Hof Amsterdam, 25-07-2023, nr. 200.272.027/01

[appellant] vordert, kort gezegd:

primair

een verklaring voor recht dat [X] en/of [X hotel] onrechtmatig heeft/hebben gehandeld jegens [appellant] door gebruik te maken van de aan [appellant] afgegeven omgevingsvergunning en de aan hem toegekende reservering uit het hotelquotum (hierna ook: het hotelquotum);

subsidiair

een verklaring voor recht dat [X] en/of [X hotel] op ongerechtvaardigde wijze is/zijn verrijkt door gebruik te maken van de aan [appellant] afgegeven omgevingsvergunning en het aan hem toegewezen hotelquotum;

primair en subsidiair

hoofdelijke veroordeling van [X] en [X hotel] tot betaling van schadevergoeding ten bedrage van € 9.388.135,75 aan [appellant] , te vermeerderen met rente.

[appellant] heeft hiertoe in eerste aanleg gesteld, kort gezegd, dat de aan hem verleende omgevingsvergunning en reservering hotelquotum een economische waarde hebben en dat het gebruik daarvan door [X] en [X hotel] onrechtmatig is jegens [appellant] , omdat zij [appellant] daarvoor geen vergoeding betalen of hebben betaald.

[X] en [X hotel] hebben de vordering van [appellant] weersproken en gesteld, eveneens kort gezegd, dat DIH het pand met winst heeft verkocht en dat in de verkoopprijs zaten inbegrepen een ontwikkelfee en vergoeding van door DIH dan wel [appellant] gemaakte kosten.

De rechtbank heeft de vordering van [appellant] afgewezen en [appellant] in de proceskosten met nakosten en rente veroordeeld. Kort samengevat heeft de rechtbank hiertoe overwogen dat de reservering uit het hotelquotum gericht is op exploitatie van het pand. De reservering uit het hotelquotum is niet vrij te verhandelen of te gebruiken voor de exploitatie van een hotel in een ander pand in [plaats A] en is dus zaaksgebonden. Wat betreft de omgevingsvergunning heeft de rechtbank, onder verwijzing naar voormelde beslissing van het college van B&W van 4 september 2018 die de rechtbank heeft overgenomen en tot de hare heeft gemaakt, overwogen dat deze eveneens zaaksgebonden is. Volgens de rechtbank kleven de verleende omgevingsvergunning en reservering uit het hotelquotum aan het pand en waren zij als zodanig onderwerp van de koopovereenkomst van het pand. [appellant] is als aandeelhouder van DIH hiervoor via de koopprijs vergoed. Voor zover [appellant] daarvan feitelijk niets heeft ontvangen, zoals door hem is betoogd, is dit een kwestie tussen [appellant] en DIH en kan dit niet worden tegengeworpen aan [X] en [X hotel] , aldus de rechtbank.

Tegen deze beslissing en de daaraan ten grondslag gelegde motivering komt [appellant] met zes grieven op. Deze grieven zullen gezamenlijk worden behandeld. Het verweer van [X] en [X hotel] zal hierbij worden betrokken, voor zover van belang.

De grieven

[appellant] heeft in hoger beroep benadrukt dat hij het concept ‘Denim’ heeft bedacht en ontwikkeld. De aan dit project verbonden rechten zijn destijds op zijn naam geregistreerd. De desbetreffende aanvragen zijn door [appellant] op persoonlijke titel gedaan en ook aan hem persoonlijk toegewezen. De ter zake door de gemeente opgelegde leges zijn aan [appellant] in rekening gebracht en door [appellant] voldaan. Om hem moverende redenen heeft [appellant] ervoor gekozen om het hotel te exploiteren vanuit DIH. De samenwerking met de bij DIH betrokken partijen [Y] en Mero Beheer verliep echter niet zoals door [appellant] verwacht en bedoeld. Het ontslag van [appellant] als bestuurder van DIH maakte de weg vrij voor de doorverkoop – met veel winst – van het voor de uitvoering van genoemd project aangekochte onroerend goed, aldus [appellant] .

Voorts heeft [appellant] het volgende aangevoerd. Uit de inhoud van de akte van levering aan Du Prie van 27 november 2015 blijkt dat het pand in eigendom is overgedragen zonder een omgevingsvergunning. Artikel 14.c van deze akte bepaalt immers:

Verkoper zal zich na overdracht van het verkochte maximaal inspannen om in het kader van de herontwikkeling van het pand een omgevingsvergunning te verkrijgen, in welke vergunning de wijziging van het gebruik tot een hotel zal worden bewerkstelligd en zal Verkoper Koper daarin maximaal ondersteunen.

