2.5 Conclusie

38. In dit hoofdstuk kwamen verschillende verschijningsvormen van ondernemingen in financiële moeilijkheden en diverse modaliteiten van reorganisaties aan bod.

Inzoomend op de Nederlandse reorganisatiepraktijk blijkt dat de oorspronkelijk als reorganisatieprocedure ingestoken surseanceregeling niet als zodanig functioneert. De akkoordregelingen in surseance en faillissement bieden in de praktijk slechts in een klein aantal gevallen een passende oplossing. De belangrijkste manier om levensvatbare ondernemingen te redden binnen de kaders van de Faillissementswet wordt gevormd door de doorstart. De (al dan niet voorbereide) doorstart vanuit faillissement maakt het mogelijk ondernemingen ‘going concern’ te verkopen. Hoewel dergelijke transacties tot behoud van waarde en werkgelegenheid kunnen leiden, zorgt de desintegratieschade die optreedt na het uitspreken van het faillissement ervoor dat geen optimale prijs wordt gerealiseerd. De pre-pack is een instrument waarmee deze desintegratieschade beperkt kan worden. De pre-pack is echter nog niet in de Faillissementswet verankerd en is vooralsnog met de nodige onzekerheden omgeven.1 In de Nederlandse reorganisatiepraktijk speelt informele reorganisatie op instigatie van de financiers echter een belangrijke rol. De informele praktijk wordt ook wel de ‘stille surseance’ genoemd en is door de band genomen succesvol.

Het pre-insolventieakkoord is een hybride procedure. Het traject beoogt de voordelen van informele reorganisatie te verenigen met enkele aspecten die doorgaans onderdeel uitmaken van formele procedures. Het traject leidt tot een herstructurering van het vermogen van de schuldenaar binnen dezelfde rechtspersoon. Het proces is deels democratisch, deels judicieel van aard.

Nu de plaats van het dwangakkoord buiten insolventie in het Nederlandse reorganisatielandschap nader is bepaald, zal in het volgende hoofdstuk de lange voorgeschiedenis van het pre-insolventieakkoord worden besproken.