RvS, 21-12-2011, nr. 201105686/1/H1, nr. 201105693/1/H1.

[appellant] betoogt dat de rechtbank zijn bezwaarschrift tegen de overschrijving van de bouwvergunning ten onrechte niet-ontvankelijk heeft verklaard. Volgens [appellant] is de overschrijving van de bouwvergunning een besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) waartegen bezwaar en beroep openstaat.

Ingevolge artikel 1:3, eerste lid, van de Awb is een besluit een schriftelijke beslissing van een bestuursorgaan, inhoudende een publiekrechtelijke rechtshandeling.

Ingevolge artikel 10.3 van de Bouwverordening gemeente Bergen 2009 (hierna: de bouwverordening), voor zover hier van belang, wordt door of namens het college de bouwvergunning op aanvraag van degene op wiens naam de vergunning is gesteld of op aanvraag van zijn rechtsverkrijgende overgeschreven op naam van een ander dan degene op wiens naam de vergunning is gesteld.

Bij het besluit op bezwaar van 18 februari 2010 heeft het college het besluit tot overschrijving van de bouwvergunning ingetrokken. De Afdeling begrijpt dit aldus dat de intrekking van het besluit tot overschrijving van de bouwvergunning deel uitmaakt van de heroverweging in bezwaar en dat de intrekking dient te worden aangemerkt als een herroeping van het besluit tot overschrijving van de bouwvergunning.

De rechtbank heeft ten onrechte geoordeeld dat het besluit tot overschrijving van de bouwvergunning niet is gericht op rechtsgevolg en geen besluit is in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Awb. Voorts heeft de rechtbank ten onrechte geoordeeld dat het bezwaar van [appellant] om die reden niet-ontvankelijk is.

De overschrijving van de bouwvergunning is wel gericht op rechtsgevolg, nu door de overschrijving degene op wiens naam de bouwvergunning wordt gesteld exclusief gerechtigd wordt van de bouwvergunning gebruik te maken. Aldus staat tegen het besluit tot overschrijving van de bouwvergunning bezwaar en beroep open. Het betoog van [appellant] slaagt derhalve, maar kan gelet op het volgende niet leiden tot vernietiging van de aangevallen uitspraak.

Zoals hiervoor is overwogen heeft een besluit tot overschrijving van een bouwvergunning betrekking op de vraag wie gerechtigd is van een bouwvergunning gebruik te maken. Bij een dergelijk besluit is het belang van omwonenden niet rechtstreeks betrokken, aangezien het voor de ruimtelijke gevolgen van het bouwplan voor hun leefomgeving geen verschil maakt wie het bouwplan realiseert. Aldus is [appellant] geen belanghebbende in de zin van artikel 1:2, eerste lid, van de Awb bij het besluit tot overschrijving van de bouwvergunning. De omstandigheid dat het vergunde bouwwerk door de oorspronkelijke vergunninghouder feitelijk niet kan worden opgericht, maakt dit niet anders. Gelet op het vorenstaande is het bezwaar van [appellant] niet-ontvankelijk. De rechtbank heeft het bezwaar van [appellant] aldus terecht, zij het op een onjuiste grond, niet-ontvankelijk verklaard.

[appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte niet heeft vastgesteld dat het college niet heeft voldaan aan haar eerdere uitspraak van 5 februari 2010, zodat het college aan hem een dwangsom heeft verbeurd van € 10.000,00.

De vaststelling of aan [appellant] feitelijk dwangsommen zijn verbeurd maakt geen deel uit van het besluit op bezwaar. De vraag of feitelijk dwangsommen zijn verbeurd is aldus geen onderwerp van het geding. De rechtbank diende derhalve uitsluitend een oordeel te geven over het besluit van het college van 18 februari 2010 met betrekking tot de oplegging van de last onder dwangsom. Het betoog faalt reeds hierom.

[appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat het college ten aanzien van de intrekking van de bouwvergunning een nieuwe beslissing op bezwaar moet nemen. Volgens [appellant] had de rechtbank moeten bepalen dat de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit in stand blijven.

