Rb. Zeeland-West-Brabant, 21-01-2026, nr. BRE - 25/1402 en 25/1403

Belanghebbende heeft bij brief van 27 oktober 2025 verzocht om verdaging van de zitting van 29 oktober 2025. Belanghebbende wil graag de uitkomst van een gesprek op 4 november 2025 in het kader van een Msnp-traject afwachten omdat het tijdens dat gesprek ook zal gaan over het stopzetten van alle beroepsprocedures.

De rechtbank heeft in het licht van een goede procesgang en voortgang van de zaken besloten de zitting door te laten gaan en daaraan voorrang te geven boven het belang van belanghebbende om de behandeling van de zaken te laten plaatsvinden op een ander moment. Bij deze beslissing heeft de rechtbank meegewogen dat de zaken al erg lang lopen, dat de uitkomst van het gesprek op 4 november 2025 onzeker is, en dat het verdagingsverzoek pas twee dagen voor de zitting is ingediend, zonder dat is gebleken dat belanghebbende het verzoek niet eerder had kunnen indienen.

Het na afloop van de zitting ingediende stuk

De rechtbank heeft het onderzoek na afloop van de zitting in alle zaken gesloten. Op 30 oktober 2025 is door belanghebbende een aanvullend stuk ingediend in de zaak met nummer 23/1899. In dat stuk stelt belanghebbende dat de rechtbank de behandeling van de zaken op zitting had moeten verdagen omdat een stuk van de inspecteur van 15 oktober 2025 pas op 29 oktober 2025 aan belanghebbende zou zijn doorgezonden. Volgens belanghebbende is hem de kans ontnomen om zichzelf te kunnen verdedigen en te kunnen voorbereiden op het aanvullend verweer van de inspecteur.

Het stuk van 15 oktober 2025 van de inspecteur, ingekomen bij de rechtbank op 17 oktober 2025, waaraan belanghebbende refereert, heeft betrekking op de zaak met nummer 23/1901 (IB/PVV 2015). De klacht van belanghebbende heeft in wezen dus alleen betrekking op die zaak en niet de onderhavige zaken. Voor zover belanghebbende heeft bedoeld te stellen dat de behandeling van alle zaken op de zitting van 29 oktober 2025 had moeten verdagen, is de rechtbank van oordeel – onder verwijzing naar haar motivering op dit punt in de uitspraak die de rechtbank op dezelfde dag doet ten aanzien van (onder meer) de zaak met nummer 23/1901 van belanghebbende – dat er geen aanleiding is het onderzoek te heropenen. Op grond van het procesreglement is het na de zitting ingekomen stuk van belanghebbende toegevoegd aan het dossier, maar de rechtbank laat het stuk bij haar beoordeling verder buiten beschouwing.

Aanslagen IB/PVV en Zvw 2021

Omkering en verzwaring van de bewijslast

5. De inspecteur stelt zich op het standpunt dat belanghebbende niet de vereiste aangifte heeft gedaan en dat op die grond de bewijslast moet worden omgekeerd en verzwaard. Daarbij wijst de inspecteur erop dat belanghebbende voor het jaar 2021 geen aangifte heeft ingediend terwijl hij daartoe wel op regelmatige wijze is uitgenodigd en aangemaand.

De vereiste aangifte is onder meer niet gedaan als de belastingplichtige die is uitgenodigd tot het doen van aangifte, de daarbij gestelde termijn ongebruikt heeft laten verstrijken en ook geen gebruik heeft gemaakt van de hem op de voet van artikel 9, derde lid, van de AWR geboden gelegenheid om aangifte te doen binnen een door de inspecteur bij aanmaning gestelde termijn.2.

Vast staat dat belanghebbende geen aangifte IB/PVV en Zvw voor het jaar 2021 heeft ingediend vóór de in de aanmaning genoemde uiterste termijn en de vaststelling van de aanslagen IB/PVV en Zvw 2021. Belanghebbende betwist ook niet dat hij op regelmatige wijze is uitgenodigd en aangemaand tot het doen van de aangifte IB/PVV voor het jaar 2021. Belanghebbende heeft alleen aangevoerd dat hij de aangifte bewust niet heeft gedaan, gelet op zijn eerdere ervaringen met het indienen van een aangifte IB/PVV tijdens een lopend boekenonderzoek. Dat is naar het oordeel van de rechtbank echter geen geldige reden om de aangifte IB/PVV voor het jaar 2021 niet te doen, te meer nu belanghebbende daarover niets heeft afgestemd met de inspecteur. Dat betekent dat belanghebbende niet de vereiste aangifte heeft gedaan. De bewijslast wordt dus omgekeerd en verzwaard. Dat geldt zowel voor de aanslag IB/PVV 2021 als de aanslag Zvw 2021.

Redelijke schatting

Omdat sprake is van omkering en verzwaring van de bewijslast, moet de rechtbank beoordelen (i) of sprake is van een redelijke – niet willekeurige – schatting door de inspecteur, en, zo ja, (ii) of belanghebbende heeft doen blijken dat en in hoeverre de aanslagen IB/PVV en Zvw 2021 onjuist zijn.

