GHvJ, 31-10-2022, nr. AUA2022H00030

Bij beschikking van 7 november 2020 heeft de minister de ophouding van [appellant] bevolen (hierna: het ophoudingsbevel).

Op 12 november 2020 heeft [appellant] daartegen bezwaar gemaakt.

Op 6 april 2021 heeft [appellant] beroep ingesteld tegen het met een afwijzende beschikking gelijkgestelde uitblijven van een beschikking op het door hem gemaakte bezwaar (hierna: fictieve afwijzende beschikking op bezwaar).

Bij uitspraak van 31 januari 2022 heeft het Gerecht het door [appellant] ingestelde beroep niet-ontvankelijk verklaard.

Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld.

Met toestemming van partijen is een behandeling ter zitting achterwege gelaten.

Inleiding

1. [appellant] heeft op 12 november 2020 bezwaar gemaakt tegen het ophoudingsbevel. Op 6 april 2021 heeft hij beroep ingesteld tegen de fictieve afwijzende beschikking op bezwaar. Het Gerecht heeft dat beroep wegens termijnoverschrijding niet-ontvankelijk verklaard. De minister raakte namelijk op 5 februari 2021 in gebreke om tijdig op het bezwaar te beschikken, zodat op die dag de beroepstermijn van acht weken is aangevangen. Deze termijn eindigde op 1 april 2021 en niet een dag later op Goede Vrijdag. De termijn was daarom niet verlengd tot dinsdag 6 april 2021, aldus het Gerecht.

Het hoger beroep

2. In hoger beroep voert [appellant] aan dat het Gerecht buiten de omvang van het geding is getreden door ambtshalve te beoordelen of het beroepschrift tijdig is ingediend. Volgens [appellant] volgt uit een uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 13 december 2021, ECLI:NL:RBROT:2021:12118, dat de bestuursrechter niet gehouden is om ambtshalve de tijdigheid van het bij hem ingestelde rechtsmiddel, in dit geval: beroep, te beoordelen.

Het Hof heeft in zijn uitspraak van 19 januari 2022, ECLI:NL:OGHACMB:2022:2, aansluiting gezocht bij de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep van 9 juli 2021, ECLI:NL:CRVB:2021:1500, waarnaar ook de rechtbank Rotterdam in haar uitspraak heeft verwezen. Uit de uitspraken van de Centrale Raad van Beroep en het Hof volgt dat de wettelijke bepalingen over tijdigheid van een bezwaar- of beroepschrift weliswaar niet van openbare orde zijn, maar wel dwingend van aard. Dat betekent dat de instantie waarbij een rechtsmiddel is ingesteld, wettelijk gehouden is de tijdigheid van dat rechtsmiddel te beoordelen en in geval van niet-verschoonbare termijnoverschrijding het rechtsmiddel nietontvankelijk te verklaren. De uitspraak van (een enkelvoudige kamer van) de rechtbank Rotterdam is daarmee in strijd en daarom niet juist. Het Gerecht heeft dan ook terecht beoordeeld of het beroepschrift van [appellant] tijdig is ingediend en is op goede gronden tot de conclusie gekomen dat dit niet het geval is. Het betoog slaagt niet.

Slotsom

3. Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak moet worden bevestigd.

4. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.

Het Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba:

Aldus vastgesteld door mr. W.H. Bel, voorzitter, en mr. J.Th. Drop en mr. T.G.M. Simons, leden, in tegenwoordigheid van mr. R.M.C.S. van der Heide, griffier.

Uitgesproken in het openbaar op 31 oktober 2022.