De rechtbank heeft terecht overwogen dat het besluit op bezwaar van 18 februari 2010 in strijd met artikel 7:11 van de Awb is genomen, omdat geen volledige heroverweging heeft plaatsgevonden. In dit verband heeft de rechtbank terecht geoordeeld dat het college [wederpartij] voorafgaand aan het nemen van het besluit van 18 februari 2010, waarbij is besloten de bouwvergunning in te trekken, ten onrechte niet heeft gehoord.

Voor het in stand laten van de rechtsgevolgen van een besluit kan slechts aanleiding bestaan indien de bestuursrechter de overtuiging heeft dat de uitkomst van het geschil in het geval het bestuursorgaan opnieuw in de zaak zou voorzien geen andere zou zijn, en dit besluit de toets aan het recht kan doorstaan. In dit geval stond niet vast dat het college, bij het opnieuw beslissen op het verzoek van [appellant] tot intrekking van de bouwvergunning, een gelijkluidend besluit zou nemen. Anders dan [appellant] betoogt heeft de rechtbank terecht geen aanleiding gezien om rechtsgevolgen van het besluit van 18 februari 2010 in stand te laten.

Het betoog faalt.

Het hoger beroep in zaak nr. 10/766 is gegrond, voor zover het betrekking heeft op de uitspraak van de rechtbank op het beroep tegen het besluit van 9 april 2009 tot overschrijving van de bouwvergunning. Dit hoger beroep is voor het overige ongegrond. Nu echter de beslissing van de rechtbank in zaak nr. 10/766 dat het bezwaar van [appellant] tegen het besluit tot overschrijving van de bouwvergunning niet-ontvankelijk is, juist is, dient deze aangevallen uitspraak, met verbetering van de gronden waarop deze rust, te worden bevestigd.

Het hoger beroep in zaak nr. 10/765 is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.

Bij besluiten van 4 mei 2011 en 1 juni 2011 heeft het college ter uitvoering van de aangevallen uitspraak van 14 april 2010, met zaak nr. 10/766, opnieuw beslist op de door [appellant] gemaakte bezwaren tegen de besluiten van 4 juli 2007. Bij besluit van 4 mei 2011 heeft het college de bezwaren van [appellant] gegrond verklaard en besloten [wederpartij] aan te schrijven het gebruik van het slaaphuis als woning te (laten) beëindigen. Bij besluit van 1 juni 2011 heeft het college het verzoek van [appellant] om de bouwvergunning in te trekken afgewezen.

De besluiten van 4 mei 2011 en 1 juni 2011 worden ingevolge de artikelen 6:18, eerste lid, en 6:19, eerste lid, van de Awb, gelezen in samenhang met artikel 6:24 van de Awb geacht eveneens onderwerp te zijn van het geding. Tegen het besluit van 4 mei 2011 is van rechtswege een beroep van [wederpartij] ontstaan, nu dit besluit niet aan zijn bezwaren tegemoet komt.

Ter zitting heeft [appellant] de beroepsgrond met betrekking tot de lengte van de begunstigingstermijn ingetrokken, zodat deze geen bespreking meer behoeft.

Het college heeft als vervolg op zijn besluit van 4 mei 2011 bij besluit van 9 mei 2011 [wederpartij] onder oplegging van een last onder dwangsom gelast om het gebruik van het slaaphuis als woning binnen een termijn van zes weken na de verzending van het besluit te (laten) beëindigen en beëindigd te houden en het keukenblok binnen een termijn van drie maanden te verwijderen en verwijderd te houden.

Het gebruik van het slaapgebouw als zelfstandige woning is in strijd met het ter plaatse geldende bestemmingsplan. Nu [wederpartij] niet beschikt over de benodigde omgevingsvergunning is het college bevoegd om daartegen handhavend op te treden.

Anders dan [wederpartij] betoogt is voor de combinatie van de aanwezige voorzieningen, waaronder het keukenblok, wel een omgevingsvergunning vereist, omdat het gebruik van het slaapgebouw hierdoor wordt gewijzigd en het slaapgebouw geschikt wordt voor het gebruik als zelfstandige woning. Dit betoog faalt derhalve.

