CBb, 17-11-2004, nr. AWB 03/1015

Appellante heeft bij brief van 18 augustus 2003, bij het College binnengekomen op 19 augustus 2003, beroep ingesteld tegen een besluit van verweerder van 9 juli 2003. Bij dit besluit heeft verweerder de bezwaren gericht tegen het besluit van 24 juli 2002 tot intrekking van de eerdere subsidieverlening aan appellante krachtens de Regeling stimulering biologische productiemethode (hierna: de Regeling) en tot het alsnog afwijzen van haar aanvraag, deels gegrond en deels ongegrond verklaard en het besluit van 24 juli 2002 gehandhaafd.

Bij brief van 30 september 2003 heeft verweerder een verweerschrift ingediend.

Bij brief van 28 september 2004 heeft appellante nadere stukken ingediend.

Op 8 oktober 2004 heeft het onderzoek ter zitting plaatsgehad, waar appellante en de gemachtigde van verweerder zijn verschenen.

Ten tijde van de subsidieverlening luidde de Regeling, voorzover hier van belang, als volgt:

Ten tijde van het nemen van het besluit van 24 juli 2002 bevatte de Regeling, voorzover hier van belang, de volgende bepaling:

Op grond van de stukken en het onderzoek ter zitting zijn in deze zaak de volgende feiten en omstandigheden voor het College komen vast te staan.

In het bestreden besluit overweegt verweerder dat appellante op grond van artikel 3, eerste lid, onderdeel b, van de Regeling niet gerechtigd is subsidie te ontvangen voor de percelen 12 en 13, aangezien zij ten tijde van de indiening van de subsidieaanvraag geen eigenaar, pachter of gebruiksgerechtigde was van de percelen. Verweerder is van oordeel dat de subsidieverlening in haar geheel dient te blijven ingetrokken op grond van artikel 12, derde lid, van de Regeling, dus ook wat betreft de percelen 14 en 15 die wel voor subsidie in aanmerking zouden komen, aangezien het verschil tussen de oppervlakte waarvoor de subsidieaanvraag is ingediend, en de bij de controle geconstateerde oppervlakte groter is dan 10%. Volgens verweerder vloeit uit artikel 12, derde lid, van de Regeling voort dat indien de afwijking groter is dan 10%, de subsidieverlening in haar geheel wordt ingetrokken. Verweerder is daarom van oordeel dat het besluit van 24 juli 2002 in stand dient te blijven.

Appellante voert tegen het bestreden besluit aan dat verweerder er ten onrechte van uitgaat dat een aanvrager reeds ten tijde van het indienen van de aanvraag eigenaar, pachter of gebruiksgerechtigde moet zijn van de percelen waarvoor subsidie wordt gevraagd; een bepaling met die inhoud ontbreekt in de Regeling. Appellante wijst erop dat verweerder de verplichtingenperiode van vijf jaar, genoemd in artikel 4, eerste lid, van de Regeling, laat ingaan in het jaar na het jaar waarin de aanvraag is ingediend. Nu de aanvraag dateert uit 2001, is de verplichtingenperiode in 2002 ingegaan, aldus appellante. Zij stelt begin 2002 eigenaar en gebruiksgerechtigde te zijn geworden van 5,7 ha grond. Appellante meent dat verweerder op grond hiervan hoogstens een afwijking van 4,21% had mogen constateren. Nu die afwijking onder de grens van 10% valt, hadden de percelen 14 en 15 wel degelijk voor subsidieverlening in aanmerking moeten komen, aldus appellante.

Het College dient allereerst de vraag te beantwoorden of het beroep van appellante ontvankelijk is. Appellante heeft het beroepschrift namelijk ingediend op een tijdstip waarop meer dan zes weken waren verlopen na de toezending van het bestreden besluit aan Alfa, maar minder dan zes weken na de toezending aan haar persoonlijk. Daarom dient te worden beoordeeld op welk moment verweerder het besluit heeft bekendgemaakt op de voorgeschreven wijze, als bedoeld in artikel 6:8, eerste lid, Algemene wet bestuursrecht.

