Rb. Noord-Holland, 15-02-2024, nr. 15/203469-23

Aan de verdachte is, na wijziging van de tenlastelegging, ten laste gelegd dat:

primair

hij op of omstreeks 13 augustus 2023 te Zwanenburg, gemeente Haarlemmermeer,

aan zijn echtgenote, [slachtoffer] , opzettelijk en met voorbedachten rade, althans opzettelijk, zwaar lichamelijk letsel te weten (meerdere) (tweede graads) brandwonden in het aangezicht en/of op het (boven)lichaam - waarvan (telkens) (blijvend) littekenvorming te verwachten is, en/of hersenletsel, heeft toegebracht door opzettelijk, na kalm beraad en rustig overleg, althans opzettelijk (middels een waterkoker) kokend althans (zeer) heet water over/tegen (de linkerzijde van) het hoofd en/of de hals en/of het (boven)lichaam van deze [slachtoffer] te gooien dan wel te gieten, en/of met een waterkoker [slachtoffer] hard op het hoofd te slaan;

subsidiair

hij op of omstreeks 13 augustus 2023 te Zwanenburg, gemeente Haarlemmermeer, ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan zijn echtgenote, [slachtoffer] , opzettelijk en met voorbedachten rade, althans opzettelijk, zwaar lichamelijk letsel toe te brengen,

opzettelijk, na kalm beraad en rustig overleg, althans opzettelijk

- water dat (zojuist) door hem, verdachte, in een elektrische waterkoker aan de kook was gebracht dan wel was opgewarmd over/tegen (de linkerzijde van) het hoofd en/of de hals en/of het (boven)lichaam van [slachtoffer] heeft gegooid dan wel heeft gegoten, en/of met een waterkoker [slachtoffer] hard op het hoofd heeft geslagen.

De rechtbank heeft vastgesteld dat de dagvaarding geldig is, dat zij bevoegd is tot kennisneming van de zaak, dat de officier van justitie ontvankelijk is in de vervolging en dat er geen redenen zijn voor schorsing van de vervolging.

Nu de rechtbank het door de verdachte geschetste scenario niet gelooft, kan ook het op die lezing gebaseerde en (subsidiair) als noodweer(exces) gepresenteerde verweer onbesproken blijven. Ook overigens zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het bewezenverklaarde uitsluiten. Het bewezenverklaarde is strafbaar.

Het bewezenverklaarde levert op:

poging zware mishandeling gepleegd met voorbedachte rade, terwijl de schuldige het misdrijf begaat tegen zijn echtgenoot.

Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluit. De verdachte is dus strafbaar.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 36 maanden met aftrek van de tijd die de verdachte in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht, en heeft de oplegging gevorderd van de maatregel van artikel 38v van het Wetboek van Strafrecht (Sr), inhoudende een contactverbod voor de duur van 5 jaren met de aangeefster [slachtoffer] , met de kinderen [naam 1] , [naam 2] , [naam 3] en [naam 4] , met de zus van de aangeefster, [naam 5] , met de zwager van de aangeefster, [naam 6] , en met de ouders van de aangeefster. Daarnaast heeft de officier van justitie gevorderd dat deze maatregel dadelijk uitvoerbaar wordt verklaard, waarbij indien gewenst contact met de kinderen kan plaatsvinden met toestemming van en onder begeleiding door een betrokken jeugdzorginstantie.

De officier van justitie heeft ten slotte ook de oplegging gevorderd van de gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel van artikel 38z Sr.

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft verzocht ermee rekening te houden dat de verdachte kampt met gezondheidsklachten zoals rugpijn en astma en dat onvoorwaardelijke gevangenisstraf nadelige gevolgen zal hebben voor deze klachten. Ook zal de verdachte zijn huurwoning niet kunnen behouden als hij langer gedetineerd raakt en kan hij geen goede start maken met zijn inburgering in Nederland. Daarnaast heeft de raadsvrouw verzocht om geen contactverbod op te leggen met de kinderen omdat de verdachte zijn kinderen enorm mist.

Oordeel van de rechtbank

Bij de beslissing over de sanctie die aan de verdachte moet worden opgelegd, heeft de rechtbank zich laten leiden door de aard en de ernst van het bewezenverklaarde en de omstandigheden waaronder dit is begaan, alsmede de persoon van de verdachte, zoals van een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting is gebleken.

Ernst van het feit

De verdachte heeft willens en wetens geprobeerd zijn echtgenote zwaar lichamelijk letsel toe te brengen door haar met kokend water uit een waterkoker te overgieten en haar met de waterkoker tegen het hoofd te slaan. Het slachtoffer heeft daardoor op verschillende plaatsen op haar lichaam tweedegraads brandwonden opgelopen. Bovendien heeft de aangeefster ondanks het voortvarende herstel van de brandwonden acht dagen in het ziekenhuis gelegen en zal zij nog geestelijke hulpverlening nodig hebben om de gebeurtenis te kunnen verwerken.

Dat geen sprake is van blijvend lichamelijk letsel bij het slachtoffer is bepaald niet te danken aan het handelen van de verdachte.

De verdachte heeft het feit gepleegd in de woning van de aangeefster en zijn kinderen en bovendien in de nabijheid van deze kinderen en overige familieleden, terwijl hij een verbod van de rechter had om in de woning te zijn. Hij heeft voor lief genomen dat zijn kinderen getuige waren van het feit dat hun vader hun moeder overgoot met kokend water, en heeft hen geconfronteerd met de directe gevolgen van deze daad. Dit is een gebeurtenis die grote gevolgen kan hebben voor de verdere ontwikkeling van deze kinderen.

De daad van de verdachte heeft al grote ontwrichtende gevolgen gehad voor het gezinsleven. De aangeefster en de kinderen wonen niet meer in hun vertrouwde woning, waarin zij na de scheiding hoopten te kunnen blijven, omdat zij zich daar niet meer veilig voelen, maar verblijven op een voor de verdachte onbekend adres op een locatie van de Blijfgroep. Op termijn zullen zij opnieuw moeten verhuizen naar een voor de verdachte onbekend adres. Eventueel contact tussen de kinderen en de verdachte zal onder toezicht van instanties moeten plaatsvinden.

Gezien de aard en de ernst van de bewezenverklaarde feiten is de rechtbank van oordeel dat – uit een oogpunt van normhandhaving en preventie – alleen een vrijheidsbenemende straf in aanmerking komt.

Persoon van de verdachte

Met betrekking tot de persoon van de verdachte heeft de rechtbank acht geslagen op het strafblad van de verdachte van 18 januari 2024 waaruit blijkt dat de verdachte niet eerder met politie en justitie in aanraking is geweest.

Daarnaast heeft de rechtbank gelet op het door Reclassering Nederland over de verdachte uitgebrachte voorlichtingsrapport van 17 november 2023. De reclassering schat het recidiverisico op gemiddeld en adviseert een straf zonder bijzondere voorwaarden op te leggen omdat zij geen mogelijkheden zien om met interventies of toezicht de risico's te beperken of het gedrag van de verdachte te veranderen.

De reclassering maakt in haar rapport van 17 november 2023 melding van een onderzoek dat is uitgevoerd door het Landelijk Expertise Centrum Eergerelateerd Geweld (LEC-EGG). De reclassering heeft geen inzage gekregen in het gehele rapport van het LEC-EGG, maar wel in de conclusie daarvan. De reclassering vermeldt dat uit die conclusie blijkt dat er zorgen zijn rondom de veiligheid, waarbij geadviseerd wordt om in de zaak te investeren in bemiddeling nadat het strafrechtelijk onderzoek is afgehandeld. Het advies van het LEC-EGG is om bij de zaak een taakaccenthouder eergerelateerd geweld te betrekken.

Op de zitting heeft de verdachte ontkend dat hij zich heeft schuldig gemaakt aan de bewezenverklaarde handelingen en dat sprake zou zijn van eergerelateerd geweld. Hij ziet zichzelf als slachtoffer in het geheel.

