Rb. Utrecht, 06-04-2012, nr. 16-600658-11

wonende te [woonplaats], [adres]

gedetineerd in PI Utrecht, Huis van Bewaring locatie Nieuwegein

raadsman mr. H.J. Veen, advocaat te Utrecht.

De tenlastelegging is als bijlage aan dit vonnis gehecht.

De tenlastelegging is gewijzigd overeenkomstig artikel 314a van het Wetboek van Strafvordering, alsmede overeenkomstig artikel 313 van het Wetboek van Strafvordering.

De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte:

Feit 1 primair: geprobeerd heeft om [slachtoffer 1] van het leven te beroven;

Feit 1 subsidiair: geprobeerd heeft om aan die [slachtoffer 1] zwaar lichamelijk letsel toe te brengen;

Feit 2: zich samen met een ander of anderen schuldig heeft gemaakt aan mensenhandel ten aanzien van [slachtoffer 1];

Feit 3 primair: zich samen met een ander of anderen schuldig heeft gemaakt aan mensenhandel ten aanzien van [slachtoffer 2];

Feit 3 subsidiair: medeplichtig is aan mensenhandel ten aanzien van [slachtoffer 2].

De rechtbank heeft vastgesteld dat de dagvaarding geldig is, dat zijzelf bevoegd is tot kennisneming van de zaak, dat de officier van justitie ontvankelijk is in de vervolging en dat er geen redenen zijn voor schorsing van de vervolging.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht niet wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de onder feit 1 primair ten laste gelegde poging tot doodslag en zij vordert verdachte van dat feit vrij te spreken.

De officier van justitie acht wel wettig en overtuigend bewezen dat verdachte de onder feit 2 subsidiair ten laste gelegde poging tot zware mishandeling, alsmede het onder feit 2 ten laste gelegde feit betreffende mensenhandel in de zin van sub 1, sub 3, sub 4, sub 6 en sub 9 van artikel 273f lid 1 van het Wetboek van Strafrecht en het onder feit 3 primair ten laste gelegde feit betreffende mensenhandel in de zin van sub 1, sub 4, sub 6 en sub 9 van artikel 273f lid 1 van het Wetboek van Strafrecht heeft begaan.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging is van mening dat de rechtbank niet tot een bewezenverklaring kan komen van de onder feit 1 primair ten laste gelegde poging tot doodslag en evenmin tot een bewezenverklaring van de onder feit 1 subsidiair ten laste gelegde poging tot zware mishandeling. Naar de mening van de verdediging is in feite sprake van een gewone mishandeling, maar is door het Openbaar Ministerie verzuimd om dit feit als meer subsidiair aan verdachte ten laste te leggen.

De verdediging is voorts van mening dat de rechtbank niet tot een bewezenverklaring kan komen van de onder feit 2, feit 3 primair en feit 3 subsidiair ten laste gelegde feiten wegens gebrek aan bewijs in het dossier.

Het oordeel van de rechtbank

Vindplaatsvermeldingen

De vindplaatsvermeldingen in de voetnoten verwijzen naar de doorlopende paginanummers van het proces-verbaal nummer 2010175757E, tenzij anders is vermeld. De door de rechtbank in de voetnoten als proces-verbaal aangeduide bewijsmiddelen zijn in de wettelijke vorm opgemaakt door personen die daartoe bevoegd zijn en voldoen ook overigens aan de daaraan bij de wet gestelde eisen. Voor zover geschriften in de zin van

art. 344.1.5º Wetboek van Strafvordering (hierna aan te duiden als: overige geschriften) voor het bewijs gebruikt worden, worden deze uitsluitend gebruikt in verband met de inhoud van de andere bewijsmiddelen.

Vrijspraak feit 3 primair en feit 3 subsidiair

De rechtbank is van oordeel dat de aangifte van [slachtoffer 2], waarin zij verklaart over de omstandigheden waaronder zij voor verdachte en de medeverdachte als prostituee moest werken op [naam], niet voldoende wordt ondersteund door enig ander objectief bewijsmiddel in het dossier. Met name voor wat betreft de door haar gestelde toepassing van dwangmiddelen zijn er geen andere bewijsmiddelen voorhanden dan haar eigen verklaring hieromtrent. Dit leidt ertoe dat niet dan wel in onvoldoende mate kan worden vastgesteld dat sprake is geweest van een niet (geheel) vrije keuze van aangeefster om een relatie als prostituee met verdachte (als souteneur) te starten dan wel in stand te houden en om in dat kader werkafspraken met verdachte te maken. Evenmin kan worden vastgesteld dat

