3.6 Conclusies

Ondanks het feit dat verbintenissen die voortvloeien uit een verzekeringsovereenkomst in het faillissement van een verzekeraar in stand blijven, heeft het faillissement wel degelijk gevolgen voor de uitvoering ervan. Op basis van het huidige recht worden de uitkeringen in de meeste gevallen niet veilig gesteld. Zou het verzekeringscompensatiestelsel worden ingevoerd binnen de Europese Unie, dan zou dit ertoe leiden dat verzekerden in dat geval – in beginsel – volledig beschermd worden met het oog op de voldoening van de uitkeringen. Uiteraard is dit anders wanneer ervoor gekozen zou worden om een eigen risico in te voeren en/of om een maximum te stellen aan het uit te keren bedrag. Zolang er nog geen verzekeringscompensatiestelsel bestaat, zijn verzekerden voor de voldoening van hun uitkeringen afhankelijk van de omvang van de boedel van de failliete verzekeraar, tenzij het om casco schade van een derde in het kader van een WAM-verzekering of om een zorgverzekering gaat.1

In de meeste situaties zullen verzekerden de positie van preferent faillissementsschuldeiser innemen in het faillissement van hun verzekeraar. Dat betekent dat verzekerden in ieder geval in een betere positie verkeren dan de schuldeisers die een concurrente vordering op de verzekeraar hebben. Maar omdat de grootste groep schuldeisers van een verzekeraar wordt gevormd door de verzekerden blijft het onzeker of de boedel toereikend is om alle vorderingen van verzekerden volledig te voldoen. Bovendien wordt de voortzetting van de verzekeringsovereenkomst niet veilig gesteld. Het belang van goed functionerende saneringsregelingen is daarom groot. De vier saneringsregelingen (de onteigeningsregeling, de overdrachtsregeling, de opvangregeling en de noodregeling) en de gevolgen die deze saneringsregelingen hebben voor de verzekerden werk ik uit in de hoofdstukken 4 tot en met 7.