Rb. Amsterdam, 14-11-2011, nr. CV 10-42596.3

FNV c.s. hebben bij de inleidende dagvaarding een provisionele vordering ingesteld. Zij hebben ter zitting evenwel laten weten deze niet langer te handhaven, zodat hierop verder niet behoeft te worden ingegaan.

FNV c.s. vorderen bij vonnis, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad:

Primair

Subsidiair

Meer subsidiair

FNV c.s. stellen dat het Akkoord niet tijdig en niet rechtsgeldig tot stand is gekomen. De OR heeft zich — deels onder aanvoering van andere gronden — op hetzelfde standpunt gesteld.

TMG voert verweer tegen de vordering in conventie van FNV c.s. Zij voert in de eerste plaats aan dag eisers sub 3, 4 en 5 ([eiser sub 3], [eiser sub 4] en [eiser sub 5]) in hun vordering niet ontvankelijk verklaard dienen te worden, omdat zij geen partij zijn bij de Grafimedia CAO dan wel het Akkoord en uit dien hoofde ook geen beroep kunnen doen op de nietigheid respectievelijk onverbindendheid van het Akkoord. Verder voert TMG aan dat — kort gezegd — het Akkoord wel tijdig en wel rechtsgeldig tot stand is gekomen. De COR heeft zich — ook wat hem betreft deels onder aanvoering van andere gronden — bij het verweer van TMG in conventie aangesloten.

In het navolgende zal nader op de stellingen van partijen in conventie worden ingegaan.

TMG vordert in reconventie:

primair

subsidiair

primair en subsidiair

TMG stelt zich onder verwijzing naar haar stellingen in conventie op het standpunt dat het Akkoord tijdig en rechtgeldig tot stand is gekomen, dat de decentrale afspraken onderdeel vormen van de Grafimedia CAO, dat de vakorganisaties daaraan derhalve zijn gebonden en dat zij dus ook tot nakoming daarvan zijn gehouden. De COR heeft de stellingen van TMG in reconventie onderschreven.

FNV c.s. voeren — onder verwijzing naar hun stellingen in conventie — verweer tegen de vordering van TMG in reconventie. De OR hebben zich bij de stellingen van FNV c.s. in reconventie aangesloten.

Ook op de stellingen van partijen in reconventie zal in het navolgende — voor zover noodzakelijk — nader worden ingegaan.

De vorderingen in conventie en in reconventie lenen zich voor gezamenlijke behandeling. Daarbij wordt het volgende vooropgesteld.

FNV c.s. hebben ter zitting (voor het eerst) aangevoerd dat het Akkoord niet bindend is, omdat de vakbonden de bevoegdheid om hun leden te kunnen binden niet aan de medezeggenschap hebben kunnen overdragen. De vraag kan allereerst gesteld worden hoe dit betoog zich verhoudt met de (primaire) vorderingen van FNV c.s. in conventie, maar ook los daarvan mist het zijn doel.

Op zichzelf is juist dat het primaat met betrekking tot het maken van afspraken ten aanzien van collectieve arbeidsvoorwaarden aan werknemerszijde bij de vakverenigingen ligt. De (centrale) ondernemingsraad is niet bevoegd tot het aangaan van CAO's en afspraken tussen de (centrale) ondernemingsraad en de ondernemer zijn dan ook in beginsel niet (rechtstreeks) bindend voor de werknemers. Dit kan echter anders zijn, wanneer vakverenigingen in díe zin van hun bevoegdheid gebruik maken, dat zij bij het sluiten van een CAO de afspraak maken dat decentraal, in een akkoord tussen de ondernemer en de (centrale) ondernemingsraad, nadere invulling zal worden gegeven aan bepalingen in die CAO. Dit geldt met name ook, wanneer zij daarenboven afspreken dat deze decentrale afspraken bindend zullen zijn voor de werkgever en de werknemers. De verbindendheid van deze decentrale afspraken vloeit dan immers voort uit de CAO.