[slachtoffer 2] door verdachte anderszins gedwongen of bewogen is in de zin van artikel 273f lid 1 sub 4 en sub 9 Wetboek van Strafrecht. Er kan dan ook niet in voldoende mate worden vastgesteld dat sprake was van een uitbuitingssituatie. Ook is de rechtbank van oordeel dat in onvoldoende mate is komen vast te staan dat in deze gevallen sprake was van het oogmerk van uitbuiting bij verdachte en dat verdachte uit die uitbuiting opzettelijk voordeel heeft getrokken.

De rechtbank zal verdachte dan ook wegens gebrek aan wettig bewijs van feit 3 primair en feit 3 subsidiair vrijspreken.

Vrijspraak feit 1 primair en bewezenverklaring feit 1 subsidiair

Aangeefster [slachtoffer 1] verklaarde bij de politie dat zij bij verdachte in huis woonde op de [adres] in Utrecht. Op 28 augustus 2011 zaten zij bij een vriend van verdachte in de auto. In de auto gebruikten verdachte en die vriend cocaïne. [slachtoffer 1] kreeg hier ruzie over met verdachte. In de woning van verdachte werd de ruzie heviger. Verdachte begon [slachtoffer 1] te slaan en er ontstond een worsteling tussen hen. [slachtoffer 1] gaf verdachte een duw, waardoor verdachte tegen de glazen salontafel aanviel, die kapot ging. Verdachte draaide toen helemaal door. Hij sloeg [slachtoffer 1] ongeveer zeven keer met zijn vuist in haar gezicht. Verdachte trok aan haar haren. Hij trok zo hard dat [slachtoffer 1] op haar buik op de grond viel. Verdachte had haar haar nog steeds vast en hij sloeg het hoofd van [slachtoffer 1] tegen de vloer. Verdachte sleurde haar door het hele huis en in de badkamer sloeg hij haar met de voorkant van haar hoofd tegen de wasbak. Verdachte sleurde haar daarna naar de gang. Hij ging bovenop haar zitten, sloeg zijn beide handen om haar keel en drukte met twee duimen in haar keel. [slachtoffer 1] smeekte verdachte om te stoppen. Verdachte sleurde [slachtoffer 1] naar de bank en legde haar op de bank. Op de bank drukte verdachte een kussen op haar gezicht. Het lukte [slachtoffer 1] om het kussen van haar gezicht te halen.

Uit de op 29 augustus 2011 door een huisarts opgemaakte medische verklaring volgt dat bij [slachtoffer 1] het volgende letsel werd geconstateerd :

Diverse bloeduitstortingen in de huid, op de rug rechts en links twee kleinere plekken met een doorsnede van circa één centimeter, links in de hals een grote blauwe plek, op de voorzijde van de hals een kneuzing van circa twee tot drie centimeter, blauwe plekken onder de ogen, een zwelling boven het rechteroog door een bloeduitstorting boven het ooglid en tot de rechterhaargrens doorlopend, boven de rechterwenkbrauw een streepvormige blauwe plek van circa acht centimeter, een pijnlijke blauwe plek op de neusrug en een blauwe plek op beide onderarmen.

De rechtbank heeft kennis genomen van de foto’s van het door [slachtoffer 1] opgelopen letsel in het dossier.

In de woning van verdachte aan de [adres] te [woonplaats] is op 29 augustus 2011 door de politie een sporenonderzoek uitgevoerd. Bij dit sporenonderzoek zijn in de woning een op een bloeddruppel gelijkende vlek op een kussen, een bloeddruppel op de zijkant van de salontafel, bloedsporen op kozijnen, deur en vloer, bloedspatten laag op het kozijn en op de deur naar de woonkamer, een bloedveeg en bloedspatten op de wand voor de trapopgang en bloedspatten en bloedvegen in de badkamer aangetroffen.

Verdachte verklaarde ter terechtzitting dat hij op 28 augustus 2011 in zijn woning aan de [adres] te [woonplaats] ruzie had gehad met [slachtoffer 1] en dat hij haar een paar keer met zijn vlakke hand had geslagen.