Er wordt alleen gesproken over door de verkoper voor de koper te leveren inspanningen ten behoeve van het verkrijgen van een omgevingsvergunning. [appellant] heeft (de aanvraag voor) de later verkregen omgevingsvergunning en het hotelquotum echter niet ingebracht in DIH. Du Prie heeft het pand dan ook niet kunnen doorleveren met de omgevingsvergunning en evenmin met het hotelquotum. [X] heeft na aankoop van het pand [A] aangetrokken ten behoeve van de transformatie van het pand tot hotel. [A] heeft [appellant] verzocht tot medewerking aan de overschrijving van de vergunningen en het hotelquotum. [appellant] heeft geweigerd aan dit verzoek te voldoen, omdat [X] geen afspraken had gemaakt met [appellant] die zouden waarborgen dat het hotel volgens het concept van [appellant] zou worden ontwikkeld, hetgeen [appellant] nog steeds wilde nastreven, en ook geen afspraken omtrent een vergoeding aan [appellant] voor de overdracht van de vergunning en het hotelquotum. De op 22 januari 2016 verleende omgevingsvergunning betreffende het pand is aan [appellant] toegekend, waarmee werd bevestigd dat [appellant] door de gemeente als rechthebbende op de omgevingsvergunning en het hotelquotum werd aangemerkt. Door gebruik te maken van de verwarring die was gesticht door de naam Denim-Beheer B.V. waaronder [X] is opgericht, heeft [X] bij het sluiten van de anterieure overeenkomst in december 2015 buiten wetenschap van [appellant] het jegens de gemeente doen voorkomen alsof zij zelf de omgevingsvergunning had aangevraagd en zij de bedenker was van het plan om een LGBT-hotel te realiseren, zo heeft [appellant] geconcludeerd. [X] bestond nog niet toen deze aanvraag (door [appellant] ) op 26 juli 2014 werd gedaan, aldus (nog steeds) [appellant] .

Ten slotte heeft [appellant] gesteld dat [A] vervolgens samenwerking heeft gezocht met [appellant] teneinde langs deze weg de beschikking te krijgen over de, inmiddels commercieel steeds waardevollere, vergunning voor de exploitatie van het LGBT-hotel in het pand. [X] kon vanwege het gewijzigde hotelbeleid in [plaats A] waarbij een hotelstop was ingevoerd zelf geen vergunning meer verkrijgen. [appellant] zou op deze wijze ook betrokken kunnen blijven bij het concept waarvan hij de initiator was. Toen [appellant] echter een beroep deed op een financiële afwikkeling betreffende de overdracht van de omgevingsvergunning en het hotelquotum heeft [X] de samenwerkingsovereenkomst in allerijl ontbonden. Het pand is daarna wel verbouwd tot hotel en wordt inmiddels geëxploiteerd door [X hotel] . Het gebruik hierbij van de vergunning en het hotelquotum van [appellant] is onrechtmatig jegens hem, aangezien voor dit gebruik van deze economische rechten van [appellant] geen vergoeding is voldaan, aldus (nog steeds) [appellant] .