[appellant] betoogt dat de inhoud van de last te beperkt is. Volgens hem had het college [wederpartij] ook moeten gelasten om de badkamer met toilet en het zit-/woongedeelte te verwijderen, nu ook deze voorzieningen zijn gerealiseerd om bewoning van het slaaphuis mogelijk te maken. Voorts voert [appellant] aan dat het college ten onrechte heeft gesteld dat het slaaphuis alleen in het weekend en niet tevens door de week wordt bewoond.

Zoals is overwogen in rechtsoverweging 2.8.1 beschikt [wederpartij] niet over de benodigde omgevingsvergunning, zodat het college bevoegd was om handhavend op te treden.

Bij het opleggen van een last onder dwangsom geldt dat de last niet verder dient te strekken dan nodig is om de overtreding te beëindigen. Nu door de aanwezigheid van het keukenblok, in combinatie met de andere aanwezige voorzieningen, het slaaphuis een zelfstandige woonfunctie had gekregen, heeft het college [wederpartij] terecht gelast om het gebruik als woning te beëindigen en het keukenblok te verwijderen. Nu door het keukenblok het slaaphuis een woonfunctie had gekregen, heeft de last terecht betrekking op verwijdering van het keukenblok en niet op de andere aanwezige voorzieningen in het slaaphuis. In dit verband is van belang dat voor het slaaphuis bij besluit van 11 december 2001 bouwvergunning is verleend en er geen grond bestaat voor het oordeel dat die voorzieningen daarin niet passen.

Het betoog faalt.

De beroepen tegen het besluit van 4 mei 2011 zijn ongegrond.

[appellant] betoogt dat het college de omstandigheid dat de overschrijving van de bouwvergunning op naam van [wederpartij] nog niet onherroepelijk is ten onrechte niet bij zijn besluit tot weigering de bouwvergunning in te trekken, heeft betrokken.

Ingevolge artikel 59, eerste lid, aanhef en onder c, in samenhang gelezen met artikel 4.1, sub b, van de bouwverordening kunnen burgemeester en wethouders de bouwvergunning intrekken indien tussen het begin en het einde van de bouwwerkzaamheden deze werkzaamheden langer dan een aaneengesloten periode van 26 weken stilliggen.

Vaststaat dat de bouwwerkzaamheden langer dan 26 weken hebben stilgelegen, zodat het college bevoegd was om de bouwvergunning in te trekken.

Anders dan [appellant] betoogt, heeft het college in redelijk kunnen weigeren om gebruik te maken van de in artikel 59 van de Woningwet neergelegde bevoegdheid tot intrekking van de bouwvergunning. Daarbij heeft het college de intentie van [wederpartij] om de bouw te hervatten kunnen meewegen. In de omstandigheid dat tussen [appellant] en [wederpartij] een overeenkomst bestond heeft het college terecht geen aanleiding gezien voor het oordeel dat tot intrekking van de bouwvergunning moest worden overgegaan. Dat het besluit tot overschrijving nog niet onherroepelijk was, is evenmin een omstandigheid die tot intrekking moest leiden.

Het betoog faalt.

[appellant] betoogt dat hij ten onrechte niet is gehoord voorafgaand aan het besluit van het college om zijn verzoek tot intrekking van de bouwvergunning af te wijzen.

Een bestuursorgaan is bij het opnieuw nemen van een besluit op bezwaar, ter voldoening aan een uitspraak van de bestuursrechter, op grond van artikel 7:2 van de Awb niet verplicht opnieuw te horen. In dit geval heeft het college zich in redelijkheid op het standpunt kunnen stellen dat het uit oogpunt van zorgvuldigheid niet noodzakelijk was om [appellant] opnieuw te horen. Zoals het college heeft overwogen was het standpunt van [appellant] voldoende bekend, nu [appellant] reeds eerder in de procedure in de gelegenheid is gesteld om zijn bezwaren mondeling toe te lichten.

Het betoog faalt.

Het beroep tegen het besluit van 1 juni 2011 is ongegrond.

Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.