Op basis van voornoemd bewijs acht de rechtbank het aannemelijk dat er op 28 augustus 2011 in de woning van verdachte ruzie is geweest tussen verdachte en aangeefster [slachtoffer 1], welke ruzie is uitgelopen op een escalatie van geweld. [slachtoffer 1] heeft bij de rechter-commissaris grotendeels overeenkomstig haar verklaring bij de politie verklaard. De consistentie in de verklaring van [slachtoffer 1], in combinatie met het feit dat de door haar afgelegde verklaring past in het volgens de medische verklaring en de foto’s bij haar geconstateerde letsel, maakt dat de rechtbank haar verklaring betrouwbaar vindt. De rechtbank gaat er dan ook vanuit dat verdachte tijdens de ruzie heeft gehandeld, zoals door [slachtoffer 1] aangegeven.

De door verdachte gepleegde handelingen en het letselbeeld zoals dat uit de medische verklaring en de foto’s naar voren komt als gevolg van die handelingen, zijn naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende om te kunnen concluderen dat verdachte het al dan niet voorwaardelijke opzet heeft gehad om aangeefster [slachtoffer 1] te doden. De rechtbank overweegt daartoe met name dat het drukken van twee duimen door verdachte op de keel van aangeefster op basis van de medische verklaring en de foto’s niet zo heftig lijkt te zijn geweest dat aangeefster daaraan had kunnen overlijden. Daarnaast is op basis van de verklaringen en het letselbeeld niet vast te stellen dat verdachte het kussen dermate lang op het gezicht van aangeefster heeft gedrukt dat aangeefster daaraan had kunnen overlijden. Ook de overige door verdachte gepleegde handelingen wijzen niet in die richting. De rechtbank zal verdachte dan ook van de onder feit 1 primair ten laste gelegde poging tot doodslag vrijspreken.

De rechtbank is wel van oordeel dat verdachte met de door hem gepleegde handelingen zodanig grof geweld op aangeefster heeft uitgeoefend dat de aanmerkelijke kans bestond dat daardoor zwaar lichamelijk letsel bij aangeefster zou ontstaan. De rechtbank overweegt daartoe dat het geweld voornamelijk gericht is geweest op twee zeer kwetsbare delen van het lichaam, te weten het hoofd en het gezicht van aangeefster. Voorts laat de rechtbank daarbij meewegen dat verdachte, anders dan hij zelf verklaart, met gebalde vuisten en blijkens het geconstateerde letsel ook harder heeft geslagen dan hij zelf toegeeft. Uit deze uiterlijke verschijningsvorm leidt de rechtbank af dat verdachte op zijn minst voorwaardelijk opzet op zwaar lichamelijk letsel heeft gehad.

Gelet op voornoemde acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de onder feit 1 subsidiair ten laste gelegde poging tot zware mishandeling.

Bewezenverklaring feit 2

Aangeefster [slachtoffer 1] heeft onder meer het navolgende verklaard –zakelijk weergegeven-:

[slachtoffer 1] las in Griekenland in een krant een advertentie, waarin een baan in een club werd aangeboden. Ze had gereageerd op de advertentie en kwam op die manier telefonisch in contact met een man die zich [betrokkene 1] noemde. [betrokkene 1] zei dat ze een vriend van hem zou ontmoeten die haar kon zien en die kon regelen dat zij naar Nederland zou komen. Ze ontmoette deze man, die ook [betrokkene 1] heette. Deze man vertelde dat zij in de prostitutie zou gaan werken. [slachtoffer 1] had geldproblemen en ze wist dat het om werk als prostituee zou gaan. Ze is met deze laatste [betrokkene 1] naar Nederland gekomen op 25 juli 2011.

Gelijk de eerste dag werd ze naar een vrouw gebracht om zich in te laten schrijven. Deze [betrokkene 2] had ook haar kamer op [naam] geregeld. [betrokkene 2] was een bekende van [verdachte]. Ze was met [betrokkene 2] ook bij de belastingdienst in Utrecht geweest. Ze had gezien dat [verdachte][betrokkene 2] € 300 gaf. In de auto had [betrokkene 1] ook geld gegeven aan een Irakese man. Ze is samen met [verdachte] en deze Irakese man naar het gemeentehuis gegaan om zich in te laten schrijven op het adres van de Irakese man.

