jongen zou hebben mishandeld, noodzakelijk is. De CIE officier van justitie heeft op 9 februari 2012 laten weten niet mee te werken aan het verhoor van deze informant, ook niet indien deze informant afgeschermd wordt gehoord, waarmee namens de verdediging was ingestemd. De verdediging stelt zich op het standpunt dat niet verdachte, maar [betrokkene], degene is die de mishandeling heeft gepleegd. De CIE-informant ondersteunt deze lezing, waarmee het verdedigingsbelang van het horen van deze informant is gegeven. De informant kan immers potentieel ontlastend verklaren ten aanzien van verdachte. De raadsvrouw van verdachte heeft zich op het standpunt gesteld dat, vanwege de wens de informant te bevragen naar zijn redenen van wetenschap, niet kan worden volstaan met het horen van de Chef van de CIE of de CIE officier van justitie.

De verdediging wenst primair alsnog de CIE-informant te horen. Subsidiair heeft de verdediging de integrale niet-ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie bepleit. Artikel 349, lid 3, van het Wetboek van Strafvordering verdient analoge toepassing. Meer subsidiair heeft de raadsvrouw betoogd dat verdachte door de weigering van het Openbaar Ministerie, om niet mee te werken aan het verhoor van de informant, niet in een processueel ongunstiger positie mag worden gebracht. Dat betekent dat bij het vervolg van de procedure uitgegaan moet worden van de juistheid, betrouwbaarheid en kwaliteit van de CIE-informatie.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft betoogd dat van de niet-ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie geen sprake kan zijn. Voorafgaand aan de beslissing of op de voet van artikel 349, lid 3, van het Wetboek van Strafvordering de niet-ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie dient te volgen, ligt de vraag voor of de CIE-informant als getuige moet worden gehoord. De officier van justitie beantwoordt deze vraag ontkennend.

Legitieme opsporingsbelangen nopen in het algemeen tot terughoudendheid bij het horen van informanten als getuigen. Tegen deze achtergrond mag van de verdediging worden gevergd dat deze indicaties aanreikt waarom het noodzakelijk is een informant te gaan horen. In deze zaak gaat het om een kwestie waar vele getuigen bij aanwezig zijn geweest, die duidelijkheid in de zaak hebben kunnen scheppen. Daarmee vervalt de noodzakelijkheid aan het horen van de informant. Bijzondere omstandigheden zijn door de raadsvrouw niet aannemelijk gemaakt.

Beoordeling door de rechtbank

Omtrent het horen van de CIE-informant behelzen de stukken, voor zover hier van belang, het volgende.

De feiten

Op grond van de bewijsmiddelen wordt het volgende, dat verder ook niet ter discussie staat, vastgesteld.

Op zondag 12 december 2010 is verdachte samen met [betrokkene1] naar The Matrixx in Nijmegen gegaan. Binnen troffen zij [betrokkene]. Gedrieën zijn [betrokkene], [betrokkene1] en verdachte een rondje gaan lopen. Verdachte droeg die nacht een wit Adidas vest. Verdachte herkent zichzelf, ook ter terechtzitting, op de foto met nummer 14 op pagina 94 van het dossier. Verdachte is een professioneel kickbokser. Hij heeft samen met [betrokkene1] de Matrixx verlaten en is toen samen met hem in een auto gestapt. Op die 12e december heeft er een vechtpartij in The Matrixx plaatsgevonden, waarbij [slachtoffer1] en [slachtoffer2] door drie jongens werden geschopt en geslagen. Vervolgens werd [slachtoffer1] op de parkeerplaats van The Matrix door twee jongens geslagen.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gesteld dat wettig en overtuigend bewezen kan worden dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de primair tenlastegelegde poging tot doodslag. De officier van justitie heeft betoogd dat het slaan en schoppen tegen het hoofd naar de uiterlijke verschijningsvorm op de dood is gericht. Iedere kickbokser, en dus ook verdachte, weet dat trappen of klappen tegen sommige kwetsbare lichaamsdelen de dood ten gevolg kunnen hebben. Gelet op de specifieke locaties (hoofd, lichaam) waartegen in casu is geschopt en geslagen, bestond de aanmerkelijke kans dat de dood zou intreden als gevolg van het verweten handelen. Ten slotte is tussen verdachte en [betrokkene1] sprake geweest van nauwe en bewuste samenwerking. Dit blijkt uit het gezamenlijk arriveren en vertrekken en het door beiden, zowel binnen als buiten The Matrixx, schoppen en slaan.

Het standpunt van de verdediging

De verdachte ontkent betrokken te zijn geweest bij het hem tenlastegelegde feit. De raadsvrouw heeft integrale vrijspraak bepleit voor het tenlastegelegde wegens onvoldoende betrouwbaar en te indirect bewijs. Verdachte zou herkend zijn aan een wit vest, maar die bewuste avond in The Matrixx waren veel meer mensen in het wit gekleed. Daarnaast is de identificatie van verdachte door de beveiligers onbetrouwbaar geweest, nu deze identificatie over meerdere schijven is verlopen. Vervolgens is de verklaring van getuige [getuige2] onbetrouwbaar, omdat deze [getuige2] eerst verklaarde over een blanke, blonde man in een wit vest en daarna bij de foto-confrontatie toch verdachte heeft herkend als de dader. Voorts is verdachte samen met [betrokkene1] bij het verlaten van The Matrixx in tegenovergestelde richting als de slachtoffers gelopen en zijn zij over de brug richting huis gereden, waarbij zij niet langs The Matrixx of de parkeerplaatsen bij de meubelboulevard zijn gereden. Ten slotte herkennen zowel beide slachtoffers als hun vriend [slachtoffer2] verdachte niet bij de foslo-confrontatie, terwijl zij wel verklaren over iemand in een wit vest. Dit ondersteunt de ontkennende verklaring van verdachte.

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat niet verdachte maar [betrokkene], waarschijnlijk met één of meer vrienden, de mishandeling binnen The Matrixx heeft gepleegd. De verdediging stelt zich op het standpunt dat deze [betrokkene] met zijn vrienden tevens verantwoordelijk is voor de ruzie op de parkeerplaats. De raadsvrouw van verdachte wijst in dit verband nogmaals op de CIE-informatie.

Beoordeling door de rechtbank

De rechtbank zal in het navolgende eerst ingaan op de mishandelingen van [slachtoffer1] en [slachtoffer2] in en buiten discotheek The Matrixx, en vervolgens op de signalementen van de daders van die mishandelingen.

Mishandeling binnen van [slachtoffer1]

[slachtoffer1] heeft verklaard dat hij op 12 december 2010 in The Matrixx in Nijmegen was met [slachtoffer2], [getuige1] en [getuige3]. [slachtoffer1] verklaarde dat hij daar een harde vuistslag in zijn gezicht kreeg van “jongen 1”, waardoor [slachtoffer1] op de grond viel. Op de grond liggend, werd [slachtoffer1] hard en met veel kracht zes à zeven keer geslagen en geschopt op zijn lichaam , wat hevige pijn veroorzaakte. [slachtoffer1] zag dat “jongen 1” in gezelschap was van “jongen 2” en dat “jongen 2” ook sloeg. Getuige [getuige1] heeft verklaard dat een Marokkaanse man [slachtoffer1] met kracht met zijn beide gebalde vuisten tegen zijn hoofd heeft geslagen.

[slachtoffer2] heeft verklaard dat “dader 1” [slachtoffer1] met beide handen bij zijn hoofd vastpakte en hem met kracht een “knietje” tegen zijn hoofd gaf. “Dader 2” en “dader 3” zouden op [slachtoffer1] zijn afgevlogen en hem met gebalde vuist hebben geslagen. Alle drie de daders zouden [slachtoffer1] met kracht, alleen maar in zijn gezicht, hebben geslagen. [getuige1] verklaarde voorts dat hij [slachtoffer1] op de grond zag vallen en dat de drie jongens hem alle drie overal op zijn lichaam begonnen te schoppen.

Mishandeling buiten van [slachtoffer1]

[slachtoffer1] heeft verklaard dat er buiten een kleine auto hard kwam aan rijden, waaruit twee jongens stapten die binnen hem en zijn vriend [slachtoffer2] hadden mishandeld. Staand tegenover deze jongens, werd [slachtoffer1] met gebalde vuisten hard in zijn gezicht geslagen. [slachtoffer1] verklaarde dat beide jongens hard geslagen hebben, dat het schoppen en slaan hem veel pijn heeft gedaan en dat hij op de grond terecht kwam.

