CRvB, 20-01-2026, nr. 22/3981 BBZ

Appellant staat ingeschreven in de Basisregistratie Personen (BRP) op een adres in [woonplaats] en woont op dat adres (woonadres).

Appellant ontvangt van de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen een uitkering op grond van de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten (Wajong).

Appellant heeft op 24 maart 2020 bij het dagelijks bestuur een aanvraag om bijstand ter voorziening in de behoefte aan bedrijfskapitaal op grond van het Bbz 2004 ingediend voor het starten van een eigen bedrijf.

Met een besluit van 17 september 2021 heeft het dagelijks bestuur de aanvraag afgewezen.

Appellant heeft tegen het besluit van 17 september 2021 bezwaar gemaakt. Op 25 april 2022 heeft de adviescommissie bezwaarschriften een hoorzitting gehouden (hoorzitting bezwaar). Het dagelijks bestuur heeft zich laten vertegenwoordigen. Appellant is niet verschenen.

Met een besluit van 26 april 2022 (bestreden besluit) heeft het dagelijks bestuur het bezwaar ongegrond verklaard. Het dagelijks bestuur heeft aan het bestreden besluit ten grondslag gelegd dat appellant geen zelfstandige is als bedoeld in artikel 1 van het Bbz 2004. Omdat appellant een Wajong-uitkering ontvangt, is hij niet voor de voorziening in het bestaan aangewezen op arbeid in eigen bedrijf of zelfstandig beroep. Appellant behoort niet tot de kring van rechthebbenden als bedoeld in het Bbz 2004 en heeft daarom geen recht op bijstand ter voorziening van de behoefte aan bedrijfskapitaal.

Uitspraak van de rechtbank

2. Het beroep van appellant tegen het bestreden besluit is behandeld op een zitting van 14 oktober 2022. De voorzitter heeft het onderzoek ter zitting voortijdig beëindigd en omdat appellant zonder toestemming geluidsopnamen maakte en geen gevolg gaf aan meerdere sommaties om daarmee te stoppen.

De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten.

Het standpunt van appellant

3. Appellant is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Wat hij daartegen heeft aangevoerd wordt hierna besproken.Het oordeel van de Raad

4. De Raad beoordeelt of de rechtbank terecht het bestreden besluit over de afwijzing van een aanvraag om bedrijfskapitaal op grond van het Bbz 2004 in stand heeft gelaten aan de hand van wat appellant in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dat oordeel komt en welke gevolgen dat oordeel heeft. De wettelijke regels die voor de beoordeling van het hoger beroep belangrijk zijn, zijn te vinden in de bijlage bij deze uitspraak.

Geen gebrek procedure rechtbank

Appellant heeft ten eerste aangevoerd dat de procedure bij de rechtbank niet goed is verlopen. Hij is van mening dat de rechtbank de behandeling van de zitting oneigenlijk heeft afgekapt, omdat hij appellant niet mocht weigeren om op de zitting geluidsopnamen te maken. Deze beroepsgrond slaagt niet. Daarvoor is het volgende belangrijk.

Vooropgesteld wordt dat de voorzitter op grond van artikel 8:61, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) de leiding heeft over de zitting en daarmee ook de bevoegdheid heeft om te beslissen over het maken van geluidsopnamen en het moment van aanvang en sluiting van het onderzoek ter zitting. In de huisregels van de rechtbank Rotterdam staat: “Het is niet toegestaan om in het gerechtsgebouw beeld- en/of geluidsopnames te maken. Dit geldt zowel voor de ontvangstgebieden, zittingszalen als de wachtruimtes. […]” en “Wat mag niet? […] Filmen, foto's of geluidsopnamen maken zonder toestemming vooraf.” Niet in geschil is dat appellant op de zitting van de rechtbank in weerwil van deze huisregels geluidsopnamen maakte1.en dat hij de geluidsopnamen, ondanks meerdere sommaties van de voorzitter, niet heeft gestaakt. De rechtbank mocht het onderzoek ter de zitting daarom vroegtijdig sluiten.

Geen schending van de hoorplicht

Appellant heeft aangevoerd dat hij in bezwaar ten onrechte niet is gehoord. Appellant was niet tijdig op de hoogte van de hoorzitting in bezwaar en dat is te wijten aan het dagelijks bestuur. De uitnodiging voor de hoorzitting in bezwaar is namelijk ten onrechte naar zijn woonadres gestuurd. Deze had naar het door hem opgegeven correspondentieadres, te weten het woonadres van zijn moeder, moeten worden gestuurd. Appellant wil daarmee voorkomen dat zijn eigen woonadres bij derden bekend wordt, omdat hij wordt gestalkt. Daarnaast wil hij voldoen aan zijn zorgplicht om alle voor hem bestemde post tijdig in ontvangst te nemen. De moeder van appellant is daartoe beter in staat dan hijzelf, omdat zij vaker thuis is dan appellant. Er bestaat voor een bestuursorgaan geen recht of verplichting om post naar een ander adres te sturen dan het adres dat de burger heeft opgegeven. Deze beroepsgrond slaagt niet. Daarvoor is het volgende belangrijk.