In Nederland bleek de [betrokkene 1] die zij aan de telefoon had gehad [verdachte] te zijn. [verdachte] heette [verdachte] van zijn achternaam. Voordat ze naar Nederland kwam had [verdachte] tegen haar gezegd dat ze wel 1000 tot 2000 euro per dag kon verdienen. [verdachte] zei dat het hem

€ 3.000 had gekost om haar in te laten schrijven en een kamer te regelen. Ze moest gaan werken en haar eerste verdiende geld geheel aan hem afdragen. Hij zei dat ze met gemak

€ 400 tot € 1.000 per dag kon verdienen. Ze zou hem 70% van haar verdiende geld betalen en 30% mocht ze zelf houden. [verdachte] zei dat wanneer ze hem die € 3.000 terug had betaald ze hem nog 50% moest betalen van haar verdiende geld en dat ze de huur van de kamer moest betalen van € 600 per week. [verdachte] kwam regelmatig bij haar voor het geld. Vrijdags en zaterdags verdiende ze ongeveer € 200 à € 300 per dag en hiervan gaf ze € 200 à € 250 aan hem. Ze kreeg dan € 50 voor sigaretten en zo. Ze wilde wel weg, maar ze had een band/verhouding met hem. Ze wilde geen schuld achterlaten en ze had emoties. Ze was niet echt verliefd, een beetje “als een vis die net gevangen is”. [verdachte] begon steeds meer te zeuren over geld en hier begon de afstand tussen hen.

[slachtoffer 1] had een kamer gehuurd op [naam] vanaf 3 augustus. Achter het raam werken op [naam] beviel haar niet. Ze werd onder druk gezet om heel veel geld te verdienen. [verdachte] zei tegen haar dat ze elke dag € 500 moest verdienen. [verdachte] had gezegd dat ze hem

€ 2.500 verschuldigd was. Met de huur van de kamer werd het € 3.000. Omdat hij haar als een vriendin zag had [verdachte] het bedrag van € 3.000 omlaag gebracht naar € 2.000. Op het eind toen [verdachte] haar had geslagen had hij tegen haar gezegd dat ze hem € 5.000 verschuldigd was. Ze moest [verdachte] de helft van haar verdiende geld geven. Van de andere helft die voor haar was moest ze hem ook geld geven voor de aflossing van haar schuld. Hij bedreigde haar ook echt en zei “hou je gedeisd en waar je ook naar toe gaat, ik zal je vinden”. Ze mocht 20% van haar verdiensten behouden, maar daar moest ook de huur van de werkkamer van betaald worden.

[verdachte] bedreigde [slachtoffer 1] en hij zei vanaf de eerste dag tegen haar “waar je ook heen gaat, ik zal je vinden en ik zal je vermoorden”. Op een dag zei ze tegen [verdachte] dat ze hem niet meer wilde zien en toen sloeg hij haar.

Voordat [slachtoffer 1] op [naam] kon werken had [verdachte] haar op 29 juli 2011 naar een bordeel in Den Haag gebracht. [betrokkene 2] had aan [verdachte] voorgesteld om naar Den Haag te gaan. [betrokkene 2] is mee geweest naar binnen en [verdachte] wachtte buiten op hen in de auto. Op

De bewezenverklaring

De rechtbank acht op grond van hetgeen hiervoor is vastgesteld en overwogen wettig en overtuigend bewezen dat verdachte

De strafbaarheid van de feiten

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de feiten uitsluiten.

Het bewezenverklaarde levert de navolgende strafbare feiten op:

Ten aanzien van feit 1 subsidiair:

Poging tot zware mishandeling.

Ten aanzien van feit 2:

Medeplegen van mensenhandel.

De strafbaarheid van verdachte

Verdachte is strafbaar, omdat niet is gebleken van een omstandigheid die zijn strafbaarheid uitsluit.

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft op grond van hetgeen zij bewezen heeft geacht gevorderd aan verdachte op te leggen een gevangenisstraf voor de duur van 40 maanden met aftrek van de tijd die verdachte in voorarrest heeft doorgebracht.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft aangevoerd dat als de rechtbank tot het opleggen van een straf komt de door de officier van justitie gevorderde straf een veel te hoge straf is en deze straf aanzienlijk gematigd moet worden.

Het oordeel van de rechtbank

Bij het bepalen van de op te leggen straf heeft de rechtbank rekening gehouden met de ernst van de feiten, de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en de persoon van de verdachte.

