Rb. Maastricht, 29-01-2008, nr. AWB 07 / 454 BESLU

Bij het in de aanhef van deze uitspraak genoemde besluit van 16 maart 2007 heeft verweerder een namens eiseres ingediend bezwaarschrift van 14 juli 2005 tegen een door verweerder genomen besluit van 3 juni 2005 gedeeltelijk gegrond verklaard.

Tegen eerstgenoemd besluit is namens eiseres beroep ingesteld door haar gemachtigde

mr. E.H.J. van Gerven, advocaat te Helmond.

De door verweerder ter uitvoering van artikel 8:42 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) ingezonden stukken zijn in kopie aan de gemachtigde van eiseres gezonden, evenals het door verweerder ingediende verweerschrift.

Het beroep is behandeld ter zitting van deze rechtbank op 18 oktober 2007, waar eiseres is verschenen bij haar gemachtigde. Tevens is ter zitting verschenen de echtgenoot van eiseres.

Verweerder heeft zich ter zitting doen vertegenwoordigen door mr. M.J.M. van Haaften.

Bij besluit van 15 september 2004 heeft verweerder eiseres een verlenging van de loondoorbetalingsverplichting over de periode 17 september 2004 tot 17 januari 2005 opgelegd vanwege onvoldoende re-integratieinspanningen ten aanzien van de werkneemster [A] (hierna: de werkneemster). Een tegen het besluit van 15 september 2004 ingediend bezwaarschrift is bij beslissing op bezwaar van 22 februari 2005 gegrond verklaard.

Namens eiseres is op 12 april 2005 een verzoek om vergoeding van diverse schadeposten, waaronder de geleden schade betreffende het doorbetalen van loon over de periode 17 september 2004 tot 17 januari 2005, ingediend.

Verweerder heeft bij besluit van 3 juni 2005 afwijzend op het verzoek van eiseres beslist omdat verweerder van mening is dat de loonsanctie een arbeidsrechtelijke kwestie is waar verweerder buiten staat en omdat geen causaal verband bestaat tussen het besluit en de schade.

Namens eiseres is bij brief van 14 juli 2005 bezwaar gemaakt tegen dit besluit. Bij beslissing op bezwaar van 9 november 2005 is het bezwaar ongegrond verklaard. Namens eiseres is beroep ingesteld tegen deze beslissing.

Deze rechtbank heeft bij uitspraak van 26 oktober 2006 (kenmerk AWB 05 / 2756) het beroep tegen het besluit van 9 november 2005, wegens een motiveringsgebrek gegrond verklaard, genoemd besluit vernietigd en verweerder opgedragen een nieuw besluit te nemen op het bezwaar van eiseres. Verweerder heeft berust in de uitspraak van de rechtbank en vervolgens een nieuwe beslissing op bezwaar genomen.

Bij besluit van 16 maart 2007 heeft verweerder een aantal schadeposten wel en een aantal niet voor vergoeding in aanmerking gebracht, waarvan voor de onderhavige procedure alleen de onder de punten 1 en 4 genoemde schadeposten relevant zijn.

Ten aanzien van het verzoek om vergoeding van de schade welke betrekking heeft op het doorbetaalde salaris over de periode 17 september 2004 tot 17 januari 2005 ad € 3.235,68

(punt 1 in het bestreden besluit) heeft verweerder overwogen dat het teveel betaalde loon niet aan de werkgever wordt vergoed indien de werknemer over diezelfde periode naast het door de werkgever doorbetaalde salaris, andere inkomsten heeft ontvangen (bijvoorbeeld WAO, WIA of WW).

Verweerder heeft daarbij aangegeven dat aan de werkneemster met ingang van 17 april 2004 een WAO-uitkering is toegekend.

Verweerder heeft voorts aangegeven dat daarnaast nog van belang is dat de loonsanctie een arbeidsrechtelijke kwestie is waar het UWV buiten staat en dat de schade niet rechtstreeks wordt veroorzaakt door de onjuiste beslissing maar pas ontstaat wanneer de werknemer geen verhaal biedt. Verweerder heeft daarbij aangegeven dat het noodzakelijke causale verband tussen het onjuiste besluit en de schade ontbreekt. Verweerder meent steun voor dit standpunt te vinden in een uitspraak van de Centrale Raad van Beroep, gepubliceerd in RSV 1999, 40.

Ten aanzien van het verzoek om vergoeding van schade welke betrekking heeft op kosten van juridische bijstand ad € 668,02, gemaakt in verband met en na de beslissing van 15 september 2004 (punt 4 in het bestreden besluit), heeft verweerder overwogen dat deze kosten op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht worden vergoed tot een bedrag van € 322,00.