De machtiging van Alfa die appellante heeft afgegeven in het kader van de bezwaarprocedure tegen de weigering van subsidie voor de percelen 1 tot en met 10, was blijkens de bewoordingen ervan beperkt tot de procedure inzake het besluit op de aanvraag om subsidie. Verder moet worden vastgesteld dat verweerder in de procedure die leidde tot het primaire besluit van 24 juli 2002, de correspondentie steeds met appellante persoonlijk heeft gevoerd. Ook het besluit van 24 juli 2002 heeft verweerder aan appellante persoonlijk gezonden en appellante persoonlijk heeft daartegen bezwaar gemaakt. Ook overigens is niet gebleken dat appellante Alfa had gemachtigd om haar te vertegenwoordigen in de procedure die tot het bestreden besluit heeft geleid. Aldus vormt de toezending van het bestreden besluit aan Alfa geen bekendmaking als bedoeld in artikel 3:41, eerste lid, Algemene wet bestuursrecht en is het bestreden besluit pas bekendgemaakt door toezending aan appellante persoonlijk. Nu appellante het beroepschrift heeft ingediend binnen zes weken na bekendmaking van het besluit, is het tijdig ingediend. Het beroep is daarom ontvankelijk.

Uit de bewoordingen van het besluit van 24 juli 2002 maakt het College op dat verweerder aanvankelijk heeft besloten de subsidieverlening in te trekken om de reden dat appellante in de aanvraag ten onrechte had vermeld pachter te zijn van de percelen 12 en 13. Daardoor zou verweerder haar voor deze percelen ten onrechte subsidie hebben verleend. Aldus was het besluit van 24 juli 2002 gebaseerd op artikel 4:48, eerste lid, aanhef en onder c, Algemene wet bestuursrecht.

Uit de overwegingen van het bestreden besluit maakt het College op dat verweerder de grondslag van de intrekking vervolgens heeft gewijzigd in die zin dat deze thans wordt gevormd door artikel 12, derde lid, van de Regeling. Die bepaling kan evenwel blijkens de bewoordingen uitsluitend van toepassing zijn als het verschil tussen de oppervlakte waarvoor de aanvraag tot subsidieverlening is ingediend, en de bij de controle geconstateerde oppervlakte ten hoogste 10% en ten hoogste 2 ha is. Het College overweegt te dien aanzien het volgende.

Anders dan appellante meent, tellen ook de percelen 12 en 13 mee bij de bepaling van de oppervlakte waarvoor de aanvraag tot subsidieverlening is ingediend. Ten tijde van de indiening van de brief van 14 december 2001 waarmee appellante de schrapping uit de aanvraag van de percelen 12 en 13 beoogde, was reeds op de aanvraag van appellante beslist. Reeds om die reden was intrekking van de aanvraag niet meer mogelijk.

Verder moet worden vastgesteld dat de percelen 12 en 13 niet kunnen worden meegerekend bij de bepaling van de geconstateerde oppervlakte. In het besluit tot subsidieverlening is namelijk bepaald dat de verplichtingenperiode bedoeld in artikel 5, eerste lid, van de Regeling op 27 juli 2001 inging. Nu appellante tegen dit onderdeel van de subsidieverlening geen rechtsmiddel heeft ingesteld, dient van de juistheid van deze datum te worden uitgegaan, op welke datum appellante geen eigenaar, gerechtigde of pachter van de percelen 12 en 13 was.

Uit het bovenstaande volgt dat verweerder bij de berekening van het verschil tussen de oppervlakte waarvoor de aanvraag tot subsidieverlening is ingediend, en de bij de controle geconstateerde oppervlakte op zichzelf juiste uitgangspunten heeft gehanteerd. Nu volgens die berekening het verschil meer dan 10% bedraagt, had verweerder echter geen toepassing mogen geven aan artikel 12, derde lid, van de Regeling, aangezien die bepaling in een geval als hier aan de orde niet van toepassing is. Het bestreden besluit ontbeert daarom, in strijd met artikel 7:12 Algemene wet bestuursrecht, een deugdelijke motivering.

Het College overweegt in dit verband dat de toetsing aan artikel 4:48, eerste lid, onder c, Algemene wet bestuursrecht een andere is dan de toetsing aan artikel 12, derde lid, van de Regeling. Ingevolge artikel 4:48, eerste lid, onder c, Algemene wet bestuursrecht dient verweerder immers, anders dan bij toepassing van artikel 12, derde lid, van de Regeling, een belangenafweging te maken bij de beoordeling of hij gebruik maakt van de bevoegdheid tot intrekking, die artikel 4:48, eerste lid, onder c, Algemene wet bestuursrecht hem toekent.

Uit het bovenstaande volgt dat het beroep gegrond is en het bestreden besluit dient te worden vernietigd. Verweerder zal, met toepassing van een belangenafweging als hiervoor bedoeld opnieuw op het bezwaar van appellante moeten beslissen.

Niet is gebleken van proceskosten waarin verweerder op grond van artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht veroordeeld dient te worden.

Het College: