6.7.3. Elektronisch patiëntendossier

Het is de bedoeling van het door het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) aangeprezen elektronisch patiëntendossier (EPD) dat met het EPD zorgverleners medische gegevens kunnen uitwisselen. De wettelijke verplichting voor de zorgaanbieders om zich aan te sluiten op het EPD gaat waarschijnlijk in de loop van 2010 in, afhankelijk van de wetsbehandeling door de Eerste Kamer. Op 19 februari 2009 heeft de Tweede Kamer het voorstel voor de Wet elektronisch patiëntendossier (EPD) aangenomen.1

Terecht stelt het Ministerie dat het belangrijk is dat zorgverleners veilig en betrouwbaar relevante medische gegevens met elkaar kunnen delen. Nochtans heeft bijna een derde (31 procent) van de Nederlandse artsen bezwaar gemaakt tegen de uitwisseling van de medische gegevens van zijn patiënten via het elektronisch patiëntendossier (EPD), omdat de beveiliging van de gegevens en de privacy van patiënten onvoldoende is. Dit blijkt uit een enquête in het blad `Medisch Contact' van 12 mei 2009. Een kwart van de artsen overweegt alsnog bezwaar te maken. Zeven procent vindt het maken van bezwaar te lastig, maar zou dit wel hebben gedaan als het eenvoudiger zou zijn. Kortom erg veel draagvlak is er onder de artsen niet.

De onder paragraaf 6.7.2 besproken oplossing zou heel goed kunnen worden toegepast om het elektronisch patiëntendossier van VWS privacyveilig te maken. De 'Identity Protector' en pseudo-identiteitsdomeinen kunnen de gegevens van patiënten, artsen en andere zorgverleners adequaat beveiligen. Bovendien kan bepaald worden wie en welk gedeelte van het dossier kan worden ingezien. De patiënt en de arts kunnen zeggenschap houden op de toegang tot het dossier. Dat kan bij het voorgestelde elektronisch patiëntendossier niet. Toepassing van de in paragraaf 6.7.2 weergegeven architectuur zal de bezwaren tegen het EPD van de privacybewuste burgers, patiënten en artsen weg kunnen nemen.