Vaststaat dat ten tijde van belang het adres van appellant dat in de BRP was opgenomen zijn woonadres betrof. Destijds was het correspondentieadres van appellant niet als briefadres op grond van in artikel 2.41, eerste lid, van de Wet basisregistratie personen (Wet BRP) aangemerkt en als zodanig in de BRP opgenomen. De vraag of het dagelijks bestuur het correspondentieadres als briefadres als bedoeld in dat artikel had moeten aanmerken en in de BRP als adres had moeten opnemen ligt hier niet ter beoordeling voor. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft die vraag met een uitspraak van 12 april 20232.overigens ontkennend beantwoord.

Verder staat vast dat de uitnodiging voor de hoorzitting in bezwaar is verzonden naar het in de BRP opgenomen woonadres van appellant. Dit is in overeenstemming met artikel 1.7, eerste lid, van de Wet BRP. Bestuursorganen zijn op grond van die bepaling verplicht de gegevens die in de BRP zijn opgenomen te gebruiken, tenzij sprake is van een in het tweede lid van dat artikel genoemde uitzondering.3.Het is aan het bestuursorgaan om te bezien of één van die uitzonderingen zich hier voordoet.4.Gesteld noch gebleken is dat één van de in artikel 1.7, tweede lid, van de Wet BRP genoemde uitzonderingen zich voordoen. Dit betekent dat het dagelijks bestuur verplicht was de uitnodiging voor de hoorzitting bezwaar te versturen naar het adres dat in de BRP was opgenomen, in dit geval dus het woonadres van appellant.

De door appellant geuite wens dat post naar zijn correspondentieadres wordt verstuurd en de daarbij aangevoerde belangen maken dat niet anders. Omdat artikel 1.7, eerste lid, van de Wet BRP dwingendrechtelijk is geformuleerd, heeft het dagelijks bestuur geen ruimte voor een belangenafweging als door appellant voorgestaan.

Appellant heeft verder ter zitting aangevoerd dat het dagelijks bestuur de uitnodiging voor de hoorzitting in bezwaar ook naar zijn e-mailadres had moeten toezenden. Appellant heeft daarbij vermeld dat het arrest van de Hoge Raad van 21 november 20255.contrair moet worden toegepast. Het dagelijks bestuur heeft appellant eerder ook toegezegd dat het de voor appellant bestemde post naar zijn e-mailadres zou toesturen. De Raad zal deze grond niet inhoudelijk bespreken. Dat wordt hierna toegelicht.

In bezwaar, in beroep en in hoger beroep tot het moment van de zitting heeft appellant over de verzending van de uitnodiging voor de hoorzitting in bezwaar – samengevat – alleen aangevoerd dat die uitnodiging naar zijn correspondentieadres had moeten worden verzonden. Voor het eerst op de zitting van de Raad heeft appellant aangevoerd dat die uitnodiging naar zijn e-mailadres had moeten worden verzonden.

De Raad acht het pas op de zitting van de Raad aanvoeren van de in 4.3 weergegeven beroepsgrond in strijd met de goede procesorde. Voorop staat dat appellant geen reden heeft gegeven waarom hij die beroepsgrond niet eerder dan op de zitting van de Raad had kunnen aanvoeren.6.De recente datum van het door appellant genoemde arrest van de Hoge Raad vormde voor appellant daarvoor in ieder geval geen beletsel. In dat arrest is het uitgangspunt van artikel 2.14, eerste lid, van de Awb vermeld inhoudende dat de burger mag kiezen tussen communicatie per post of langs elektronische weg indien het bestuursorgaan over beide mogelijkheden beschikt. Dat uitgangspunt is echter al geruime tijd vaste rechtspraak.7.Daar komt bij dat het dagelijks bestuur met redenen omkleed niet op de zitting is verschenen en ter zitting niet op de in 4.3 weergegeven grond en de in dat kader ingenomen stellingen heeft kunnen reageren. De Raad heeft deze grond en die stellingen door de late indiening ervan ook niet kunnen betrekken bij de voorbereiding van de zitting van 25 november 2025, bijvoorbeeld door het dagelijks bestuur daarover hangende het vooronderzoek te bevragen. De Raad ziet, nu niet valt in te zien dat appellant deze beroepsgrond niet eerder had kunnen aanvoeren en ook gelet op de al lange duur van deze procedure, geen aanleiding om de zaak aan te houden om het dagelijks bestuur alsnog in de gelegenheid te stellen om op de in 4.3 genoemde grond te reageren.