[slachtoffer2] heeft verklaard dat er buiten een kleine auto aan kwam rijden, waaruit “dader 1” en “dader 2” van de eerdere mishandelingen van hem en [slachtoffer1] stapten. [slachtoffer2] is samen met [getuige1] weg gerend, waarbij hij de jongens hoorde roepen “Kom, we pakken die andere twee”, daarmee volgens [getuige1] doelend op [slachtoffer1] en [getuige3]. [slachtoffer2] heeft verklaard terug te zijn gelopen en op de plek waar de auto eerder was gestopt [slachtoffer1] bewusteloos te hebben aangetroffen.

Getuige [getuige1] heeft verklaard dat buiten een vrij kleine auto met hoge snelheid dichtbij [slachtoffer1] kwam rijden. Getuige [getuige1] verklaarde dat hij [slachtoffer1] op de grond zag liggen en dat twee van de drie mannen bij zijn lichaam stonden. Beide mannen schopten met kracht, met geschoeide voeten, op het lichaam van [slachtoffer1], aldus deze getuige. Hij verklaarde voorts dat één van de twee schoppende mannen de man met de witte trui was. [slachtoffer1] zou buiten bewustzijn zijn en getuige [getuige1] heeft verklaard bloed uit [slachtoffer1]s mond te hebben zien komen.

Getuige [getuige3] heeft verklaard dat buiten uit een aanrijdende auto twee jongens stapten, waarvan één jongen binnen ook bij het gevecht was geweest. Deze jongens gingen achter [slachtoffer1] aan, zo verklaarde deze getuige. Getuige [getuige3] heeft verklaard dat de jongen die hij van de vechtpartij binnen herkende, [slachtoffer1] tegen de grond sloeg. De getuige verklaarde ten slotte dat [slachtoffer1], toen deze op de grond lag, door de jongens werd getrapt.

Mishandeling binnen van [slachtoffer2]

[slachtoffer2] heeft verklaard dat in een poging “dader 1” weg te trekken bij [slachtoffer1], hij van een van de twee anderen een harde klap op de linkerzijde van zijn hoofd en op de kaak onder zijn oor kreeg. Getuige [getuige1] heeft verklaard dat de twee jongens die hoorden bij de jongen die [slachtoffer1] had geslagen, [slachtoffer2] met hun vuisten hebben geslagen. Getuige [getuige1] heeft verklaard één van de mannen die [slachtoffer2] sloegen, te hebben weg getrokken.

[slachtoffer2] verklaarde hevige pijn te voelen en gelijk erg duizelig te worden. Vervolgens zou hij meerdere malen op zijn gezicht zijn geslagen. [getuige1] verklaarde bloed in zijn mond te proeven, te moeten spugen, veel bloed in zijn spuug te zien en ook veel bloed uit zijn mond te zien lopen. Getuige [getuige1] heeft verklaard dat [slachtoffer2] hevig bloedde uit zijn mond. Deze laatste voelde hevig stekende pijn en had het gevoel alsof al zijn tanden uit zijn mond waren geslagen, aldus [slachtoffer2]. De houding van deze jongen wordt door [slachtoffer2] beschreven als een gevechtshouding zoals je bij boksers ziet. [slachtoffer2] heeft verklaard dat de jongen naar hem toe kwam en hem toen nog een keer met gebalde vuist en met kracht in zijn gezicht, recht tegen zijn kin, sloeg. [slachtoffer2] verklaarde dat ook dit erg veel pijn deed en hij een hevige pijnscheut voelde. Buiten bij de ingang van The Matrixx voelde [slachtoffer2] dat de linkerhelft van zijn onderkaak lager lag dan de rest. Getuige [getuige1] heeft verklaard dat de mond van [slachtoffer2] helemaal scheef stond.

Signalementen en herkenning

[slachtoffer1] geeft die nacht aan de politie de signalementen van twee jongens die bij de vechtpartij betrokken waren. Hij beschrijft “jongen 1” als volgt: lengte [signalementen] jaar. Jongen 2 wordt door [slachtoffer1] beschreven aan de hand van onder andere de volgende kenmerken: lengte [signalementen] “Jongen 2” zou een wit Adidas vest hebben gedragen.

[slachtoffer2] beschrijft “dader 1” als een jongen die bij hem op het MBO in [plaats], [naam]” heeft gezeten. Verbalisant [verbalisant1] heeft verklaard dat na telefonisch contact met het ROC [vestiging], waarvan het MBO College [naam] deel uitmaakt, is gebleken dat [betrokkene1] voorkomt in de leerlingadministratie. “Dader 1” zou uit [woonplaats] komen en van Turkse komaf zijn. [getuige1] geeft verder aan dat “dader 1” onder meer de volgende kenmerken heeft: leeftijd ongeveer [signalement]. “Dader 2” wordt door [getuige1] beschreven aan de hand van onder andere de volgende kenmerken: [signalement].