De grieven komen in de kern hierop neer dat zij het oordeel van de rechtbank bestrijden dat [appellant] ter zake van de oorspronkelijk aan hem verleende omgevingsvergunning en het daaraan vooraf aan hem toegewezen hotelquotum geen aanspraak toekomt jegens [X] en [X hotel] . In bestuursrechtelijke zin is de omgevingsvergunning ook volgens [appellant] zaaksgebonden en kan [X] als rechthebbende jegens de gemeente [plaats A] worden beschouwd. Civielrechtelijk gezien is echter miskend dat het hotelquotum en de omgevingsvergunning vermogensrechten zijn en een economische waarde vertegenwoordigen, zo heeft [appellant] betoogd. In ieder geval het hotelquotum is volgens [appellant] vrij verhandelbaar. Het gegeven dat de omgevingsvergunning en het hotelquotum zijn verleend in een bepaald kader (de voorgenomen locatie) doet aan hun economische waarde niet af. Een hotelquotum kan eventueel elders worden ingezet. Het doet in vermogensrechtelijke zin dan ook wel degelijk ter zake dat [appellant] deze vergunning en het hotelquotum niet had ingebracht in DIH. [appellant] is op geen enkele wijze betrokken geweest bij de transacties betreffende het pand tussen DIH en Du Prie en Du Prie en [X] . Uit artikel 14.c van de akte van levering van het pand door DIH aan Du Prie volgt dat aan de zijde van koper ook ervan werd uitgegaan dat de verkoop de omgevingsvergunning niet omvatte. Het hotelquotum maakte evenmin deel uit van de koopovereenkomst. Dit strookt ook met de latere initiatieven van [A] tot samenwerking en het aanbod van [X] aan [appellant] de legeskosten te voldoen. Dit laatste lag niet voor de hand indien [X] al veronderstelde in de positie van rechthebbende op de vergunningen te zijn getreden en deze deel uitmaakten van de koopovereenkomst. De meerprijs die DIH (en daarmee indirect [appellant] in zijn hoedanigheid van aandeelhouder) heeft ontvangen voor het pand in vergelijking tot de door DIH aan Ymere betaalde prijs omvatte dan ook geen vergoeding voor de omgevingsvergunning en het hotelquotum. Het ligt op de weg van [X] de wijze waarop zij voor de waarde daarvan heeft betaald te expliciteren. Zij heeft dat niet gedaan. Het enkele feit dat [X] meer heeft betaald voor het pand kan die stelling niet dragen. Met het aangaan van de samenwerkingsovereenkomst met [appellant] is [X] niet in de positie van rechthebbende op de omgevingsvergunning en het hotelquotum getreden. De ontbinding van deze overeenkomst heeft in elk geval tot gevolg gehad dat het gebruik van de omgevingsvergunning en het hotelquotum diende te worden gestaakt, aldus (nog steeds) [appellant] ten slotte.

De aard van het hotelquotum en de omgevingsvergunning

Partijen verschillen in zoverre niet van mening dat zij beide het hotelquotum en de omgevingsvergunning zien als zaaksgebonden én als vermogensrecht. Volgens [X] en [X hotel] is met dit laatste echter niet gezegd dat deze rechten in privaatrechtelijke zin dienden te worden overgedragen aan [X] , aangezien artikel 3:83 BW bepaalt dat een omgevingsvergunning (lid 3 ‘alle andere rechten’) slechts overdraagbaar is wanneer de wet dit bepaalt en uit artikel 2.25 lid 1 van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo) volgt dat de vergunning van rechtswege overgaat. De omgevingsvergunning, die op grond van dit artikel is verleend, is automatisch, dus zonder dat daarvoor een rechtshandeling van de betrokken partijen nodig was, gaan gelden voor een ander ( [X] en [X hotel] ) dan voor degene aan wie de vergunning is verleend ( [appellant] ). In de Memorie van Toelichting op de Wabo staat vermeld dat de vergunninghouder niet degene is aan wie de vergunning ooit is verleend, maar degene die het project uitvoert waarop de vergunning betrekking heeft. Van eigendom anderszins is geen sprake. [X] en [X hotel] maken derhalve rechtmatig gebruik van de omgevingsvergunning, aldus [X] en [X hotel] .

