Rb. Alkmaar, 20-06-2011, nr. 14.902002-07 (P)

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van primair sub a (verduistering uit hoofde van beroep). Indien de rechtbank van oordeel is dat verduistering niet kan worden bewezen, kan de officier van justitie zich voorstellen dat de rechtbank oordeelt dat sprake is van diefstal.

De raadsman van verdachte heeft zich op het standpunt gesteld dat zijn cliënt moet worden vrijgesproken van verduistering. Op het desbetreffende bankafschrift (D3.5/4) is vermeld dat de overboeking van 53.000 gulden is gedaan in verband met ‘Stamrecht afkoop FOR.’ Dit zou er op duiden dat met [benadeelde 1] is gesproken over een financiële fiscale regeling, doch dat komt [benadeelde 1] niet bekend voor. Het is de vraag of de verdachte dit geld anders dan door misdrijf onder zich heeft gehad.

De raadsman van verdachte heeft zich op het standpunt gesteld dat zijn cliënt ook dient te worden vrijgesproken van diefstal. Wat betekent de vermelding op het bankafschrift (D3.5/4) van ‘Stamrecht afkoop FOR.’? Was dat geld bedoeld als oudedagvoorziening?

Het feit dat aangever stelt dat de overboeking zonder zijn medeweten is gebeurd (het is lang geleden, hoe zeker is het geheugen?) maakt nog niet dat er opzettelijk een strafbaar feit is gepleegd.

Op grond van het navolgende acht de rechtbank diefstal van fl 53.000,- bewezen.

De heer [benadeelde 1] doet op 31 juli 2006 aangifte . Voor de inhoud van deze aangifte verwijst hij naar verklaringen die zijn schoondochter mevrouw [betrokkene 1] heeft afgelegd.

In haar, op 20 juli 2006, afgelegde verklaring verklaart mevrouw [betrokkene 1] het volgende. De verdachte heeft haar schoonouders steeds voorgehouden dat het voor hen verstandiger was om een tweede hypotheek te nemen op hun woning. Haar schoonouders hadden daar echter helemaal geen behoefte aan. Toch is er op 9 juli 1996 een tweede hypotheek van fl. 50.000 afgesloten, waarbij de verdachte heeft bemiddeld. De notaris heeft dit geld gestort op de privérekening van de schoonouders, Rabobankrekening [rekeningnummer 1]. Op aanraden van de verdachte is dit geld op 18 september 1996 door de schoonouders doorgestort op VSB-rekeningnummer [rekeningnummer 2], op naam van haar schoonvader.

Op 16 juli 1998 om 8.56 uur heeft een kasopname plaatsgevonden van fl. 53.000. Deze opname is volgens aangeefster gepleegd door de verdachte omdat hij heeft getekend voor ontvangst van dit geld. De verdachte heeft het geld die dag om 8.57 uur gestort op rekeningnummer VSB-[rekeningnummer 6], ten name van [onderneming 1] B.V.

Mevrouw [betrokkene 1] verklaart nog dat haar schoonouders voor de geldopname door de verdachte en de storting op de rekening van [onderneming 1] B.V. nooit toestemming hebben gegeven. Sterker nog: ze hebben daar nooit van af geweten.

Op het rekeningoverzicht van de VSB-rekening van de heer [benadeelde 1] is vermeld dat op 16 juli 1998 een kasopname van fl. 53.000 heeft plaatsgevonden. Het daarop betrekking hebbende opnameformulier is ondertekend en is voorzien van de mededelingen ‘bekend bij medew.’ en ‘t.b.v. Stamrecht afkoop FOR’. Ook het stortingsbewijs van de storting op de rekening van [onderneming 1] is voorzien van de mededeling ‘bekend bij medew.’.

Hoewel verdachte het niet expliciet heeft erkend, acht de rechtbank bewezen dat hij deze contante opname en storting heeft gedaan.

In zijn schriftelijke verweer, dat verdachte kort voor de terechtzitting van 16 maart 2011 aan de rechtbank heeft toegestuurd, schrijft hij dat ‘dit te maken heeft met zwart geld van [benadeelde 1] en dat hij er niet over wil praten. Het restant is gewoon netjes terugbetaald.’ Verdachte heeft bij zijn verweerschrift een rapport overgelegd van Niehe Lancee Registeraccountants van 20 januari 2004. In dit rapport wordt melding gemaakt van een brief van verdachte waarin hij schrijft: ‘Mevr. [benadeelde 1] heeft waarschijnlijk aan ons gevraagd om dit geld op te nemen en later is daar weer een gedeelte van teruggestort, omdat men de plannen weer heeft veranderd.’ en ‘Het restant is gewoon netjes terugbetaald, cash. De bewijsstukken hiervan zijn moeilijk aan te leveren daar dit allemaal in goed vertrouwen ging.’ Het rapport vervolgt: ‘Partij [verdachte] neemt in zijn betalingsvoorstel het bedrag van f 53.000,- (minus de afgeloste bedragen) op’.