In artikel 1.4 van de Grafimedia CAO is een dergelijke regeling opgenomen. Dat deze regeling ook ziet op decentrale afspraken als de onderhavige met betrekking tot de invoering van BETSY is tussen partijen niet in geschil. Dat het Akkoord — indien dit op voorgeschreven wijze en met inachtneming van de geldende randvoorwaarden tot stand is gekomen — de werkgever en werknemers toch niet zou kunnen binden, kan dan ook niet als juist worden aanvaard, temeer nu FNV c.s. zijn uitgenodigd tot overleg, maar zij desgevraagd naar de COR hebben verwezen.

Voorts geldt dat TMG in conventie heeft aangevoerd, dat eisers sub 3 t/m 5 ([eiser sub 3], [eiser sub 4] en [eiser sub 5]) in hun vorderingen niet ontvankelijk zijn. Volgens TMG kunnen [eiser sub 3], [eiser sub 4] en [eiser sub 5], nu zij geen partij zijn bij de Grafimedia CAO en het Akkoord, geen beroep doen op de nietigheid danwel onverbindendheid daarvan. Dit verweer slaagt. Geconstateerd wordt dat de grondslag van de vorderingen van FNV c.s. niet is gelegen in (normatieve) bepalingen van de Grafimedia CAO waarop door de individuele werknemers rechtstreeks een beroep kan worden gedaan, maar in bepalingen die de verhoudingen tussen de partijen bij de Grafimedia CAO danwel de totstandkoming van het Akkoord betreffen. [eiser sub 3], [eiser sub 4] en [eiser sub 5] zullen derhalve in hun vorderingen niet ontvankelijk worden verklaard.

In het vervolg van dit vonnis zullen, ten behoeve van de leesbaarheid daarvan, de eisers in conventie, voor zover ontvankelijk, en de OR ook gezamenlijk als FNV c.s. worden aangeduid.

FNV c.s. hebben zich op het standpunt gesteld dat het Akkoord niet geldig en dus niet bindend is, omdat niet de COR maar de GOR danwel de OR bevoegd was geweest als onderhandelingspartner op te treden. Zij hebben er daartoe op gewezen dat het Akkoord in zijn gevolgen met name de werknemers van RDV danwel Drukkerij Noord Holland treft, nu het merendeel van de werknemers die bovenmatig beloond worden bij deze werkmaatschappijen werkzaam is.

Dit standpunt kan niet als juist worden aanvaard. Op grond van artikel 1.4.7 van de Grafimedia CAO kunnen voorstellen in het kader van decentrale afspraken worden ingediend bij het hoogste orgaan van het vertegenwoordigend overleg krachtens de WOR, tenzij het voorstel in overwegende mate betrekking heeft op werknemers die werkzaam zijn in een bedrijfsonderdeel/-delen, die door een lager orgaan van vertegenwoordigend overleg worden vertegenwoordigd. Bij de beoordeling of aan dit laatste criterium is voldaan, komt het niet aan op de vraag welke werknemers daadwerkelijk bovenmatig worden beloond, maar moet in meer brede zin gekeken worden naar de werknemers over wier arbeidsovereenkomsten het voorstel zich uitstrekt. Dit zijn in beginsel alle 1.700 medewerkers van TMG die onder de Grafimedia CAO (en de CAO voor het Dagbladuitgeverijbedrijf) vallen. Deze medewerkers zijn niet alleen bij RDV en Drukkerij Noord Holland werkzaam, maar ook bij de andere werkmaatschappijen van TMG. Bovendien is als onvoldoende weersproken komen vast te staan dat er van de 486 medewerkers met een bovenmatig salaris 170 medewerkers werkzaam zijn bij RDV en Drukkerij Noord Holland. Dat het voorstel in overwegende mate betrekking heeft op werknemers die bij deze maatschappijen werkzaam zijn kan derhalve ook tegen deze achtergrond niet worden gezegd.