Getuige [getuige1] beschrijft de man die hij heeft weggetrokken als volgt: man [signalement].

Getuige [getuige4] was die avond in The Matrixx en heeft verklaard dat een jongen met een wit vest ineens hard uithaalde met gebalde vuist naar een andere jongen, die gelijk naar de grond ging. De jongen met het witte vest was samen met een andere jongen en zij liepen daarna het publiek in. Getuige [getuige4] heeft verklaard het signalement van de jongen in het witte vest te hebben doorgegeven aan een van de beveiligingsmedewerkers, waarschijnlijk [getuige5]. Getuige [getuige4] heeft het volgende signalement verschaft aan de politie: man [signalement].

Getuige [getuige5], in de nacht van 11 op 12 december 2010 (getuige5), heeft verklaard dat (betrokkene3) hem die avond het signalement van een van de daders van de vechtpartij heeft gegeven, dat als volgt luidde: Turkse jongen, [signalement]. Getuige [getuige5] heeft verklaard dat een jongen die aan dit signalement voldeed, bij de uitgang stond te praten met [[betrokkene2]. Getuige [getuige5] verklaarde dat [betrokkene2] deze jongen kende en zei dat het een kickbokser was. Verbalisant [verbalisant2] heeft verklaard dat [betrokkene2], [betrokkene2], op de vraag of hij de naam van een van de daders van de mishandeling wist, heeft geantwoord dat de voornaam van de man met de baard [verdachte] is.

De rechtbank stelt op grond van voormelde verklaringen betreffende de signalementen vast dat “jongen 2”, “dader 2” en de – meermaals beschreven – “man met het witte vest” telkens verdachte betreft. De rechtbank neemt hierbij in aanmerking dat de signalementen zich niet beperken tot “een man met en wit vest” – zoals door de raadsvrouw van verdachte is betoogd - maar dat deze signalementen meer kenmerken bevatten en meerdere van deze kenmerken overigens ook overeenstemmen met uiterlijke kenmerken van verdachte (die avond). De rechtbank overweegt in dit kader dat het witte vest door [slachtoffer1] en [slachtoffer2] nader is gespecificeerd, want [kenmerken] belangrijke onderscheidende kenmerken, die door bijna alle waarnemers worden genoemd en bovendien behoorlijk precies ([kenmerken]) overeenstemmen met de uiterlijke kenmerken zoals te zien op de foto met nummer 14 op pagina 94 van het dossier, waarop verdachte zichzelf herkent.

De rechtbank overweegt ten aanzien van de mishandeling van [slachtoffer1] dat verdachte door, samen met [betrokkene1] of (een) ander(en), het opzettelijk met kracht slaan en schoppen in/tegen het gezicht/hoofd van [slachtoffer1], ook toen deze weerloos op de grond lag, naar de uiterlijke verschijningsvorm op de dood van [slachtoffer1] was gericht. De rechtbank is van oordeel dat dit slaan en vooral, met geschoeide voeten, schoppen met veel kracht gepaard ging; aangever heeft hier immers een dubbele kaakfractuur aan overgehouden . Gelet op de specifieke plaatsen (hoofd, lichaam) waartegen geschopt en geslagen is, heeft verdachte hiermee de aanmerkelijke kans aanvaard dat de dood van aangever zou intreden als gevolg van het verweten handelen van verdachte of zijn mededaders. Verdachte heeft verklaard dat hij als professioneel kickbokser inderdaad weet wat er kan gebeuren bij dergelijk geweld. De rechtbank is van oordeel dat het voorwaardelijk opzet op de dood bewezen kan worden geacht. Dat het gevolg, de dood van [slachtoffer1], niet is ingetreden, is niet afhankelijk geweest van de wil van verdachte.

De rechtbank overweegt ten aanzien van de mishandeling van [slachtoffer2] dat verdachte, samen met [betrokkene1] of (een) ander(en), aangever opzettelijk meermalen met kracht in/tegen zijn gezicht/hoofd heeft geslagen. De rechtbank overweegt voorts dat aangever door de mishandeling een multiple kaakfractuur en nervusschade heeft opgelopen. Aangever is opgenomen in het ziekenhuis en geopereerd aan zijn dubbele onderkaakfractuur. Het herstel van de discrete sensibiliteitsstoornis in de onderlip van aangever kan verschillende maanden in beslag nemen. De rechtbank is van oordeel dat het letsel van [getuige1] als gevolg van de mishandeling is aan te merken als zwaar lichamelijk letsel. Vanwege de specifieke plaatsen waarin/-tegen aangever geslagen is (gezicht en hoofd) en de kracht waarmee dit - gelet op het geconstateerde letsel en de door aangever ervaren hevige pijn – gepaard is gegaan, is de rechtbank van oordeel dat verdachtes voorwaardelijk opzet op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel was gericht.