Uit het voorgaande leidt de schrijver van het rapport af dat [benadeelde 1] een vordering heeft op [verdachte] van f 53.000,-.

Ook in het civiele vonnis van 20 december 2006 dat is gewezen tussen de heer en mevrouw [benadeelde 1] enerzijds en de verdachte en [onderneming 1] B.V. anderzijds wordt vastgesteld dat de stelling dat de verdachte deze opname heeft gedaan onweersproken heeft gelaten.

Verdachte heeft aldus absoluut niet aannemelijk gemaakt dat deze ongebruikelijke en onverklaarbare transacties met instemming van de familie [benadeelde 1] hebben plaatsgevonden. Op grond van het vorenstaande acht de rechtbank bewezen dat verdachte het geldbedrag van fl. 53.000,- heeft gestolen door middel van een kasopname.

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van verduistering

De raadsman van verdachte heeft zich op het standpunt gesteld dat zijn cliënt moet worden vrijgesproken van verduistering. Het blijkt dat dit geld vele malen heen en weer is geschoven tussen verschillende bankrekeningen. Duidelijk is dat niemand hierdoor is benadeeld. Als de verdachte niet bevoegd was om dit geld over te maken, kan de vraag worden gesteld of het anders dan door middel van misdrijf is verkregen.

De raadsman van verdachte heeft zich op het standpunt gesteld dat zijn cliënt ook moet worden vrijgesproken van diefstal. De verdachte spreekt over een mogelijke vergissing. Dat is niet zomaar een oogmerk voor diefstal.

De rechtbank acht niet wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte dit geld heeft verduisterd of gestolen van aangever [benadeelde 1].

Uit de stukken blijkt dat verdachte op 21 november 2001 een geldbedrag van 34.000 gulden van een bankrekening van aangever naar een bankrekening van [onderneming 1] B.V. heeft overgeboekt en dat dit bedrag de volgende dag is teruggestort van de bankrekening van [onderneming 1] B.V. naar een bankrekening van aangever.

De rechtbank neemt aan dat deze transactie zonder toestemming van de familie [benadeelde 1] heeft plaatsgevonden. De vraag is echter of kan worden bewezen dat het geld met het oogmerk van wederrechtelijke toe-eigening is weggenomen of dat verdachte zich dit geld met dit oogmerk wederrechtelijk heeft toege-eigend.

Verdachte beweert dat er sprake is van een vergissing, dus een onbedoelde handeling. In een brief van de CVB-bank van 4 april 2003 aan mevrouw [betrokkene 1] komt een passage voor die ernstige twijfel wekt ten aanzien van de verklaring van verdachte: ‘Per saldo is in de transacties van 21 en 22 november 2001 geen geld ontvreemd. Om een verklaring te vinden voor bovenstaande mutaties, dient u te weten dat op 21 november 2001 door een controleur van CVB Bank NV bij onze intermediair de [verdachte] te Wervershoof een controlebezoek heeft plaatsgevonden, waarbij onder meer de kas is gecontroleerd. Uit ons interne rapport over deze controle blijkt dat er, voordat onze controleur de kas kon controleren (waarbij de fysieke kasvoorraad dient aan te sluiten met het administratieve kassaldo conform de administratie van CVB Bank), nog diverse boekingen door de heer [verdachte] dienden te worden verricht. Bij deze mutaties behoorden onder andere de transacties op 21 november ad f 34.000. Uit onze administratie blijkt dat [verdachte] gelden van enkele van zijn vennootschappen en ook de f 34.000 van mevrouw [benadeelde 1] heeft overgeboekt naar de rekening van [onderneming 1] BV, waarna ten laste van de rekening van [onderneming 1] BV een kasopname heeft plaatsgevonden. Na verwerking van deze mutaties door [verdachte] kon door onze controleur de kas worden opgemaakt, en bleek het kassaldo (nagenoeg) te kloppen. Op grond van deze gang van zaken (overhevelen van gelden van andere rekeningen gevolgd door een kasopname) kan worden geconcludeerd dat bij [verdachte] sprake is geweest van het ‘slepen’ van kasgelden, behorend aan CVB Bank NV. Om het ontbrekende kassaldo te verantwoorden, zijn door [verdachte] op 21 november 2001 gelden ‘geleend’ van andere rekeningen om, middels de finale contante opname ten laste van de rekening van [onderneming 1] BV, de kas kloppend te maken. De volgende dag is een aantal van deze ‘geleende’ bedragen door [verdachte] weer teruggeboekt, waaronder de € 34.000.’

