2.3.5 Vrij verkeer van goederen

Zowel voor nationale maatregelen, als voor EU-handelingen geldt dat deze zijn onderworpen aan artikel 34 en 35 VwEU.1 De artikelen 34 en 35 VwEU zien op kwantitatieve invoer-, resp. uitvoerbeperkingen en maatregelen van gelijke werking.2 In Dassonville heeft het Hof geoordeeld dat onder artikel 34 VwEU valt:

Teuben verdedigde in haar proefschrift inzake de oorspronkelijke Richtlijn, dat daar waar de Richtlijn de regeling van bepaalde delen (gedeeltelijk) overliet aan de lidstaten, de nationale implementatiebepalingen getoetst moesten worden aan artikel 34 VwEU. In het kader van de verschillen in de regelingen voor allocatie van emissierechten die zo tussen lidstaten konden ontstaan, concludeerde zij:

Nog daargelaten dat de huidige Richtlijn niet meer werkt met nationale allocatieplannen, kan de Richtlijn, ook daar waar de regeling van bepaalde onderdelen aan de lidstaten wordt overgelaten, in ieder geval voor zover het niet de emissierechten zelf betreft, mijns inziens niet onder artikel 34 of 35 VwEU vallen. Immers, de eisen die door de Richtlijn en de nationale implementatiebepalingen worden gesteld, betreffen niet direct of indirect de invoer of uitvoer van goederen. Er worden slechts eisen aan het productieproces gesteld, in die zin dat emissies dienen te worden bijgehouden en geverifieerd, en daar emissierechten voor dienen te worden ingeleverd. Indien er al verschil in regelgeving tussen lidstaten zou ontstaan bij de implementatie van de Richtlijn, en deze verschillen door de Richtlijn zouden worden toegestaan, beperkt dit nog niet de handel in producten die door installaties worden geproduceerd. Dit zou pas, voor zover het artikel 34 VwEU betreft, het geval zijn indien en voor zover in de lidstaat van invoer eisen zouden worden gesteld ten aanzien van het goed, vanwege dit verschil in regelgeving. Voor zover dergelijke eisen niet aan de invoer van goederen wordt gesteld, voldoet de invoerende lidstaat aan het beginsel van wederzijdse erkenning uit Cassis de Dijon,5 en kan er reeds om die reden niet worden gesproken van een ‘maatregel van gelijke werking’ in de zin van artikel 34 VwEU en het arrest Dassonville.

Wat betreft de handel in emissierechten kan het volgende worden vastgesteld. Artikel 34 en 35 VwEU vallen onder het hoofdstuk ‘Vrij verkeer van goederen’. Van belang is dus te weten of een emissierecht een ‘goed’ is dat onder de bepalingen uit dat hoofdstuk valt. Het Hof heeft hierover nog geen expliciet oordeel gegeven. In dit kader kan er echter worden gewezen op de analyse van Teuben.6 Zij wees op Commissie t. Italië,7 waaruit volgde dat het om waren moet gaan die op geld waardeerbaar zijn. Echter, vervolgens wees zij op het arrest Jägerskiöld waarin visrechten c.q. vergunningen die voor overdracht vatbaar waren, niet als ‘goed’ werden aangemerkt. 8Met Teuben ben ik dan ook van mening, naar analogie van het arrest Jägerskiöld, dat emissierechten geen ‘goed’ in de zin van de vrij verkeersbepalingen inzake goederen zijn. De artikelen 34 en 35 VwEU zijn dan ook niet op de handel in emissierechten van toepassing.

Met Teuben ben ik van mening dat, zelfs als emissierechten wel als ‘goed’ zouden zijn te kwalificeren, er geen strijd met artikel 34 en 35 VwEU kan ontstaan, nu de Richtlijn de handel in en het gebruik van emissierechten uitputtend heeft geregeld.9