Wat betreft de vraag of het Akkoord op voorgeschreven wijze en met inachtneming van de geldende randvoorwaarden tot stand is gekomen, dient primair te worden ingegaan op de vraag aan welke procedurevoorschriften de COR en TMG bij het sluiten van het Akkoord precies gebonden waren. Partijen verschillen hierover van mening. FNV c.s. hebben — samengevat weergegeven — gesteld dat de COR uitsluitend mocht overgaan tot het sluiten van het Akkoord met inachtneming van dezelfde ‘kwaliteitswaarborg’ die in het onderhandelingsproces met de vakbonden zou hebben gegolden, te weten een voorafgaande raadpleging over het Akkoord van de achterban door middel van een stemming met als resultaat minimaal 51% voor. Volgens TMG was het houden van een dergelijke stemming echter niet noodzakelijk.

In artikel 1.4.4 van de Grafimedia CAO is bepaald dat de decentrale afspraken ‘op voorgeschreven wijze’ tot stand moeten worden gebracht. In artikel 1.4.6 zijn vervolgens nadere procedurevoorschriften vermeld. De door FNV c.s. genoemde wijze van achterbanraadpleging wordt door dit artikel niet voorgeschreven. Ook impliciet kan niet uit de bepalingen van de Grafimedia CAO worden afgeleid dat deze het oog zouden hebben op een achterbanraadpleging zoals door FNV c.s. bedoeld. De procedurevoorschriften waar artikel 1.4.6 op ziet hebben klaarblijkelijk tot strekking de (centrale) ondernemingsraad in staat te stellen om zijn achterban te raadplegen en zich ervan te overtuigen dat het voorgenomen besluit voldoende draagvlak heeft bij de werknemers. De nadere invulling van de wijze waarop dit dient te geschieden is echter uitdrukkelijk overgelaten aan de (centrale) ondernemingsraad en de ondernemer. Anders dan FNV c.s. hebben gesteld, is het dan ook primair aan de (centrale) ondernemingsraad om te bepalen op welke wijze hij zijn achterban wenst te raadplegen. TMG en de COR hebben zich, mede tegen deze achtergrond, aldus terecht op het standpunt gesteld dat de COR voor de wijze waarop hij vorm gaf aan de achterbanraadpleging mocht aansluiten bij de wijze waarop dit voor hem als medezeggenschapsorgaan in het algemeen gebruikelijk was.

Dat in het kader van het onder 1.9 genoemde Hoevelaken-overleg en de van de CID verkregen dispensatie andersluidende afspraken zouden zijn gemaakt, is voorts niet gebleken. Vaststaat dat de vakbonden bij dit overleg duidelijk hebben gemaakt dat zij waarde hechtten aan het democratische gehalte van de decentrale afspraken. Dit blijkt onder meer uit de toezegging (in het verslag van het Hoevelaken-overleg) dat zij decentrale afspraken zouden respecteren wanneer deze op democratische wijze worden gemaakt en gebaseerd zijn op een breed draagvlak binnen de onderneming. Dat zij concrete voorwaarden hebben gesteld met betrekking tot de wijze waarop de achterbanraadpleging door de COR diende plaats te vinden, blijkt echter niet. Daarbij komt, dat het democratisch gehalte van het overleg over het Akkoord ook reeds voor een deel werd ingevuld door de samenstelling van de COR. De COR wordt immers gekozen uit leden van de betrokken (groeps-)ondernemingsraden, die op hun beurt weer gekozen worden door de in de onderneming werkzame personen. Ook tegen deze achtergrond behoefde niet uit de voormelde toezegging te worden begrepen dat de vakbonden alleen met de decentrale afspraken wensten in te stemmen als de achterbanraadpleging op de door hen voorgestane wijze (door middels van een stemming) zou plaatsvinden.

Het voorgaande doet er niet aan af dat de COR verplicht was om zijn achterban op een behoorlijke wijze te raadplegen teneinde zich er van te verzekeren dat voor het voorstel van TMG een voldoende draagvlak binnen de onderneming bestond; zeker nu het hier gaat om een voorstel met betrekking tot primaire arbeidsvoorwaarden van werknemers, waarover het overleg gewoonlijk aan de vakbonden is voorbehouden. Daarnaast moet echter geconstateerd worden dat het overleg tussen (de HRM+commissie van) de COR en TMG plaatsvond onder een aanzienlijke tijdsdruk. In de door de CID verleende dispensatie was immers bepaald dat het overleg voor 1 januari 2010 volledig diende te zijn afgerond. Dat de COR niet op voorhand een vast tijdspad heeft afgesproken voor de besluitvorming en de achterbanraadpleging is in dit verband niet onredelijk te noemen. Uit de verslagen van de diverse overlegvergaderingen blijkt dat (de HRM+commissie van) de COR wel steeds de aandacht heeft gevraagd voor de wijze- en de momenten waarop zijn achterban zou worden geïnformeerd en geraadpleegd en dat terzake ook de nodige afspraken zijn gemaakt met TMG. FNV c.s. kan dan ook niet worden gevolgd in hun stelling dat er geen procedure-afspraken zijn gemaakt met betrekking tot de achterbanraadpleging en dat het Akkoord reeds om deze reden nietig is.

Uit de verschillende stukken van het geding blijkt dat de COR zich tijdens het overleg feitelijk op verschillende manieren tot zijn achterban heeft gewend om deze te informeren en te raadplegen. De COR heeft onder meer gebruik gemaakt van Circuit om de medewerkers — die bij de zogenaamde zeepkistsessies van oktober 2009 reeds op de hoogte waren gesteld van de financiële situatie van TMG en de noodzaak om te komen tot een beperking van personeelskosten — nader over het voorstel van TMG te informeren en deze in staat te stellen daarop (per e-mail) te reageren. Vaststaat dat in de praktijk ook van de mogelijkheid om te reageren gebruik is gemaakt en dat mededelingen die op Circuit werden geplaatst ook op zogenaamde ‘prikpalen’ werden opgehangen, met name op plaatsen waar medewerkers werkzaam waren die niet over een persoonsgebonden computer beschikten. De bedrijfsleider van RDV heeft (in een door TMG als productie 109 overgelegde verklaring) bevestigd dat deze mededelingen niet onopgemerkt voorbij gingen. Daarnaast is gebleken dat de COR op meer informele wijze in contact is gebleven met zijn achterban, via de gebruikelijke contacten met (zijn leden in) de onderscheiden ondernemingsraden van de werkmaatschappijen.

FNV c.s. hebben gesteld dat deze laatste contacten slechts van beperkte betekenis zijn geweest, omdat de COR-leden geheimhouding dienden te betrachten ten aanzien van de inhoud van (het overleg over) het Akkoord. De strekking van het Akkoord was echter wel bekend uit de beschrijving op hoofdlijnen zoals deze op 3 december 2009 op Circuit werd geplaatst en daarover kon worden gesproken. In de agenda's van de overlegvergaderingen van de ondernemingsraden waren mededelingen van de COR een terugkerend punt. Ook heeft de COR de vakbonden uitgenodigd voor overleg over het Akkoord (aan welke uitnodiging alleen de CNV gehoor heeft gegeven). Tot slot heeft de COR tijdens bijeenkomsten op 17 december 2009 uitvoerig met de ondernemingsraden (en de directies en HRM-managers) van de werkmaatschappijen over de inhoud van het Akkoord gesproken. Op dit moment was van geheimhouding geen sprake meer, omdat het onderhandelingsproces tussen TMG en de COR over het Akkoord op 15 december 2009 in beginsel was afgerond.

Nu de COR tegenover TMG het voorbehoud had gemaakt dat eventuele nieuwe informatie die bij de bijeenkomsten van 17 december 2009 naar voren zou komen, nog tot aanpassing van het Akkoord zou kunnen leiden, heeft hij zich terecht op het standpunt gesteld dat ook deze bijeenkomsten een onderdeel van de achterbanraadpleging vormden. Het bepaalde in artikel 1.4.6 lid 1 van de Grafimedia CAO staat niet aan een dergelijke raadpleging van de achterban ‘achteraf’ in de weg. Dat tijdens de bijeenkomst op 17 december 2009 alleen plaats was voor informatieverstrekking van de kant van de COR kan niet worden gezegd. Uit het door FNV c.s. overgelegde verslag van deze bijeenkomst op 17 december 2009 volgt dat men ook een reactie op het Akkoord kon geven.