De rechtbank overweegt ten slotte dat tussen verdachte en [betrokkene1] en/of (een) ander(en) sprake is geweest van nauwe en bewuste samenwerking, die blijkt uit het gezamenlijk arriveren, gezamenlijk betrokken zijn bij de mishandelingen zowel binnen als buiten The Matrixx en het gezamenlijk vertrek van de plaats delict. De rechtbank oordeelt dan ook dat tussen hen sprake is geweest van medeplegen.

Conclusie

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het primair en subsidiair tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat bewezen wordt geacht dat:

hij op tijdstippen 12 december 2010 te Nijmegen, ter uitvoering van het voornemen en het misdrijf om tezamen en in vereniging met een ander of anderen, opzettelijk [slachtoffer1] van het leven te beroven, telkens opzettelijk - voormelde [slachtoffer1] meermalen, met kracht in zijn gezicht en hoofd en elders op zijn lichaam heeft geslagen en die [slachtoffer1] terwijl hij weerloos op de grond lag) meermalen met kracht tegen zijn hoofd en elders op zijn lichaam heeft geschopt en getrapt terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid; en

hij op 12 december 2010 te Nijmegen tezamen en in vereniging met anderen of een ander aan een persoon genaamd [slachtoffer2] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel (een dubbele kaakfractuur en een discrete sensibiliteitsstoornis aan de onderlip), heeft toegebracht, door deze [getuige1] opzettelijk meermalen met kracht in tegen zijn gezicht en hoofd te slaan;

Voor zover er in de tenlastelegging kennelijke taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn die fouten verbeterd. Verdachte is daardoor niet in zijn verdediging geschaad.

Hetgeen verdachte meer of anders is tenlastegelegd is niet bewezen. Verdachte moet daarvan worden vrijgesproken.

De beslissing dat verdachte het bewezenverklaarde heeft begaan, is gegrond op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat.

Het bewezenverklaarde levert op:

medeplegen van poging tot doodslag, meermalen gepleegd, en medeplegen van zware mishandeling

De feiten zijn strafbaar.

Niet is gebleken van feiten of omstandigheden die de strafbaarheid van verdachte geheel uitsluiten. Verdachte is dus strafbaar.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft geëist dat verdachte ter zake van het primair tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van twintig maanden, waarvan vijf maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren met aftrek van de tijd in verzekering doorgebracht.

Het standpunt van de verdediging

De raadsvrouw van verdachte heeft de rechtbank verzocht haar cliënt niet te veroordelen tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf. De raadsvrouw heeft daarbij gewezen op de omstandigheid dat er inmiddels meer dan twee jaar is verstreken sinds het incident en op het ontbreken van noemenswaardige documentatie. Bovenal, zo stelt de raadsvrouw, zou een gevangenisstraf voor verdachte betekenen dat hij afscheid moet nemen van zijn ambitie om op hoog niveau professioneel sporter te worden. Verdachte vreest tevens zijn baan op de sportschool te verliezen.

Beoordeling door de rechtbank

Bij de beslissing over de straf heeft de rechtbank rekening gehouden met:

De beslissing is gegrond op de artikelen 10, 24c, 27, 36f, 45, 47, 57, 287 en 302 van het Wetboek van Strafrecht.

De rechtbank, rechtdoende:

Verklaart bewezen dat verdachte het tenlastegelegde, zoals vermeld onder punt 3, heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven bewezen is verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.

Verstaat dat het aldus bewezenverklaarde oplevert het strafbare feit zoals vermeld onder punt 4.

Verklaart verdachte hiervoor strafbaar.

Veroordeelt verdachte wegens het bewezenverklaarde tot

een gevangenisstraf voor de duur van 20 (twintig) maanden.

Beveelt overeenkomstig het bepaalde in artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht dat de tijd, door de veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering doorgebracht, geheel in mindering zal worden gebracht.

De beslissing op de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer1]:

Wijst de vordering van de benadeelde partij ten dele toe.