Geen onrechtmatige daad, wel ongerechtvaardigde verrijking

Het hof begrijpt de vordering van [appellant] aldus dat hij vergoeding vordert van de schade die hij in zijn vermogen heeft geleden door het verlies van de aan hem toegekende reservering uit het hotelquotum en de daarop aansluitend verleende omgevingsvergunning en dat [appellant] alternatieve rechtsgronden ten grondslag aan deze vordering tot schadevergoeding heeft gelegd zoals geformuleerd in de gevorderde verklaringen voor recht. [appellant] heeft, zoals vermeld, niet bestreden dat het hotelquotum en de omgevingsvergunning bestuursrechtelijk gezien zaaksgebonden zijn. Het benutten van het hotelquotum en de omgevingsvergunning door [X] , die inmiddels eigenaar is van het desbetreffende pand, is vanuit dit perspectief bezien ook naar het oordeel van het hof niet onrechtmatig. [appellant] heeft voor de conclusie dat dat vanuit civielrechtelijk perspectief jegens [appellant] wel het geval is, onvoldoende aangedragen. Dit zelfde geldt te meer voor [X hotel] , die slechts de huurder van het pand is. De door [appellant] naar voren gebrachte feiten en omstandigheden bieden evenwel een grondslag voor toepassing van de (tevens) door hem genoemde rechtsfiguur van de ongerechtvaardigde verrijking voor zover het [X] betreft. Het hof is van oordeel dat [appellant] , civielrechtelijk bezien, door [X] dient te worden vergoed voor dit gebruik van het hotelquotum en de omgevingsvergunning zoals bedoeld in artikel 6:212 lid 1 BW, dat bepaalt dat degene die ongerechtvaardigd is verrijkt ten koste van een ander verplicht is, voor zover dit redelijk is, diens schade te vergoeden tot het bedrag van zijn verrijking. [appellant] , die daartoe de stelplicht heeft, heeft voldoende onderbouwd dat [X] is verrijkt door zonder vergoeding daarvoor te betalen – kort gezegd – het toegekende hotelquotum en de omgevingsvergunning te eigen bate te kunnen benutten en dat deze verrijking in direct verband staat met de verarming van [appellant] in zijn vermogen, omdat [appellant] vanwege het zaaksgebonden karakter van het hotelquotum en de omgevingsvergunning – die hij niet had ingebracht in de verkoop van het pand door DIH aan Du Prie – zonder enigerlei compensatie daarvoor te ontvangen de beschikking over die vermogensbestanddelen heeft verloren, al dan niet indirect, en de omstandigheden van het geval een vergoeding billijken, in het bijzonder vanwege het feit dat de bestuursrechtelijke regeling op grond waarvan de vergunning zaaksgebonden wordt geoordeeld geen rekening houdt met de civielrechtelijke gevolgen daarvan. [appellant] heeft niets gesteld op grond waarvan ook de niet-eigenaar, [X hotel] als huurder van [X] , is verrijkt ten koste van [appellant] . Het hoger beroep faalt dus jegens [X hotel] . De volgende overwegingen zien daarom alleen op het hoger beroep jegens [X] .

Door [X] is naar voren gebracht dat DIH in overleg is getreden met Du Prie over de participatie van Du Prie in het project toen bleek dat het DIH niet lukte de financiering voor de aankoop van het pand rond te krijgen. In oktober 2015 bereikten DIH en Du Prie overeenstemming over de aankoop van het pand door Du Prie. Op 3 november 2015 werd het project door een derde onder de aandacht gebracht van [C] (zoals vermeld indirect bestuurder van zowel [C] als [X] ). [C] had interesse in het project en gaf [A] opdracht om nader onderzoek te doen. Du Prie heeft vervolgens, desgevraagd door [A] , te kennen gegeven bereid te zijn het pand aan [X] te verkopen, indien Du Prie de aannemingswerkzaamheden voor de verdere ontwikkeling van het pand zou mogen uitvoeren. [X] heeft daarop aan de betrokkenen duidelijk gemaakt het pand te willen verwerven. [X] (Denim-Beheer B.V.) was door [C] ten behoeve van deze aankoop opgericht. [X] was bereid een koopprijs te betalen, waarvan uitdrukkelijk onderdeel uitmaakte (i) een vergoeding voor de door DIH gemaakte kosten tot dat moment en (ii) een ontwikkelfee voor de vennoten van DIH (waaronder [appellant] ). Aan DIH is ook een bedrag van ruim € 600.000,00 betaald voor de gemaakte kosten en openstaande rekeningen van het project en een bedrag van € 750.000,00 als ontwikkelvergoeding voor de aandeelhouders van DIH. In de eindafrekening tussen DIH en Du Prie zijn deze bedragen expliciet opgenomen. [X] zou daarnaast bekijken of [appellant] een rol zou kunnen krijgen bij de exploitatie van het hotel. [A] heeft dit laatste bevestigd in voormeld e-mailbericht van 24 november 2015. De naam ‘Denim’ is generiek en was vrij te gebruiken. Aan de zijde van de gemeente [plaats A] was duidelijk dat [C] de partij was die aan tafel zat. Misleiding was niet aan de orde. [appellant] was door [A] op de hoogte gebracht van de opeenvolgende verkopen. [C] heeft een wijziging aangevraagd op 10 juni 2016 van de op 22 januari 2016 aan [appellant] verleende omgevingsvergunning en op 26 juni 2017 van de op 3 juli 2015 aan [appellant] verleende omgevingsvergunning. Deze wijzigingsvergunningen zijn beide inmiddels onherroepelijk verleend ondanks verzet van [appellant] hiertegen, aldus (nog steeds) [X] en [X hotel] .