Het standpunt van FNV c.s. dat het Akkoord niet op de voorgeschreven wijze tot stand is gekomen omdat voorafgaand aan het sluiten daarvan niet een voldoende achterbanraadpleging heeft plaatsvonden, kan tegen deze achtergrond niet als juist worden aanvaard. Ook overigens geeft de wijze waarop de achterbanraadpleging door de COR heeft plaatsgevonden geen aanleiding voor de conclusie dat het Akkoord niet op de voorgeschreven wijze tot stand zou zijn gekomen. De kantonrechter deelt aldus het oordeel van de CID dat de procedure van de artikelen 1.4.4 en 1.4.6 van de Grafimedia CAO op correcte wijze is gevolgd.

FNV c.s. kunnen ook niet worden gevolgd in hun standpunt dat het Akkoord nietig is, omdat niet voldaan is aan de door de CID in het kader van de dispensatie gestelde voorwaarde dat het overleg over de invoering van BETSY voor 1 januari 2010 volledig zou zijn afgerond. Mede gezien de beperkte tijd die in het kader van de dispensatie van 7 juli 2009 werd gegeven, moet worden aangenomen dat deze voorwaarde slechts zag op de afronding van het overleg over het Akkoord tussen TMG en de COR en dat deze er niet aan in de weg stond dat nog een nadere uitwerking van het Akkoord plaats moest vinden. De implementatie van het Akkoord behoefde aldus niet reeds op 1 januari 2010 voltooid te zijn.

FNV c.s. hebben in dit verband gesteld dat in de uitgewerkte versie van het Akkoord, dat bij de brieven van 22 oktober 2010 aan de medewerkers van TMG werd toegezonden, geheel nieuwe bepalingen werden opgenomen die buiten de reikwijdte van het oorspronkelijke Akkoord vallen. FNV c.s. hebben in dat kader met name gewezen op de in alinea 6.11 van het Akkoord van 2010 opgenomen bepaling, dat na de implementatiedatum van dit Akkoord alle voorgaande ploegendienstenovereenkomsten binnen de RDV komen te vervallen.

Vaststaat dat de ploegendienstovereenkomsten en de daarop gebaseerde toeslagen behoren tot de zogenaamde bedrijfseigen regelingen (BER's) van TMG. Op grond van de protocollaire bepalingen van de Grafimedia CAO konden deze BER's worden herzien in het kader van de decentrale afspraken met betrekking tot de invoering van BETSY. In de door de CID verstrekte dispensatie worden deze protocollaire bepalingen ook uitdrukkelijk van toepassing verklaard. In het Akkoord van 15 december 2009 was afgesproken dat het deel van het maandsalaris dat hoger was dan het maximum dat een medewerker volgens de CAO zou ontvangen zou worden aangemerkt als ‘persoonlijke toeslag’ en dat CAO-verhogingen vervolgens zouden worden verrekend met deze toeslag totdat het totale salaris weer binnen het CAO schaalsalaris zou vallen. Nu de hoogte en samenstelling van het oude salaris mede door de BER's werden bepaald, vormt de bepaling dat de voormelde BER's zouden komen te vervallen een logisch gevolg van de bij het Akkoord gemaakte afspraken. Deze bepaling valt dan ook niet buiten de reikwijdte van het oorspronkelijke Akkoord, zoals FNV c.s. hebben gesteld. Dat bij de uitwerking van het Akkoord besloten werd een aantal andere BER's wel te handhaven, maakt dit op zichzelf niet anders. Veeleer moet worden aangenomen dat het bij deze laatste categorie BER's om een afwijking — ten gunste van de betrokken werknemers — van het Akkoord ging. Dat met betrekking tot de door FNV c.s. bedoelde bepalingen nog separaat de instemming van de OR noodzakelijk was, kan tegen de achtergrond van het voorgaande — en gezien het bepaalde in artikel 27 lid 3 WOR — niet als juist worden aanvaard.