Verdachte heeft zich gedurende een periode van bijna drie maanden ten aanzien van slachtoffer [slachtoffer 1] schuldig gemaakt aan mensenhandel. Het slachtoffer was een kwetsbare en beïnvloedbare vrouw. Ze sprak de Nederlandse taal niet en was niet bekend met de in de Nederlandse samenleving aanvaarde normen en waarden. Daarnaast verkeerde zij financieel in een slechte positie. Verdachte was daarvan op de hoogte. Verdachte onderhield een relatie met haar en leefde met haar samen in zijn woning en hij heeft haar op die manier emotioneel afhankelijk van hem gemaakt.

Verdachte heeft het slachtoffer geholpen om naar Nederland te komen om hier in de prostitutie aan de slag te gaan en vervolgens heeft hij haar gedwongen om meer te werken dan zij aanvankelijk van plan was, ook tijdens haar menstruatie. Het slachtoffer werd tijdens haar werkzaamheden als prostituee door verdachte gecontroleerd en in de gaten gehouden. Verdachte heeft haar ook bedreigd en daadwerkelijk geweld jegens haar gebruikt. Uit de letselomschrijving en de foto’s in het dossier blijkt dat sprake is geweest van grof geweld en dat het niet is gebleven bij een paar keer met de vlakke hand slaan, zoals verdachte verklaarde.

Het slachtoffer moest een groot deel van de opbrengst aan verdachte afstaan. Verdachte hield haar voor dat zij daarmee haar schuld aan hem kon afbetalen, terwijl zij in feite geen (hoge) schulden bij verdachte had.

Juist omdat het hier om prostitutiewerkzaamheden ging, heeft verdachte door aldus te handelen een grote inbreuk gemaakt op de lichamelijke en geestelijke integriteit van het slachtoffer. Dat zij vrijwillig in de prostitutie wilde gaan werken, doet daaraan niet af. Immers, de omstandigheden waaronder zij in de prostitutie heeft gewerkt zijn niet de omstandigheden waarin een mondige prostituee werkzaam dient te zijn. Daarmee is er wel degelijk inbreuk op haar rechten inbreuk gemaakt. Verdachte heeft zich geen enkele rekenschap gegeven van de mogelijke gevolgen die het slachtoffer zou ondervinden als gevolg van zijn handelen. Hij heeft zich louter laten leiden door zijn eigen financieel gewin. De rechtbank rekent hem dit ernstig aan.

Verdachte heeft ter zitting in het geheel geen verantwoordelijkheid genomen voor hetgeen hij heeft gedaan. Verdachte heeft totaal geen spijt en berouw getoond richting het slachtoffer. Gedurende het onderzoek ter zitting heeft hij volgehouden dat hij niets fout heeft gedaan. Verdachte heeft daarmee totaal geen inzicht getoond in het kwalijke van zijn handelen. De rechtbank acht daarom een voorwaardelijk strafdeel op zijn plaats om verdachte ervan te doordringen dat hij zich in de toekomst van het plegen van dit soort feiten dient te onthouden. De rechtbank overweegt daarbij ook dat mensenhandel naar haar aard een lucratief delict is, waardoor het niet ondenkbaar is dat verdachte zich wederom hiermee zal inlaten.

De rechtbank heeft kennisgenomen van een uittreksel uit het justitieel documentatieregister van 8 februari 2012, waaruit blijkt dat verdachte niet eerder voor mensenhandel en het plegen van geweldsdelicten is veroordeeld.

Gezien de ernst van de bewezenverklaarde feiten acht de rechtbank een deels onvoorwaardelijke gevangenisstraf op zijn plaats. Hoewel de rechtbank van oordeel is dat de ernst van de feiten een stevige straf rechtvaardigen, zal de rechtbank een lagere straf opleggen dan door de officier van justitie is geëist, deels omdat de rechtbank verdachte vrijspreekt van de aan hem ten laste gelegde mensenhandel ten aanzien van [slachtoffer 2]. Daarnaast rekening houdend met de straffen die in vergelijkbare zaken worden opgelegd is de rechtbank van oordeel dat de door de officier van justitie gevorderde straf een te hoge straf is. De rechtbank zal deze straf dan ook matigen en verdachte een gevangenisstraf opleggen voor de duur van 20 maanden waarvan 4 maanden voorwaardelijk, met aftrek van de tijd die verdachte in voorarrest heeft doorgebracht.

De beslissing berust op de artikelen 14a, 14b, 14c, 45, 47, 57, 273f en 302 van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze artikelen luidden ten tijde van het bewezenverklaarde.

De rechtbank:

Vrijspraak