Het hof overweegt dat, hoewel [X] de constructie tussen de bij de aankoop van het pand betrokken partijen niet geheel inzichtelijk heeft gemaakt, uit het hierboven weergegeven relaas van [X] blijkt dat [X] zichzelf beschouwt als degene die feitelijk het pand van DIH heeft gekocht. [X] is bovendien – zoals onder 3.5.1 reeds is overwogen – degene die is verrijkt, omdat zij – kort gezegd – zonder vergoeding daarvoor te betalen door middel van het hotelquotum en de omgevingsvergunning het pand volgens de beoogde bestemming is kunnen gaan (laten) exploiteren. Het hof overweegt voorts dat het hotelquotum en de omgevingsvergunning (ondanks de anterieure overeenkomst tussen [X] en de gemeente [plaats A] ) aan [appellant] persoonlijk zijn verleend. Deze rechten vertegenwoordigen een waarde die [appellant] toebehoort. Met de verkoop van het pand door DIH (waarvan [appellant] aandeelhouder was en van waaruit [appellant] het LGBT-hotel wilde exploiteren) is de waarde van deze rechten voor [appellant] persoonlijk feitelijk tot nul gereduceerd (zie ook 3.5.1). [appellant] leed hierdoor vermogensverlies.

[X] heeft aangevoerd dat [appellant] per saldo niet is verarmd, omdat [appellant] in de gerechtelijke procedure tegen [Y] en Mero Beheer betaling van zijn eigen inleg van € 41.000,00 én een bedrag van € 168.000,00 wegens verrichte werkzaamheden ter verkrijging van het hotelquotum en de omgevingsvergunning heeft gevorderd en deze vorderingen bij voormeld vonnis van 26 oktober 2016 door de rechtbank zijn toegewezen; hiermee is [appellant] voor zijn werkzaamheden ter zake door DIH vergoed. Hiernaast heeft [X] erop gewezen dat DIH van Du Prie in de betaalde koopsom een bedrag heeft ontvangen als ontwikkelvergoeding voor de aandeelhouders van DIH, waarvan een derde was bestemd voor [appellant] en dat ook de door DIH gemaakte kosten en openstaande facturen zijn voldaan. Hiermee is [appellant] , die volgens [X] feitelijk enkel een aanvraag heeft ingediend voor de werkzaamheden die hij in dat kader heeft verricht, ook reeds door [X] ruimschoots vergoed. Dat [X] met genoemde posten een marktconforme koopprijs voor het pand aan Du Prie heeft betaald, waarin was begrepen een vergoeding voor (de waarde van) de op dat moment verleende toekenning van een reservering binnen het hotelquotum en de reële mogelijkheid dat er ná overdracht van het pand aan [X] een omgevingsvergunning zou worden verleend waarbij de aangevraagde reservering binnen het hotelquotum zou worden omgezet in een definitieve toekenning, zoals door [X] betoogd, volgt echter niet uit de stellingen van [X] . De in dit verband concreet door [X] genoemde betalingen voor verrichte werkzaamheden en kosten betreffen althans niet de waarde die het hotelquotum en de omgevingsvergunning zélf vertegenwoordigen, zodat [appellant] met deze betalingen niet is vergoed voor genoemd vermogensverlies. Dat dit laatste wel het geval zou zijn met de betaling van genoemde ontwikkelfee, is onvoldoende duidelijk gemaakt. In elk geval is dat laatste bedrag, als dit al het geval is geweest – wat het hof in het midden laat –, slechts voor een derde aan [appellant] toegekomen via zijn aandeelhouderschap in DIH. De vraag of dit het geval is geweest en, zo ja, tot welk bedrag dient te worden betrokken bij het bepalen van de omvang van de schadevergoeding waarop [appellant] volgens het hof recht heeft. Omdat het verweer van [X] in elk geval faalt voor het overige, wordt aan bewijslevering ter zake niet toegekomen.