Tegen het besluit van 16 maart 2007 is namens eiseres beroep ingesteld.

Ten aanzien van de afwijzing onder punt 1 is in beroep aangegeven dat verweerder op geen enkele wijze uitvoering heeft gegeven aan hetgeen de rechtbank Maastricht in haar uitspraak van 16 (bedoeld wordt 26) oktober 2006 heeft overwogen en dat verweerder heeft vastgehouden aan de overwegingen welke ook al in de eerste beslissing op bezwaar van 21 december 2005 (bedoeld wordt 9 november 2005) stonden vermeld.

Daarbij is aangegeven dat verweerder alleen een overweging heeft toegevoegd, te weten dat verweerder het teveel betaalde loon niet aan de werkgever vergoedt indien de werknemer over diezelfde periode naast het betaalde salaris andere inkomsten heeft ontvangen.

Eiseres heeft aangegeven het met deze overweging niet eens te zijn, aangezien de omstandigheid dat een uitkering is ontvangen geen enkele rol kan spelen in de relatie tussen verweerder en eiseres. Het gaat immers om schade die verweerder heeft veroorzaakt door een foutief besluit. Daarbij is aangegeven dat de WAO-uitkering aan de werkneemster pas is toegekend ruim één jaar na dato en dat eiseres toen het salaris al had doorbetaald aan haar.

Verder is aangevoerd dat verweerder met deze overweging zich zelf tegen spreekt, aangezien verweerder daarnaast overweegt dat de executie van de loonsanctie een arbeidsrechtelijke kwestie is waar verweerder buiten staat en op grond van die overweging nooit gehouden kan zijn tot terugbetaling van onverschuldigd salaris over te gaan.

Voorts is naar voren gebracht dat eiseres het niet eens is met het uitgangspunt dat het onverschuldigd betaalde salaris bij de werkneemster teruggevorderd moet worden.

Verder is naar voren gebracht dat eiseres het niet eens is met de overweging van verweerder dat de schade niet rechtstreeks wordt veroorzaakt door de onjuiste beslissing omdat uit vaste rechtspraak blijkt dat met de vernietiging van een beschikking zowel de onrechtmatigheid van het handelen van het orgaan dat de beslissing heeft genomen, als de schuld in de zin van toerekenbaarheid een vaststaand gegeven is. Eiseres verwijst naar een uitspraak van de CRvB van 28 juni 2002, AB 2003/9.

Namens eiseres is ten aanzien van de afwijzing onder punt 4 aangegeven dat verweerder zonder motivering de overige kosten van juridische bijstand heeft afgewezen en dat deze kosten enkel en alleen zijn ontstaan als gevolg van de foutieve beschikking van 15 september 2004.

Tot slot is als grief naar voren gebracht dat verweerder heeft verzuimd in het bestreden besluit de kosten te vergoeden welke zijn gemaakt in verband met de bezwaarprocedure tegen het besluit van 3 juni 2005.

Centraal staat de vraag of verweerder op goede gronden

De rechtbank Maastricht:

1.verklaart het beroep gegrond en vernietigt het bestreden besluit;

2.draagt verweerder op om met inachtneming van deze uitspraak een nieuw besluit te nemen op het bezwaar van eiseres;

dat aan eiseres het door haar betaalde griffierecht ten bedrage van € 39,00 wordt vergoed door het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen;

Aldus gedaan door mr. M.A.H. Span-Henkens als voorzitter en mr. P.J.M. Bruijnzeels en mr. E.V.L. Heuts als leden in tegenwoordigheid van mr. R.G. Willems-Cremers als griffier en in het openbaar uitgesproken op 29 januari 2008

door mr. Span-Henkens voornoemd in tegenwoordigheid van voornoemde griffier.

w.g. R.G. Willems-Cremers w.g. M. Span-Henkens

Voor eensluidend afschrift,

de griffier,

Verzonden: 29 januari 2008

Voor een belanghebbende en het bestuursorgaan staat tegen deze uitspraak het rechtsmiddel hoger beroep open bij de Centrale Raad van Beroep, Postbus 16002, 3500 DA Utrecht.

De termijn voor het instellen van het hoger beroep bedraagt zes weken na de datum van verzending van deze uitspraak.

Bij een spoedeisend belang bestaat voor een belanghebbende en het bestuursorgaan, nadat hoger beroep is ingesteld, tevens de mogelijkheid om de voorzieningenrechter van de Centrale Raad van Beroep te verzoeken een voorlopige voorziening te treffen, als bedoeld in artikel 8:81 van de Algemene wet bestuursrecht.