Uit 4.2.1 tot en met 4.3.2 volgt dat het dagelijks bestuur terecht de uitnodiging voor de hoorzitting naar het woonadres van appellant heeft gestuurd. Dat appellant niet tijdig daarvan kennis heeft genomen, komt voor zijn risico en rekening. Van schending van de hoorplicht als bedoeld in artikel 7:2 van de Awb is dan ook geen sprake.

Bestreden besluit zorgvuldig voorbereid

Appellant heeft aangevoerd dat het bestreden besluit onzorgvuldig is voorbereid, omdat het dagelijks bestuur niet kenbaar heeft gemaakt welke gegevens nodig zijn om aannemelijk te maken dat appellant aan de voorwaarden voor verlening van het gevraagde bedrijfskapitaal voldoet. Ook deze beroepsgrond slaagt niet.

Niet is geschil is dat het dagelijks bestuur appellant, gelijktijdig met de uitnodiging voor de hoorzitting bezwaar, een voorlopig standpunt heeft toegezonden naar zijn woonadres. Hierin is gemotiveerd uiteengezet dat en waarom appellant niet voldoet aan de voorwaarden voor toekenning van het gevraagde bedrijfskapitaal. Daaruit kan appellant redelijkerwijs afleiden wat nodig is om alsnog aannemelijk te maken dat hij aan die voorwaarden voldoet. Net zoals de uitnodiging voor de hoorzitting in bezwaar, heeft het dagelijks bestuur terecht het voorlopig standpunt naar het woonadres verzonden. Voor zover appellant daarvan ook niet tijdig kennis heeft genomen, komt dit ook voor zijn rekening en risico.Afwijzing aanvraag bedrijfskapitaal op grond van het Bbz 2004 terecht

Appellant heeft aangevoerd dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat hij geen recht heeft op het gevraagde bedrijfskapitaal op grond van het Bbz 2004. Ook deze grond slaagt niet.

Appellant heeft niet aannemelijk gemaakt dat hij als zelfstandige in de zin van het Bbz 2004 kan worden aangemerkt, alleen al omdat hij voor de voorziening in het bestaan niet is aangewezen op arbeid in eigen bedrijf of zelfstandig beroep. Om deze reden heeft hij geen recht op bijstand ter voorziening in de behoefte aan bedrijfskapitaal.

Schadevergoeding in verband met overschrijding redelijke termijn

Appellant heeft verzocht om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het EVRM.

De redelijke termijn als bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het EVRM is voor een procedure in drie instanties in zaken zoals deze in beginsel niet overschreden als die procedure in haar geheel niet langer dan vier jaar heeft geduurd. De behandeling van het bezwaar mag ten hoogste een half jaar, de behandeling van het beroep ten hoogste anderhalf jaar en de behandeling van het hoger beroep ten hoogste twee jaar duren, terwijl doorgaans geen sprake is van een te lange behandelingsduur in de rechterlijke fase in haar geheel als deze niet meer dan drie en een half jaar heeft geduurd. De omstandigheden van het geval kunnen aanleiding geven een langere behandelingsduur te rechtvaardigen. Verder is in beginsel een vergoeding van immateriële schade gepast van € 500,- per half jaar of een gedeelte daarvan, waarmee de redelijke termijn in de procedure als geheel is overschreden.

Vanaf de datum van ontvangst door het dagelijks bestuur van het bezwaarschrift op 21 september 2021 tot de datum van deze uitspraak heeft de procedure vier jaar en bijna vier maanden geduurd. In de zaak zelf noch in de opstelling van appellant zijn aanknopingspunten gevonden voor het oordeel dat in dit geval de totale lengte van de procedure meer dan vier jaar zou mogen bedragen. De redelijke termijn is dus met bijna vier maanden overschreden. Dit leidt tot een schadevergoeding van in totaal € 500,-. Anders dan appellant heeft aangevoerd is niet de volledige overschrijding van de redelijke termijn aan het dagelijks bestuur toe te rekenen. Van het totale tijdsverloop heeft de behandeling van het bezwaar tegen het besluit van het dagelijks bestuur namelijk zeven maanden en vijf dagen geduurd. Dat betekent dat de redelijke termijn in de bestuurlijke fase met afgerond twee maanden is overschreden. De overige overschrijding van de redelijke termijn van twee maanden is toe te rekenen aan de rechterlijke fase. De redelijke termijn is dus zowel in de bestuurlijke als in de rechterlijke fase overschreden.

Voor de berekening van het bedrag aan schadevergoeding dat voor rekening komt van het dagelijks bestuur onderscheidenlijk van de Staat wordt de methode gevolgd die is uiteengezet in het arrest van de Hoge Raad van 19 februari 2016.8.Het dagelijks bestuur wordt veroordeeld tot vergoeding van immateriële schade aan appellant tot een bedrag van € 250,- (de helft van € 500,-) en ook de Staat wordt veroordeeld tot een vergoeding van immateriële schade aan appellant tot een bedrag van € 250,- (de helft van € 500,-).