[X] heeft ook betoogd dat [appellant] niet is verarmd, omdat hij vóór de verkoop van het pand ook al geen uitvoering zou hebben kunnen geven aan de omgevingsvergunning, aangezien hij geen eigenaar was van het pand, en daarmee ook nooit vergunninghouder, en bovendien het hotelquotum niet verhandelbaar is. Hoe dit laatste ook zij, [X] miskent met dit betoog de positie en directe betrokkenheid die [appellant] zou hebben gehad bij de aanwending van het hotelquotum en de omgevingsvergunning door DIH, indien het pand na aankoop van Ymere door DIH was behouden. Ook dit verweer treft geen doel.

Nu de stellingen van [X] de conclusie onvoldoende kunnen dragen dat [appellant] een vergoeding heeft ontvangen voor zijn vermogensverlies (van DIH, van Du Prie of van [X] ), houdt het hof het ervoor dat dat niet het geval is geweest en daarmee dat [appellant] in zoverre is verarmd. [X] is met de verkrijging van het pand met de zaaksgebonden omgevingsvergunning inclusief het hotelquotum zonder daarvoor een vergoeding te hebben voldaan in zoverre verrijkt. Er bestaat een direct causaal verband tussen de verarming van [appellant] enerzijds en de verrijking van [X] anderzijds. Uit de stellingen van [X] en de communicatie in de gezochte samenwerking met [appellant] volgt dat [X] ervan op de hoogte was dat het hotelquotum aan [appellant] persoonlijk was toegewezen en [appellant] de daarop voortbouwende omgevingsvergunning had aangevraagd. Zoals hierboven onder 2.p vermeld was in de samenwerkingsovereenkomst van april 2016 de overschrijving van de vergunningen naar [X] als taak van [appellant] geduid. In een begeleidend schrijven van 25 maart 2016 bij een concept van deze afspraken waarin [A] heeft geschreven dat hij nog een paar punten moet uitwerken maar dat de essentie was uitgeschreven, stond dit ook reeds bij de taken van [appellant] vermeld. Dit alles verhoudt zich niet met de kennelijke stelling van [X] dat [X] ervan mocht uitgaan dat met de aankoop van het pand van DIH geen vergoeding aan [appellant] voor de omgevingsvergunning en het hotelquotum wat betreft hun vermogensrechtelijke waarde meer verschuldigd was. [X] heeft dit laatste ook anderszins onvoldoende toegelicht. Uit de uitlatingen en het optreden van de zijde van [X] jegens [appellant] lijkt overigens te volgen dat [X] deze mening na het verkrijgen van het pand aanvankelijk ook zelf was toegedaan.

Schadevergoeding

Het voorgaande leidt tot de conclusie dat [X] is verrijkt door de verkrijging (zonder vergoeding daarvoor te betalen) van de aan [appellant] afgegeven omgevingsvergunning en het aan [appellant] toegewezen hotelquotum, dat deze verrijking in direct verband staat tot een verarming van [appellant] als gevolg van het verlies van deze rechten (zonder vergoeding daarvoor te ontvangen) en dat voor deze verrijking geen redelijke grond kan worden vastgesteld, zodat deze als ongerechtvaardigd dient te worden geduid. Het hof oordeelt een schadevergoeding op de voet van artikel 6:212 lid 1 BW derhalve aangewezen. Aangezien het hof – gelet op de beperkte mate waarin het debat tussen partijen op dit punt zich heeft ontwikkeld en dit dus is uitgekristalliseerd – zich niet in staat acht het beloop van de schade in dit arrest te bepalen, zal het hof de zaak hiertoe naar de schadestaatprocedure verwijzen. Daarvoor is in dit stadium een onderzoek naar en beoordeling van de door [appellant] opgevoerde schadeposten niet nodig. Wettelijke rente zal als onweersproken worden toegewezen, met dien verstande dat wettelijke handelsrente niet voor toewijzing in aanmerking komt.

De slotsom

Partijen hebben geen voldoende concrete stellingen betrokken die, indien bewezen, tot een ander oordeel zouden dienen te leiden, zodat hun bewijsaanbiedingen, voor zover nog niet behandeld, als niet ter zake dienend worden gepasseerd. Het bestreden vonnis zal worden vernietigd voor zover jegens [X] gewezen en bekrachtigd voor zover jegens [X hotel] gewezen. [X] zal als in het ongelijk gestelde partij worden veroordeeld in de kosten van de procedure bij de rechtbank en de kosten van de procedure bij het hof. De door [appellant] gevorderde beslagkostenvergoeding volgt de proceskostenveroordeling.