De rechtbank ziet in het dossier aanwijzingen dat sprake is van eergerelateerd geweld. Zo heeft de verdachte bij de politie verklaard dat de aangeefster sinds hun komst naar Nederland veranderd is en dat er vrouwen zijn die tegen haar zeggen dat de man geen rechten heeft en dat ze hem buiten willen zetten. Ook heeft hij bij de politie verklaard dat de aangeefster een echtscheidingsprocedure heeft gestart, maar dat hij de scheiding niet wil. Verder heeft [naam 4] tegenover de politie verklaard dat zijn vader kort na de bewezenverklaarde handelingen tegen hem heeft gezegd: “Deze keer heb ik haar gezicht verbrand, de volgende keer brand ik haar helemaal af”.

De rechtbank stelt vast dat de verdachte met zijn houding op geen enkele wijze inzicht toont in het kwalijke van wat hij heeft gedaan en geen verantwoordelijkheid neemt voor zijn daden. Ook heeft hij niets weggenomen van de vrees voor herhaling. De rechtbank weegt dit nadrukkelijk mee in het nadeel van de verdachte.

Op te leggen straf

Alles afwegende is de rechtbank van oordeel dat een vrijheidsbenemende straf van 24 maanden moet worden opgelegd. Deze straf is lager dan geëist door de officier van justitie, maar aanzienlijk hoger dan is vermeld in de oriëntatiepunten van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS) voor zware mishandeling. Uit de oriëntatiepunten volgt weliswaar dat bij zware mishandeling een onvoorwaardelijke gevangenisstraf als uitgangspunt dient te worden genomen, maar de rechtbank is van oordeel dat geen van de genoemde categorieën – gelet op de specifieke aard van de toedracht van het letsel – recht doet aan wat de rechtbank heeft overwogen bij de ernst van het feit en de persoon van de verdachte.

Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat aan de verdachte voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering.

Maatregel ex artikel 38v van het Wetboek van Strafrecht (Sr)

De rechtbank zal aan de verdachte gedurende vijf jaren een maatregel strekkende tot beperking van de vrijheid ex artikel 38v Sr opleggen, ter voorkoming van strafbare feiten en ter beveiliging van de maatschappij. Oplegging van deze maatregel is naar het oordeel van de rechtbank passend en geboden.

Deze maatregel behelst een contactverbod, inhoudende dat de verdachte op geen enkele wijze – direct of indirect – contact mag opnemen, zoeken of hebben met

Voor iedere keer dat de verdachte dit verbod overtreedt, zal vervangende hechtenis van twee weken worden opgelegd (artikel 38w Sr).

Indien gewenst, kan contact met de minderjarige kinderen plaatsvinden met toestemming van en onder begeleiding door een betrokken jeugdzorginstantie.

De rechtbank zal bevelen dat de maatregel ex artikel 38v Sr dadelijk uitvoerbaar is, nu er ernstig rekening mee moet worden gehouden dat de verdachte opnieuw een strafbaar feit pleegt of zich belastend gedraagt jegens de aangeefster of de overige genoemde personen.

Maatregel ex artikel 38z van het Wetboek van Strafrecht

De aard en de onderliggende relationele problematiek van de strafbare gedragingen in combinatie met de ontkennende houding van de verdachte baren de rechtbank ernstig zorgen. De rechtbank is hierom van oordeel dat het vanuit veiligheidsoogpunt niet verantwoord is de verdachte na detentie zonder enig toezicht terug te laten keren in de maatschappij. Niet valt te overzien of, en zo ja in hoeverre, de toekomstige detentiefasering en voorwaardelijke invrijheidstelling voldoende waarborgen geven om eventuele toekomstige risico’s te ondervangen. De rechtbank zal daarom de gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel als bedoeld in artikel 38z Sr opleggen. De beoordeling van de noodzaak tot tenuitvoerlegging van de maatregel, en indien nodig onder welke voorwaarden, zal in de laatste fase van de detentie van de verdachte en voorwaardelijke invrijheidsstelling plaatsvinden. Een risicotaxatie van het dan aanwezige recidivegevaar en de noodzaak van behandeling en begeleiding dient in het kader van die beoordeling plaats te vinden.