Op grond van het vorenstaande acht de rechtbank noch verduistering uit hoofde van beroep noch diefstal bewezen, zodat verdachte van het primaire feit onder b en het subsidiaire feit onder b vrijgesproken zal worden.

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring.

De raadsman van verdachte heeft zich op het standpunt gesteld dat zijn cliënt dient te worden vrijgesproken. [benadeelde 2] heeft aangegeven dat hij € 10.000 heeft afgegeven aan de verdachte om een schuld bij een financiële instelling af te lossen. Kennelijk is dit niet goed gegaan. Het is de vraag of de verdachte dit geld uit hoofde van enige functie onder zich had. Het dossier biedt daarover absoluut geen duidelijkheid. [benadeelde 2] heeft de verdachte het geld kwijtgescholden. De vraag is of dan nog wel sprake is van verduistering. De verdachte had daar geen opzet op; hij heeft het niet willens en wetens gedaan.

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte de tenlastegelegde verduistering uit hoofde van beroep heeft gepleegd.

De heer [benadeelde 2] doet op 25 september 2006 aangifte. Hij had een privérekening bij de Fortis bank, rekeningnummer [rekeningnummer 3]. Rond mei 2003 had hij op die rekening een negatief saldo van ongeveer € 9.400. Hij heeft toen, op aanraden van de verdachte, vanaf een andere privérekening van hem op 8 mei 2003 €10.000 gestort op rekeningnummer [rekeningnummer 4] van [onderneming 1] BV. De verdachte had hem namelijk verteld dat het op deze manier via hem sneller zou gaan. Aangever had dus met de verdachte afgesproken dat de verdachte die € 10.000 zou gebruiken om de schuld van aangever bij de Fortisbank te vereffenen. Aangever ontving echter in juni 2006 een brief van de gerechtsdeurwaarder waarin stond dat deze schuld bij de Fortisbank nog steeds bestond. De verdachte heeft dus de € 10.000 niet gebruikt om de schuld af te lossen, aldus aangever. Bij de aangifte is gevoegd de overschrijving op 8 mei 2003 van € 10.000 van de bankrekening van aangever naar die van [onderneming 1] B.V. Daarnaast bevat het dossier een dagafschrift van [onderneming 1] B.V. bij de ABN AMRO bank, waaruit blijkt dat op 9 mei 2003 genoemd bedrag op die rekening is bijgeschreven.

De verdachte verklaart op 21 september 2007 bij de FIOD-ECD dat hij de € 10.000 van aangever wel heeft ontvangen en dat hij niet voor aangever heeft afgelost bij de Fortisbank.

Op grond van het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat verdachte de gelden van aangever [benadeelde 2] aanvankelijk rechtmatig onder zich had, nl. ter aflossing van diens schuld, maar dat verdachte kennelijk in een later stadium besloten heeft de €10.000,- zich opzettelijk wederrechtelijk toe te eigenen door noch te betalen aan de Fortisbank, noch het bedrag terug te betalen aan de heer [benadeelde 2].

Verdachte heeft gesteld dat hij het geld heeft terugbetaald aan [benadeelde 2]. [benadeelde 2] ontkent dat. Verdachte heeft in zijn 9e verklaring bij de FIOD niet consistent verklaard op dit punt. In één alinea verklaarde hij dat alles betaald is en dat [benadeelde 2] niets meer van hem te vorderen heeft. Vervolgens verklaarde hij dat hij in die periode wel financiële problemen had en dat [benadeelde 2] en hij hebben afgesproken dat hij, [benadeelde 2], het geld zo snel mogelijk terugkrijgt. Verdachte beroept zich op een schriftelijke verklaring van 5 mei 2010 waarin [benadeelde 2] de volgende tekst ondertekent: ‘Ik heb u in het verleden een tweetal leningen doen toekomen. Eénmaal een lening van € 6.000,- en éénmaal een lening van € 10.000,-. Daar is aangifte van gedaan alsof de leningen niet zouden zijn terugbetaald. Er is echter een vergissing in het spel en dus verklaar ik, [benadeelde 2], dat beide leningen volledig zijn terugbetaald en dat er geen vordering meer op mij bestaat. Ik dank u hartelijk voor de prettige afwikkeling van de zaak en doe graag nog zaken met u. Sorry dat ik aangifte heb gedaan, doch dat is ontstaan door de situatie indertijd.’ [benadeelde 2] verklaart hierover bij de rechter-commissaris: ‘Vier weken geleden had [verdachte] een papier, dat aangeeft dat die € 10.000,- en € 6.000,- zijn afgehandeld. Ik heb dat papier getekend. Het geld ben ik gewoon helemaal kwijt. (…) Ja, ik heb hem dat geld kwijtgescholden. Ik heb getekend omdat ik wist dat ik dat geld toch niet meer zou krijgen. Die brief met bedragen die ik heb getekend, kwam inderdaad van hem. Ik heb er nu een streep onder gezet.’