De inspecteur heeft zijn schatting gebaseerd op hem ter beschikking staande gegevens over het loon en het inkomen uit eigen woning van belanghebbende. Daarnaast heeft de inspecteur vastgesteld dat aan belanghebbende per 4 januari 2021 door [bedrijf 2] een auto ter beschikking is gesteld en heeft hij ter zake van het privégebruik daarvan een bijtelling in aanmerking genomen. Verder heeft de inspecteur op basis van de hem ter beschikking staande gegevens geconstateerd dat er in 2021 een bedrag van € 201.321 aan [bedrijf 2] is onttrokken. De inspecteur heeft dit bedrag aangemerkt als resultaat uit overige werkzaamheden bij belanghebbende, omdat het volgens de inspecteur is toe te rekenen aan de werkzaamheden die belanghebbende via [bedrijf 2] heeft verricht en het bestuurder- en aandeelhouderschap van de zoon geen materiële betekenis had.

De rechtbank constateert op basis van de stukken dat alleen belanghebbende in 2021 werkzaamheden voor [bedrijf 2] heeft verricht en dat [bedrijf 2] voor haar omzet nagenoeg volledig afhankelijk is geweest van de inzet van belanghebbende op opdrachten. De rechtbank acht voldoende aanknopingspunten aanwezig om aan te nemen dat de onttrekkingen – weliswaar via de bankrekening van de zoon – rechtstreeks aan belanghebbende ten goede zijn gekomen als feitelijke beloning voor de door hem verrichte werkzaamheden. Voor de periode tot 12 november 2021, waarin belanghebbende nog geen aandeelhouder of (fictief) werknemer van [bedrijf 2] was, is het een redelijk uitgangspunt om de onttrekkingen aan te merken als resultaat uit overige werkzaamheden. De rechtbank ziet geen aanleiding om voor de periode vanaf 12 november 2021 tot een andere kwalificatie te komen. Nu de onttrekkingen vóór die datum reeds als beloning voor verrichte werkzaamheden hebben te gelden en de aard en omvang van de werkzaamheden nagenoeg ongewijzigd zijn gebleven, ligt het niet voor de hand dat belanghebbende genoegen zou hebben genomen met een aanmerkelijk lager gebruikelijk loon en het meerdere als dividend zou hebben genoten. De rechtbank acht het daarom niet onredelijk om ook voor de periode na 12 november 2021 de onttrekkingen aan te merken als beloning voor werkzaamheden.

De rechtbank acht de schatting van de inspecteur dan ook niet gebaseerd op onredelijke of willekeurige uitgangspunten. De rechtbank merkt op dat zij het bedrag van € 201.321 niet volledig kan aansluiten met de cijfermatige uitgangspunten van de inspecteur, maar het door de rechtbank geconstateerde verschil van enkele tientallen euro’s kan ook de redelijkheidstoets doorstaan. Naar het oordeel van de rechtbank is dus sprake van een redelijke – niet willekeurige – schatting door de inspecteur.

Op belanghebbende rust dan de last te doen blijken dat het geschatte inkomen onjuist is. Belanghebbende heeft daartoe – kort en zakelijk weergegeven – aangevoerd dat:

De rechtbank overweegt als volgt.

Belanghebbende heeft niet doen blijken dat de inspecteur een te hoog bedrag aan bijtelling in aanmerking heeft genomen. Belanghebbende heeft niet overtuigend aangetoond dat [bedrijf 1] in het kader van de loonheffing over de maanden januari en februari 2021 al rekening heeft gehouden met een bijtelling. Evenmin heeft belanghebbende overtuigend aangetoond dat [bedrijf 2] bij de verloning een splitsing heeft gemaakt tussen de looncomponent en de bijtellingscomponent van het gebruikelijk loon. Onder deze omstandigheden kan belanghebbende niet achteraf stellen dat (een deel van) de bijtelling reeds in het gebruikelijk loon is verdisconteerd. De inspecteur heeft de bijtelling dus terecht berekend over alle maanden in 2021.

Belanghebbende heeft verder niet doen blijken dat de onttrokken bedragen geen resultaat uit overige werkzaamheden zijn, maar daadwerkelijk ten goede zijn gekomen aan de zoon en dat de zoon deze vervolgens heeft geleend aan belanghebbende. Belanghebbende heeft niet overtuigend aangetoond dat de redelijke schatting van het inkomen door de inspecteur te hoog is vastgesteld.

Belanghebbende heeft niet overtuigend aangetoond dat hij recht heeft op een aftrek van in totaal € 300 voor premies van een arbeidsongeschiktheidsverzekering. De enkele omstandigheid dat de premieaftrek is opgenomen in de vooraf ingevulde aangifte, maakt niet zonder meer dat belanghebbende recht heeft op deze aftrek. Dat moet belanghebbende – tegenover de stelling van de inspecteur – overtuigend aantonen. Dat heeft belanghebbende niet gedaan. Het dossier bevat geen enkel stuk waaruit blijkt dat belanghebbende deze premies in 2021 heeft betaald.

