5.4.3.1 Bestaand retentierecht

278. Het is de vraag of de stille cedent uit hoofde van zijn inningsbevoegdheid een beroep kan doen op het (gehele) retentierecht. Het antwoord luidt ontkennend. De inningsbevoegde kan het (bijzondere) verhaalsrecht en de voorrang uitoefenen, omdat deze rechten onlosmakelijk aan zijn inningsbevoegdheid zijn verbonden.1 Maar hij kan zich niet op het opschortingsrecht (het retentierecht) beroepen, tenzij hij (in persoon of in hoedanigheid) verplicht is tot teruggave van de zaak, zoals een curator in faillissement.2 Tot teruggave is in beginsel alleen de schuldeiser (de retentor) verplicht; alleen hij is bevoegd om zich jegens de schuldenaar en derden te beroepen op het retentierecht. Uit de rechtsverhouding tussen de schuldeiser en de inningsbevoegde derde zal in de regel voortvloeien dat de schuldeiser jegens de inningsbevoegde derde verplicht is om zich op het retentierecht te beroepen. Komt de schuldeiser deze verplichting niet na, dan kan hij schadeplichtig zijn jegens bijvoorbeeld zijn pandhouder, vruchtgebruiker of beslaglegger.3

De stille cedent kan als inningsbevoegde lasthebber het aan de stil gecedeerde vordering verbonden verhaalsrecht en de daaraan verbonden voorrang uitoefenen. Als degene op wie de verplichting tot teruggave van de zaak rust, kan hij zich op het retentierecht (opschortingsrecht) beroepen. Aan de stille cedent komen daardoor meer bevoegdheden toe dan in het normale geval aan een inningsbevoegde derde toekomen. Naar de schuldenaar toe zal de stille cedent zich in alle opzichten als de retentor kunnen voordoen door zich zowel op het opschortingsrecht te beroepen (als schuldeiser), als het (bijzondere) verhaalsrecht met de daaraan verbonden voorrang uit te oefenen (als lasthebber).