De rechtbank hecht geloof aan de verklaring van [benadeelde 2] dat het geld nog niet is terugbetaald en dat de door hem ondertekende verklaring niet de werkelijke gang van zaken weergeeft.

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring.

De raadsman van verdachte heeft zich op het standpunt gesteld dat zijn cliënt moet worden vrijgesproken. Het is wonderlijk dat [benadeelde 2], twee dagen na zijn aangifte van verduistering van € 10.000, aan de verdachte privé € 6.000 leent. In [benadeelde 2]' verklaring bij de rechter-comissaris wordt niet duidelijk om welke reden dit geld is geleend. Het is de vraag of de verdachte dit geld uit hoofde van enige functie onder zich had. Het dossier biedt daarover absoluut geen duidelijkheid. [benadeelde 2] heeft de verdachte het geld kwijtgescholden. De vraag is of dan nog wel sprake is van verduistering. De verdachte had geen opzet op wederrechtelijke toeeigening van het geldbedrag; hij heeft het niet willens en wetens gedaan.

De rechtbank acht verduistering uit hoofde van beroep bewezen.

De heer [benadeelde 2] verklaart op 3 september 2007 bij de FIOD-ECD dat hij op 27 september 2006 een leningsovereenkomst van € 6.000 heeft gesloten met de verdachte. De verdachte zou hem dat bedrag binnen 7 dagen terugbetalen, maar aangever heeft niets terug ontvangen. De leningsovereeenkomst, ondertekend door aangever en de verdachte, en het overboekingsformulier van de bankrekening van aangever naar die van de verdachte, bevinden zich in het dossier.

De verdachte verklaart op 21 september 2007 bij de FIOD-ECD dat hij het geld contant heeft terugbetaald. Hij heeft daar geen kwitantie van opgemaakt. Gevraagd naar de reden waarom hij niet tegen aangever heeft gezegd dat hij het geld feitelijk niet binnen enkele dagen zou kunnen terugbetalen, verklaart de verdachte dat hij van andere wegen geld zou krijgen, maar dat dat nooit is gebeurd.

Aangever verklaart voorts op 8 juli 2010 bij de rechter-commissaris dat hij de € 6.000 natuurlijk nooit heeft teruggezien. Ook hier geldt wat bij het vorige onderdeel is opgemerkt met betrekking tot de door [benadeelde 2] ondertekende verklaring van 5 mei 2010.

Op grond van het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat verdachte de gelden van aangever [benadeelde 2] aanvankelijk rechtmatig onder zich had, nl. op basis van een geldige leenovereenkomst, echter heeft verdachte kennelijk in een later stadium besloten de €6.000,- zich opzettelijk wederrechtelijk toe te eigenen door het bedrag niet terug te betalen. De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte de tenlastegelegde verduistering uit hoofde van beroep heeft gepleegd.

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van verduistering. Terwijl de verdachte wist dat zijn bedrijf noch hijzelf dat geld zou kunnen terugbetalen, heeft hij het geldbedrag dat hij had geleend zich wederrechtelijk toegeëigend.

Indien de rechtbank dit oordeel niet deelt, is het openbaar ministerie van mening dat de verdachte aangeefster heeft opgelicht voor dit bedrag.

De raadsman van verdachte heeft zich op het standpunt gesteld dat zijn cliënt moet worden vrijgesproken. Uit het dossier blijkt dat [benadeelde 3] voor deze fl. 100.000 op 12 maart 2001 een leningsovereenkomst met [onderneming 1] BV heeft afgesloten, zonder afspraken over aflossing. De lening wordt op 22 december 2005 omgezet naar een overeenkomst met verdachte privé. Duidelijk blijkt dat [onderneming 1] BV op enig moment niet meer aan de verplichtingen kan voldoen. Echter betalingsonmacht levert nog geen verduistering op.