Aan de wettelijke vereisten voor de oplegging van een maatregel tot gedragsbeïnvloeding of vrijheidsbeperking als bedoeld in artikel 38z lid 1 Sr is voldaan, nu de maatregel wordt opgelegd ter bescherming van de veiligheid van anderen en de algemene veiligheid van personen, terwijl de verdachte wordt veroordeeld voor het hem ten laste gelegd geweldsmisdrijf tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf. Naar het oordeel van de rechtbank is de oplegging van de maatregel in het belang van de bescherming van de veiligheid van personen.

De aangeefster heeft als benadeelde partij een vordering tot schadevergoeding van € 13.376,13 ingediend tegen verdachte wegens materiële en immateriële schade die zij als gevolg van het ten laste gelegde feit zou hebben geleden, vermeerderd met de wettelijke rente over dit bedrag.

De gestelde materiële schade bestaat uit:

De gestelde immateriële schade bestaat uit smartengeld ter hoogte van € 6.500,00.

Op de zitting heeft de advocaat van de benadeelde partij de materiële schade naar beneden bijgesteld tot een bedrag van € 12.991,13, omdat vergoeding van het eigen risico van de zorgverzekering over het jaar 2023 niet wordt gevorderd.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd de vordering van de benadeelde partij toe te wijzen, vermeerderd met de wettelijke rente en verzocht de schadevergoedingsmaatregel op te leggen.

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw van de verdachte heeft primair verzocht de benadeelde partij niet-ontvankelijk te verklaren wegens de bepleite vrijspraak.

Subsidiair heeft de raadsvrouw bepleit dat de vordering tot immateriële schade onvoldoende is onderbouwd en deze daarom af te wijzen dan wel aanzienlijk te matigen.

Ook wat betreft de materiële schadepost betreffende het eigen risico heeft de raadsvrouw verzocht deze af te wijzen. Zij heeft daartoe aangevoerd dat uit de onderbouwing voor het eigen risico over het jaar 2023 een stuk is toegevoegd dat is gedateerd 13 mei 2023, zijnde een datum voorafgaand aan de ten laste gelegde gedraging. Wat betreft het eigen risico over het jaar 2024 merkt de raadsvouw op dat uit het dossier volgt dat brandwonden die binnen twee weken spontaan genezen geen littekens veroorzaken en dat daarom zorgkosten niet te verwachten zijn.

Wat betreft de overige materiële schadeposten stelt de raadsvrouw zich op het standpunt dat deze onvoldoende zijn onderbouwd en daarom moeten worden afgewezen.

Oordeel van de rechtbank

Ten aanzien van de materiële schade is de rechtbank van oordeel dat de kosten gemaakt voor het verblijf in het blijf-van-mijn-lijf-huis moet worden beperkt tot een bedrag van € 495,06. Het is duidelijk dat er maandelijks kosten voor het verblijf in rekening worden gebracht en dat deze kosten voor vergoeding door de verdachte in aanmerking komen. Het is echter onduidelijk gebleven welk bedrag verschuldigd is voor het verblijf en welk bedrag aan borg wordt ingehouden.

Ten aanzien van de overige materiële schadeposten is de rechtbank van oordeel dat deze door de benadeelde partij genoegzaam zijn onderbouwd en voor toewijzing in aanmerking komen.

Gezien het voorgaande zal de rechtbank de door de benadeelde partij gevorderde materiële schade toewijzen tot een bedrag van € 6.000,06. De rechtbank is van oordeel dat deze schade rechtstreeks voortvloeit uit het bewezenverklaarde feit.

Voor vergoeding van de door de benadeelde partij geleden immateriële schade als gevolg van lichamelijk letsel bestaat een wettelijke grondslag (artikel 6:106 onder b van het Burgerlijk Wetboek). Verder staat vast dat die schade rechtstreeks verband houdt met het strafbare handelen van de verdachte. De rechtbank acht, gelet op de onderbouwing van de vordering en het verhandelde ter terechtzitting, vergoeding van de immateriële schade tot een bedrag van € 6.500,00 billijk.

Gezien het voorgaande begroot de rechtbank de door de benadeelde partij geleden schade op een bedrag van € 12.500,06. De vordering zal daarom tot dit bedrag worden toegewezen, vermeerderd met de wettelijke rente over dit bedrag vanaf 13 oktober 2023, tot aan de dag der algehele voldoening. Voor het overige zal de rechtbank de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaren in de vordering.