FNV c.s. heeft voorts gesteld, dat het Akkoord op grond van artikel 1.4.4 van de Grafimedia CAO dezelfde looptijd had als deze CAO en derhalve op 31 januari 2010 alweer was geëxpireerd. Artikel 1.4.4. van de Grafimedia CAO bepaalt echter dat decentrale afspraken in beginsel dezelfde looptijd hebben als deze CAO ‘tenzij uit (de) afspraken blijkt, dat de werkgever en werknemers iets anders zijn overeengekomen’. Dat expliciet een bepaling is opgenomen dat van een afwijkende looptijd sprake is, is dus niet altijd noodzakelijk. Uit het Akkoord blijkt daarbij voldoende dat bedoeld is dat dit Akkoord ook na de looptijd van de Grafimedia CAO van kracht is.

FNV c.s. hebben verder naar voren gebracht dat ten onrechte niet voldaan is aan de in de protocollaire bepalingen opgenomen randvoorwaarde, dat de hoogte van de werkelijke beloning van reeds in dienst zijnde werknemers niet nadelig zal worden beïnvloed door de nieuwe functie-indeling en de daaraan gekoppelde beloningsstructuur. Volgens FNV c.s. is wel degelijk van een nadelige beïnvloeding van de hoogte van de werkelijke beloning sprake, nu op grond van het Akkoord voor een aantal medewerkers de 13e maand niet langer over het salaris plus de ‘persoonlijke toeslag’ (het bovenmatige deel) zal worden berekend, maar uitsluitend nog over het salaris tot het ‘bijzonder maximum’ van 110% van het CAO schaalsalaris.

Geconstateerd moet worden dat het begrip ‘werkelijke beloning’ in de Grafimedia CAO niet nader is gedefinieerd. Partijen verschillen van mening over wat daaronder precies moet worden verstaan. Volgens FNV c.s. moet voor de invulling van dit begrip worden aangeknoopt bij het begrip ‘feitelijk inkomen’ in de Grafimedia CAO, dat wil zeggen het feitelijk salaris, vermeerderd met het toeslagbedrag voor het werken in van dagdienst afwijkende diensten en in voorkomende gevallen een bij invoering van de nieuwe Toeslagensystematiek vastgesteld extra toeslagbedrag, ten gevolge van een historisch hogere ploegendiensttoeslag. TMG stelt dat onder het begrip werkelijke beloning enkel het salaris en niet ook de persoonlijke toeslag en de 13e maand dienen te worden verstaan.

Uit de bewoordingen van artikel 2.2 van de protocollaire bepalingen blijkt dat deze randvoorwaarde in het bijzonder ziet op de invloed van de nieuwe functie-indeling en de daaraan gekoppelde beloningsstructuur Voor de BER's, zoals de regeling met betrekking tot de 13e maand, is vervolgens als derde randvoorwaarde expliciet bepaald dat deze kunnen worden herzien. De uitleg die tegen deze achtergrond het meest in de rede ligt, is dat de eerste randvoorwaarde er niet aan in de weg staat dat een inkomensachteruitgang als in geding plaatsvindt door het herzien van een BER.

FNV c.s. hebben voorts gesteld dat onverkorte tenuitvoerlegging van het Akkoord, voor zover deze niet reeds nietig c.q. onverbindend is wegens strijd met de Grafimedia CAO dan wel de door de CID gestelde voorwaarden voor dispensatie, naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar althans in strijd met goed werkgeverschap zou zijn. Dit betoog slaagt niet. In de Grafimedia CAO is uitdrukkelijk in de mogelijkheid tot het maken van decentrale afspraken als de onderhavige voorzien. De CID heeft hiervoor ook dispensatie verleend. De COR heeft vervolgens met TMG een Akkoord gesloten. De COR heeft zich daarbij terecht op het standpunt gesteld dat hij niet louter de belangen van de direct door het Akkoord getroffen medewerkers van TMG, maar ook de belangen van de overige werknemers van TMG en van TMG als onderneming in ogenschouw diende te nemen. FNV c.s. hebben daarbij ter zitting laten weten de noodzaak van het nemen van kostenbeperkende maatregelen met het oog op de financiële situatie op zichzelf niet te weerspreken.