De raadsman heeft zich niet uitgelaten over subsidiair sub e.

De rechtbank is van oordeel dat niet wettig en overtuigend bewezen kan worden dat verdachte zich het geldbedrag opzettelijk wederrechtelijk heeft toegeëigend dan wel dat sprake is van oplichting door verdachte.

De rechtbank stelt vast dat de leningsovereenkomst tussen mevrouw [benadeelde 3] en [onderneming 1] B.V. is gesloten op 12 maart 2001. In de overeenkomst is 6 % rente per jaar overeengekomen. Er is niets afgesproken over de datum van aflossing. Mevrouw [benadeelde 3] verklaart dat zij tot eind 2005 rente heeft ontvangen. Zij heeft eind 2005 tegen verdachte gezegd dat zij de lening wilde beëindigen. Op 22 december 2005 is de lening omgezet in een lening tussen mevrouw [benadeelde 3] en verdachte privé.

Naar het oordeel van de rechtbank is er geen sprake van verduistering. [onderneming 1] B.V. heeft een aantal jaren aan haar verplichtingen voldaan, maar raakte kennelijk eind 2005 in zodanige financiële problemen dat zij hieraan niet verder kon voldoen en evenmin het geleende bedrag kon terugbetalen. Betalingsonmacht is echter geen verduistering.

De vraag doet zich voor of de nieuwe overeenkomst van 22 december 2005 moet worden beschouwd als een daad van oplichting van verdachte. Mevrouw [benadeelde 3] heeft niet opnieuw fl 10.000,- betaald, maar zij is er mee akkoord gegaan dat er een nieuwe leningsovereenkomst in de plaats werd gesteld van de oude. Daarmee is de inschuld van [onderneming 1] B.V. teniet gedaan en is voor hetzelfde bedrag een vordering ontstaan op verdachte, die overigens ook ernstige financiële problemen had. Het is niet aannemelijk dat de kansen van mevrouw [benadeelde 3] op terugbetaling van de lening hierdoor zijn verslechterd. De rechtbank beschouwt de hierboven beschreven situatie niet als oplichting en zal verdachte vrijspreken van zowel de verduistering als de oplichting.

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van het primaire feit sub f (verduistering uit hoofde van beroep).

De raadsman van verdachte heeft zich op het standpunt gesteld dat zijn cliënt moet worden vrijgesproken. Op de wijze waarop de verduistering ten laste is gelegd, kan dit feit niet worden bewezen en in de oplichtingsvariant komt niet vast te staan waaruit het oogmerk zou moeten blijken.

De in de tenlastelegging genoemde feiten zijn niet een samenspel van verzinsels.

De rechtbank acht oplichting bewezen.

Mevrouw [benadeelde 4] doet op 18 december 2006 aangifte. De verdachte had haar belastingaangiftes en hypotheek verzorgd. Eind 2005 wilde ze de rente van de hypotheek vastzetten. De verdachte zou de nieuwe hypotheek verzorgen. In zijn voorstel voor omzetting van de ene hypotheek naar de andere zou een bedrag overblijven dat ze vrij zou kunnen besteden. Op een gegeven moment zei hij: ‘Als de hypotheek is gepasseerd, krijg je ruim € 6.000 vrij te besteden.’ Hij zei dat het, gezien haar leeftijd, moeilijk zou zijn om een hypotheek af te sluiten. Er was een hypotheekverstrekker die haar een hypotheek wilde verlenen. De verdachte vroeg haar toen om extra een bedrag van € 6.600,- te storten op een rekening van [onderneming 5] met nummer [rekeningnummer 5]. Ze weet zeker dat de verdachte toen heeft gezegd dat dit een derdenrekening van hem was. Ze heeft de € 6.600 op 24 april 2006 gestort.

Op een gegeven ogenblik kwam ze tot de conclusie dat ze geen nieuwe hypotheek via de verdachte wilde afsluiten. Ze heeft vanaf mei 2006 pogingen ondernomen om haar geld terug te krijgen, en heeft meerdere keren tegen de verdachte gezegd dat ze haar geld terug eiste. Hij heeft op 17 oktober 2006 € 600 overgemaakt. Hij heeft op het bankafschrift laten vermelden: ‘6600 minus 600 is 6000’ en ‘geen briefjes meer svp’.