Proceskosten

Daarnaast dient de verdachte te worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog moet maken. De tot op heden door de benadeelde partij gemaakte kosten worden vastgesteld op nihil.

Schadevergoedingsmaatregel

De rechtbank ziet als gevolg van verdachtes bewezen verklaarde handelen aanleiding ter zake van de vordering van de benadeelde partij de schadevergoedingsmaatregel van artikel 36f Sr op te leggen.

De volgende wetsartikelen zijn van toepassing:

36f, 38v, 38w, 38z, 45 en 303 van het Wetboek van Strafrecht.

De rechtbank:

Verklaart niet bewezen wat aan de verdachte primair is ten laste gelegd en spreekt hem daarvan vrij.

Verklaart bewezen dat de verdachte het subsidiair ten laste gelegde feit heeft begaan zoals hiervoor onder 3.4 weergegeven.

Verklaart niet bewezen wat aan de verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven als bewezen is aangenomen en spreekt hem daarvan vrij.

Bepaalt dat het subsidiair bewezen verklaarde feit het hierboven onder 4 vermelde strafbare feit oplevert.

Verklaart de verdachte hiervoor strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 24 (vierentwintig) maanden.

Bepaalt dat de tijd die de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van dit vonnis in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van de opgelegde gevangenisstraf in mindering wordt gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.

Legt op de maatregel als bedoeld in artikel 38v van het Wetboek van Strafrecht, inhoudende dat de verdachte voor de duur van 5 jaren op geen enkele wijze - direct of indirect - contact zal opnemen, zoeken of hebben met

Beveelt dat vervangende hechtenis zal worden toegepast voor het geval niet aan de maatregel wordt voldaan. De duur van deze vervangende hechtenis bedraagt twee weken voor iedere keer dat niet aan de maatregel wordt voldaan.

Toepassing van de vervangende hechtenis heft de verplichtingen ingevolge de opgelegde maatregel niet op.

Indien gewenst, kan contact met de kinderen plaatsvinden met toestemming van en onder begeleiding door een betrokken jeugdzorginstantie.

Beveelt dat de opgelegde maatregel dadelijk uitvoerbaar is.

Legt op de maatregel tot gedragsbeïnvloeding of vrijheidsbeperking als bedoeld in artikel 38z van het Wetboek van Strafrecht.

Wijst toe de vordering tot vergoeding van de door de benadeelde partij [slachtoffer] geleden schade tot een bedrag van € 12.500,06, bestaande uit € 6.000,06 als vergoeding voor de materiële en € 6.500,00 als vergoeding voor de immateriële schade, en veroordeelt de verdachte tot betaling van dit bedrag, vermeerderd met de wettelijke rente over dit bedrag vanaf 13 oktober 2023 tot aan de dag der algehele voldoening, aan [slachtoffer] , voornoemd, tegen behoorlijk bewijs van kwijting.

Veroordeelt de verdachte in de kosten door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op nihil, en in de kosten ten behoeve van de tenuitvoerlegging alsnog te maken.

Verklaart de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk in de vordering.

Legt de verdachte als schadevergoedingsmaatregel ten behoeve van slachtoffer [slachtoffer] de verplichting op tot betaling aan de Staat van een bedrag van € 12.800,06, bij gebreke van betaling en verhaal te vervangen door 99 dagen gijzeling en bepaalt dat het te betalen bedrag wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 13 oktober 2023 tot aan de dag der algehele voldoening. De toepassing van de gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting niet op.

Bepaalt dat betalingen aan de benadeelde partij in mindering strekken op de verplichting tot betaling aan de Staat en dat betalingen aan de Staat in mindering strekken op de verplichting tot betaling aan de benadeelde partij.

Samenstelling rechtbank en uitspraakdatum

Dit vonnis is gewezen door

mr. M.J.C. Lommen, voorzitter,

mrs. G.F.H. Lycklama à Nijeholt en A.K. Korteweg, rechters,

in tegenwoordigheid van de griffier mr. A.C. ten Klooster,

en uitgesproken op de openbare terechtzitting van 15 februari 2024.