Verder heeft de COR in aanmerking genomen dat van de medewerkers die door het Akkoord geraakt worden (circa 1.700) een minderheid (486) daadwerkelijk bovenmatig wordt beloond. Zoals ook uit het verslag van de overlegvergadering van 10 december 2009 blijkt, heeft de COR het gelijkheidsbeginsel als leidend begrip aangemerkt. Daarbij heeft de COR mede in aanmerking genomen dat met betrekking tot de overige medewerkers ook tot aanpak van de bovenmatigheid zou worden overgegaan. TMG heeft ter zitting onweersproken gesteld hiertoe ook reeds de nodige stappen te hebben ondernomen. Tegen deze achtergrond kan niet worden gezegd dat onverkorte tenuitvoerlegging van het Akkoord naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar althans in strijd met goed werkgeverschap is.

Het standpunt van FNV c.s. dat het Akkoord geen werking heeft omdat deze niet op de voet van artikel 4 van de Wet op de Loonvorming werd aangemeld, wordt ten slotte ook verworpen. FNV c.s. zien er aan voorbij dat in dit geval geen sprake van een wijziging van bepalingen van de Grafimedia CAO, maar op een decentrale regeling waaraan werknemers uit hoofde van de Grafimedia CAO zijn gebonden. Artikel 4 van de Wet op de Loonvorming brengt derhalve niet mee dat het onderhavige Akkoord moet worden aangemeld.

De slotsom is dat eisers sub 3, 4 en 5 in hun vorderingen niet ontvankelijk zullen worden verklaard.

De vorderingen in conventie van eisers sub 1 en 2 zullen worden afgewezen.

Eisers sub 1 en 2 zullen worden veroordeeld in de kosten van de procedure in conventie aan de zijde van TMG. De kosten van de procedure van de COR als gevoegde partij zullen niet voor rekening van eisers sub 1 en 2 worden gebracht.

Het voorgaande brengt mee dat de primair sub a. gevorderde verklaring voor recht kan worden toegewezen, voor zover hierin wordt gesteld dat het Akkoord van 15 december 2009 en de uitwerking daarvan van 15 september 2010 rechtsgeldig, en derhalve met inachtneming van de relevante vereisten en op de voorgeschreven wijze tot stand is gekomen. Met betrekking tot de met de implementatie hiervan ingeslagen weg is onvoldoende gesteld om de gevraagde verklaring voor recht zich hier zonder meer ook over te laten uitstrekken.

Tegen de achtergrond van al het voorgaande moet voorts worden geoordeeld dat eisers sub 1 en 2 zijn gehouden aan hun toezegging bij het onder 1.9 genoemde Hoevelaken-overleg om het Akkoord te respecteren. De primaire vordering sub d. van TMG zal derhalve worden toegewezen zoals hierna te vermelden. Aan meer dan de voormelde toezegging kunnen gedaagden in reconventie sub 1 en 2 niet worden gehouden. Het meer of anders gevorderde zal derhalve worden afgewezen. Het staat TMG daarbij vrij om zelf de uitkomst van de onderhavige procedure aan haar werknemers bekend te maken. De kantonrechter ziet ten slotte geen aanleiding om een dwangsom aan het sub d. gevorderde verbod te verbinden. Er bestaat geen reden te veronderstellen dat gedaagden in reconventie sub 1 en 2 dit verbod naast zich neer zullen leggen.

De kantonrechter ziet aanleiding de kosten van het geding in reconventie te compenseren, in die zin dat ieder der partijen de eigen kosten draagt.