De storting van € 6.600 op de bankrekening van aangeefster, en de storting van dat bedrag op de bankrekening van [onderneming 5] zijn opgenomen in het dossier. Het dossier bevat voorts een aantal e-mails van aangeefster aan de verdachte, waarin ze haar geld terug eist. Deze e-mails zijn aangetroffen op de computer van de verdachte.

Verdachte heeft verklaard dat hij het geld van mevrouw [benadeelde 4] heeft aangewend voor zijn normale bedrijfsactiviteiten en dat het geld aan mevrouw [benadeelde 4] moet worden terugbetaald. Hij laat zich niet uit over het doel van deze betaling door mevrouw [benadeelde 4]. Er is geen leningsovereenkomst, zoals die wel aanwezig is in een aantal andere gevallen die in het dossier worden besproken. Daaruit kan worden geconcludeerd dat een geldlening van mevrouw [benadeelde 4] aan de B.V. kennelijk niet de bedoeling was. Daarom neemt de rechtbank aan dat de verklaring van mevrouw [benadeelde 4] juist is dat zij het geld heeft gestort omdat verdachte voor haar een nieuwe hypotheek zou regelen. Verdachte heeft niet gesteld noch is aannemelijk geworden dat hij een hypotheek voor mevrouw [benadeelde 4] heeft aangevraagd. Gezien haar verklaring zal het zeker niet de bedoeling zijn geweest dat haar geld door verdachte werd aangewend voor de bedrijfsvoering van [onderneming 5] B.V. Onder de hierboven geschetste omstandigheden is er naar het oordeel van de rechtbank sprake van oplichting.

Verdachte heeft in zijn verweerschrift aangevoerd dat hij en [onderneming 5] B.V. geen geld meer schuldig zijn aan mevrouw [benadeelde 4]. Er is door verdachte € 600,- contant terugbetaald en het resterende bedrag van de vordering heeft verdachte achteraf verrekend met bedragen die mevrouw [benadeelde 4] hem verschuldigd zou zijn in verband met voor haar verrichte en niet eerder gefactureerde werkzaamheden. Deze stelling is niet alleen ongeloofwaardig maar bovendien volstrekt irrelevant voor de beoordeling van de handelingen die verdachte in of omstreeks april 2006 heeft verricht om in het bezit van het geld te komen.

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van de oplichting (subsidiair sub g). In de aangifte verklaart [benadeelde 5] dat de verdachte hem het formulier heeft laten tekenen bij de bank. Bij de rechter-commissaris zegt [benadeelde 5] dat de verdachte hem eerder heeft laten tekenen en het getekende formulier bij de bank tussen andere formulieren heeft gestopt. Hoe dan ook: de verdachte heeft [benadeelde 5] het formulier laten tekenen. Daarop is de tenlastelegging aangepast.

De raadsman van verdachte heeft zich op het standpunt gesteld dat zijn cliënt moet worden vrijgesproken van verduistering. In het dossier kan worden gelezen dat een groot deel van het hypotheekbedrag met betrekking tot de woning van [benadeelde 5] is overgemaakt naar [onderneming 5]. [benadeelde 5] is van mening dat hij hiervoor heeft getekend zonder dat hij zich daarvan bewust is geweest. In zijn aangifte verklaart [benadeelde 5] dat hij formulieren bij de bank heeft ingevuld. Bij de rechter-commissaris verklaart hij dat hij het formulier met betrekking tot de hiervoor genoemde overmaking bij hem thuis heeft ondertekend. Door de wisselende verklaringen van aangever is het onduidelijk onder welke omstandigheden het formulier is getekend.

De verdediging heeft naar voren gebracht dat de overboeking naar [onderneming 5] zeker de bedoeling is geweest en dat de zaak wegens ernstige financiële problemen niet meer kon worden afgewikkeld. Er geen eenduidig beeld wanneer betalingsonmacht overgaat in strafbare feiten; daarover is twijfel.

De raadsman van verdachte heeft zich op het standpunt gesteld dat zijn cliënt ook moet worden vrijgesproken van oplichting. De verdachte heeft naar voren gebracht dat de overboeking naar [onderneming 5] zeker de bedoeling is geweest en dat de zaak wegens ernstige financiële problemen niet meer kon worden afgewikkeld. Er bestaat geen eenduidig beeld wanneer betalingsonmacht overgaat in strafbare feiten. Bij twijfel hierover dient de verdachte te worden vrijgesproken.

De rechtbank acht verduistering uit hoofde van beroep bewezen.