De rechtbank is tot slot van oordeel dat belanghebbende ook geen recht heeft op een verlies uit onderneming van in totaal € 37.236. De inspecteur heeft tijdens het boekenonderzoek geconstateerd dat belanghebbende vanaf januari 2021 geen werkzaamheden meer vanuit zijn eenmanszaak heeft verricht. Belanghebbende heeft daartegenover niet overtuigend aangetoond dat hij in 2021 nog wel werkzaamheden vanuit zijn eenmanszaak heeft verricht en dat de activiteiten van de eenmanszaak in 2021 kwalificeren als een bron van inkomen. Bovendien heeft belanghebbende de gestelde verliezen niet nader onderbouwd, waardoor de rechtbank niet kan controleren of de verliezen daadwerkelijk en in het kader van de eenmanszaak zijn geleden. Dat betekent dat belanghebbende niet heeft doen blijken dat hij in 2021 recht heeft op het in aanmerking nemen van een verlies uit onderneming.

Het voorgaande brengt de rechtbank tot de slotsom dat belanghebbende niet heeft doen blijken dat het inkomen uit werk en woning voor het jaar 2021 te hoog is vastgesteld. De rechtbank laat de aanslag IB/PVV 2021 daarom in stand.

Aanslag Zvw 2021

Nu de rechtbank tot het oordeel is gekomen dat het belastbaar inkomen uit werk en woning bij de aanslag IB/PVV 2021 niet te hoog is vastgesteld, betekent dit dat ook het bijdrage-inkomen voor de aanslag Zvw 2021 niet te hoog is vastgesteld. Belanghebbende heeft tegen deze aanslag verder ook geen zelfstandige gronden aangevoerd. De rechtbank laat de aanslag Zvw 2021 daarom ook in stand.

Belastingrente

6. De beroepen worden geacht mede betrekking te hebben op de beschikkingen belastingrente. Belanghebbende heeft tegen deze beschikkingen geen zelfstandige gronden aangevoerd. Het is de rechtbank overigens ook niet gebleken dat de bepalingen met betrekking tot de belastingrente onjuist zijn toegepast.

Verzuimboete

7. Aan de belastingplichtige, die is uitgenodigd tot het doen van aangifte en die de aangifte niet, dan wel niet binnen de in de aanmaning tot het doen van aangifte gestelde termijn heeft gedaan, kan een verzuimboete worden opgelegd.3.De inspecteur heeft in dit geval een verzuimboete opgelegd van 7 procent van het in 2021 geldende wettelijk maximum van € 5.514, ofwel € 385.4.

Buiten redelijke twijfel staat vast dat belanghebbende de aangifte IB/PVV 2021 niet tijdig heeft ingediend, ondanks dat hij daartoe is uitgenodigd, herinnerd en aangemaand. De verzuimboete is in beginsel dan ook terecht aan belanghebbende opgelegd.

Zoals de rechtbank onder 5.2 heeft overwogen, heeft belanghebbende geen geldige reden aangevoerd voor het achterwege laten van de aangifte en het levert in het kader van de boete ook geen afwezigheid van alle schuld op. Voor het aannemen van afwezigheid van alle schuld is immers vereist dat de belastingplichtige alle in de gegeven omstandigheden in redelijkheid van hem of haar te vergen zorg heeft betracht om te bewerkstelligen dat de aangifte tijdig wordt ingediend. Dat is hier niet het geval, nu belanghebbende – om hem moverende redenen – juist bewust heeft nagelaten om aangifte te doen zonder daarover in overleg te treden met de inspecteur.

De rechtbank acht de boete van € 385 in dit geval passend en geboden. Wel is sprake van overschrijding van de redelijke termijn voor de behandeling van de zaken in eerste feitelijke instantie (undue delay). De rechtbank stelt vast dat 20 december 2023 geldt als aanvangsmoment van de redelijke termijn, omdat op dat moment de boete is opgenomen in de definitieve aanslag. De rechtbank doet uitspraak op 21 januari 2026. Sinds de aankondiging van de boete zijn dan (afgerond) twee jaar en twee maanden verstreken. De rechtbank stelt vast dat de redelijke termijn van twee jaar is overschreden met twee maanden.5.De rechtbank volstaat met deze constatering ter compensatie van de geconstateerde schending.6.Immateriëleschadevergoeding

8. Belanghebbende heeft verzocht om een vergoeding van immateriële schade wegens de overschrijding van de redelijke behandeltermijn. De rechtbank is van oordeel dat sprake is van een overschrijding. Ook is de rechtbank van oordeel dat sprake is van samenhang met de zaken van belanghebbende met de nummers 24/5730, 24/5731, 24/7689, 24/7690, 24/7701 en 24/7702. De rechtbank heeft in de uitspraak die zij tevens vandaag in die zaken doet een immateriëleschadevergoeding toegekend die ook geldt voor deze zaak. De rechtbank verwijst ter nadere onderbouwing van de omvang van de toegekende immateriëleschadevergoeding naar de overwegingen over dat onderwerp in de uitspraak ten aanzien van de zaaknummers 24/5730, 24/5731, 24/7689, 24/7690, 24/7701 en 24/7702.