De heer [benadeelde 5] doet op 17 juni 2006 aangifte. De verdachte stelde hem eind 2005 voor om een hypotheek op zijn huis te nemen van € 100.000. Aangever vroeg de verdachte een hypotheekverstrekker te zoeken. Later zei de verdachte dat aangever een hypotheek had gekregen. Op 22 december 2005 is de akte gepasseerd bij een notaris.

Op 23 december 2005 zijn aangever en de verdachte naar de ABN-Amrobank in Enkhuizen gegaan. Daar zou aangever een privérekening openen waarop het geld van de hypotheek zou worden gestort. Op advies van de verdachte heeft aangever toen een totaalpakket met rekeningen afgesloten. Aangever zei nog dat hij het niet nodig vond om een ABN-Amrorekening te openen omdat hij al een Rabobankrekening had, maar de verdachte zei dat een nieuwe rekening beter was. Aangever heeft op de bank diverse papieren moeten ondertekenen met vele handtekeningen. Op een gegeven moment zei de verdachte dat aangever ook even een ander formulier moest ondertekenen en haalde een formulier te voorschijn. De verdachte begon een heel verhaal tegen een bankmedewerkster. Onwillekeurig werd aangever hierdoor afgeleid en heeft hij automatisch ook dat formulier ondertekend.

Aangever denkt dat het vlak na nieuwjaar was dat hij een bankafschrift zag van de nieuwe rekening. Er was door de notaris € 82.057,20 op gestort en er was op dezelfde dag € 78.000 afgeschreven en overgeboekt naar de bankrekening van [onderneming 5] met de vermelding ‘koopsom’. Toen realiseerde aangever zich dat de verdachte hem bij de poot had.

Bij de rechter-commissaris verklaart aangever dat hij bedoeld formulier voorafgaand aan het bezoek aan de bank heeft ondertekend.

Het betreffende rekeningafschrift bevindt zich in het dossier. Hieruit blijkt dat de genoemde bedragen zijn overgeboekt op dezelfde dag: 23 december 2005.

De getuige [getuige 1], destijds werkzaam bij [onderneming 5], heeft op 26 februari 2007 bij de FIOD-Ecd verklaard dat hij de € 78.000 heeft zien binnenkomen op de bankrekening van [onderneming 5], dat dit geld gewoon binnen het bedrijf is gebleven en is gebruikt binnen de normale bedrijfsvoering. [benadeelde 5] heeft mij verteld dat [verdachte] dat geld voor hem zou gaan beleggen.

De verdachte verklaart op 6 juni 2007 bij FIOD-ECD dat de € 78.000 is gegaan naar [onderneming 5]. Dat wilde [benadeelde 5] zelf. ‘Wij hebben [benadeelde 5] voorgesteld om het geld te beleggen’. Verdachte is van mening dat het geld moet worden terug betaald. Het geld of een gedeelte daarvan is overgemaakt naar de fiscus wegens boetes. Hij heeft niet voldaan aan verzoeken van aangever om terugbetaling omdat het geld vaststaat bij de fiscus.

Op grond van het voorgaande acht de rechtbank verduistering uit hoofde van beroep bewezen.

Het dossier bevat een salarisspecificatie mei 2005 m.b.t. mevrouw [betrokkene 2]. Volgens dit document verdiende zij in mei 2005 bruto € 1.946,17 als administratief medewerkster bij de [onderneming 6] (verder te noemen: [onderneming 6]). De datum van indiensttreding is 1-01-05.

Mevrouw [betrokkene 2] is hierover gehoord. Zij verklaart dat de verdachte in 2005 een hypotheek voor haar heeft geregeld voor de aankoop van een huis. Zij werkte op dat moment in een restaurant, waar zij een nul-urencontract had. Zij had hieruit, en uit haar werk als freelance grafisch vormgever, geen vast inkomen. De verdachte heeft tegen haar gezegd dat ze moest zeggen dat zij werkzaam was bij de [onderneming 6]. Als de Fiod-Ecd haar genoemde salarisspecificatie toont, verklaart zij dat dat zij dat stuk nooit heeft gezien, en dat het niet klopt, want zij is nooit werkzaam geweest bij [onderneming 6]. Mevrouw [betrokkene 2] verklaart dat haar vader een geldbedrag heeft overgemaakt naar verdachte, dat verdachte dat bedrag als salaris op haar rekening heeft gestort en dat zij hetzelfde bedrag weer heeft terugbetaald aan haar vader.

Het dossier bevat de volgende stukken.

sub 2, een salarisspecificatie waarop is vermeld dat [dochter verdachte] in januari 2006 bruto € 5.000 verdiende als office manager bij [onderneming 3].

sub 3, een salarisspecificatie waarop is vermeld dat [dochter verdachte] in januari 2006 bruto € 4.516,47 verdiende als senior accountmanager bij [onderneming 3],

sub 4, een model-werkgeversverklaring van 12 mei 2006 waarin is vermeld dat [dochter verdachte] een arbeidsovereenkomst had met [onderneming 3] B.V., en dat ze als senior accountmanager bruto € 32.407,- per jaar verdiende,

sub 5, een model-werkgeversverklaring van 16 februari 2006 waarin is vermeld dat drs. [dochter verdachte] een arbeidsovereenkomst had met [onderneming 3] B.V., en dat ze als officemanager bruto € 60.000 per jaar verdiende (ondertekend door [getuige 1])

sub 6, een (Pensioen)Inkomensverklaring van 10 februari 2007 waarin is vermeld dat drs. [dochter verdachte] een (gezamenlijk) jaarinkomen uit arbeid en uit vermogen had van € 60.000.

[dochter verdachte] (dochter van de verdachte) heeft op 21 augustus 2007 verklaard dat zij student is, maar dat zij al een aantal jaren geen studiefinanciering meer ontvangt. Daarom heeft zij naast haar studie gewerkt, onder andere als schoonmaakster op de kantoren van haar vader [onderneming 2] en [onderneming 3] B.V. Als haar de documenten sub 2 en sub 3 worden getoond, heeft zij geen commentaar. Als haar de documenten sub 4 en sub 5 worden getoond, verklaart zij deze niet eerder te hebben gezien; het is niet haar handschrift. Gevraagd naar de juistheid van de gegevens, beroept zij zich op haar verschoningsrecht.

Op 26 februari 2007 verklaart de getuige [getuige 1] dat hij als administrateur heeft gewerkt bij [onderneming 5] en daarna bij [onderneming 4]. [dochter] heeft tot ongeveer september 2006 het kantoor schoongemaakt. Hij schat dat ze daarmee € 300 per maand heeft verdiend.

In een volgend verhoor op die dag wordt hem het document sub 4 getoond. Hij heeft dit stuk opgesteld, maar denkt dat de gegevens niet kloppen. Het loon van [dochter] werd door de verdachte opeens verhoogd van € 300 naar € 3.000 per maand, omdat zij senior-accountmanager zou worden. Hij heeft haar echter nooit in het bedrijf gezien, en hij heeft geen aanwijzingen dat zij ooit werkzaamheden heeft verricht voor [onderneming 3]. Hij heeft het salaris aan haar uitbetaald, 2 à 3 keer, misschien 1 keer. Hij kreeg de gegevens door van de verdachte en ging ervan uit dat die juist waren. Ook het stuk sub 5 wordt hem getoond. Hij verklaart dat hij de gegevens kreeg aangeleverd door de verdachte. Hij heeft [dochter] nooit op kantoor gezien om de functie van office manager uit te oefenen. Hij maakte het loon naar haar over, en maakte daarna dit document op.

[getuige 2] is op 24 april 2007 gehoord als getuige. Hij verklaart dat hij in januari 2004 in dienst is gekomen bij [onderneming 3]. De heer [getuige 1] maakte, in opdracht van de verdachte, vervalste werkgeversverklaringen en loonslips, zo verklaart de getuige.

De getuige [getuige 3] verklaart op 5 juli 2010 bij de rechter-commissaris dat hij heeft gewerkt bij [onderneming 3]. Volgens hem heeft [dochter] in het verleden schoonmaakwerkzaamheden verricht bij de verdachte; van andere werkzaamheden weet hij niets.

De verdachte verklaart omtrent het document sub 1 dat mevrouw [betrokkene 2] heeft gewerkt bij [onderneming 6], en dat hij geen valse loonopgaaf heeft gemaakt.

De verdachte verklaart omtrent het document sub 4 dat hij dit formulier niet heeft ingevuld. Hij weet niet hoe [getuige 1], die het heeft ondertekend, aan de gegevens komt. Hij vindt het vermelde jaarinkomen ‘een raar inkomen’ waarover hij niets kan verklaren.

Omtrent het document sub 5 verklaart hij dat [dochter] het daarop vermelde salaris nooit heeft verdiend; zij zou het gaan verdienen. Aan deze verklaringen van verdachte hecht de rechtbank geen geloof gezien de hiervoor weergegeven getuigenverklaringen.