HvJ EU, 18-10-2018, nr. C-662/17

Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van artikel 46, lid 2, van richtlijn 2013/32/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming (PB 2013, L 180, blz. 60, met rectificatie in PB 2015, L 29, blz. 18).

Dit verzoek is ingediend in het kader van een geding tussen E. G., Afghaans staatsburger, en de Republika Slovenija (Republiek Slovenië), vertegenwoordigd door het Ministrstvo za notranje zadeve (ministerie van Binnenlandse Zaken), over de afwijzing door laatstgenoemde van het door E. G. ingediende verzoek tot toekenning van de vluchtelingenstatus.

E. G., die stelt te zijn geboren op 31 december 2001, heeft op 9 december 2015 de Sloveense grens overschreden na, alleen of met zijn neef, te voet, per vrachtwagen en per trein, door Turkije, Griekenland, Servië en Kroatië te hebben gereisd vanuit Iran, waar hij met zijn ouders woonde sinds hij ongeveer één jaar oud was.

Nadat hij in het opvangcentrum voor minderjarigen te Koper (Slovenië) was ondergebracht, heeft E. G. op 11 december 2015 een verzoek om internationale bescherming ingediend bij het ministerie van Binnenlandse Zaken.

Bij besluit van 9 februari 2016 heeft dit ministerie, na E. G. te hebben opgeroepen voor een persoonlijk onderhoud, dat heeft plaatsgevonden op 22 januari 2016, vastgesteld dat E. G. niet voldeed aan de voorwaarden voor toekenning van de vluchtelingenstatus, maar dat hem wel de subsidiairebeschermingsstatus kon worden toegekend tot zijn meerderjarigheid, dat wil zeggen tot 31 december 2019.

E. G. heeft tegen dat besluit beroep ingesteld, dat is toegewezen bij uitspraken van de Upravno sodišče (bestuursrechter, Slovenië) van 26 april en 7 september 2016. Bij deze laatste uitspraak is dat besluit nietig verklaard en is de zaak terugverwezen naar het ministerie van Binnenlandse Zaken.

Op 21 februari 2017 heeft dit ministerie een nieuw besluit vastgesteld, met dezelfde inhoud als die van genoemd besluit van 9 februari 2016.

Dit besluit was met name gebaseerd op de grond dat indien E. G. zou worden teruggestuurd naar Afghanistan, hij op zichzelf zou zijn aangewezen, zonder steun van zijn familie, en als minderjarige een makkelijk doelwit zou zijn van fysiek geweld, mensenhandel, seksueel misbruik of arbeid in onmenselijke en gevaarlijke omstandigheden, zodat er een ernstig risico zou bestaan dat hij onmenselijke of vernederende behandelingen zou ondergaan.

Daar het tegen dat besluit ingestelde beroep werd verworpen bij uitspraak van de Upravno sodišče van 10 mei 2017, is bij de verwijzende rechter, de Vrhovno sodišče (hoogste rechter, Slovenië), hoger beroep ingesteld tegen die uitspraak, waarin E. G. opkomt tegen de afwijzing van zijn verzoek strekkende tot verkrijging van de vluchtelingenstatus.

De verwijzende rechter merkt op dat E. G. tot staving van zijn beroep met name aanvoert dat hij in Slovenië wil integreren, de Sloveense taal wil leren en zijn scholing in deze lidstaat wil afmaken, maar dat het daarvoor noodzakelijk is dat hem de vluchtelingenstatus wordt toegekend, want alleen die status zou hem een toereikende bescherming bieden, in tegenstelling tot de subsidiairebeschermingsstatus, die zou eindigen bij zijn meerderjarigheid, te weten 31 december 2019.

Deze rechter meent dat, rekening houdend met het feit dat overeenkomstig artikel 90, lid 1, ZMZ-1 in het Sloveense recht beide vormen van internationale bescherming gelijke rechten toekennen, de vraag rijst of, gelet op zowel het Sloveense recht als het Unierecht, in het bijzonder artikel 46, lid 2, van richtlijn 2013/32, het rechtsmiddel tegen het bestreden besluit, voor zover daarbij het verzoek om verkrijging van de vluchtelingestatus is afgewezen, niet-ontvankelijk is wegens onvoldoende belang van de verzoeker, aan wie de subsidiairebeschermingsstatus is verleend, bij voortzetting van de procedure.

Volgens de verwijzende rechter rijst in deze context de vraag of het noodzakelijk is, opdat kan worden aangenomen dat de verzoeker voldoende belang heeft, te beoordelen of in het licht van de concrete situatie van de verzoeker de toekenning van de vluchtelingenstatus hem meer rechten zou bieden dan die welke hij ontleent aan de subsidiairebeschermingsstatus dan wel of het volstaat vast te stellen dat de wettelijke regeling onderscheid maakt tussen de afgeleide rechten, die zijn gebaseerd op de door de twee vormen van internationale bescherming verleende rechten, los van de vraag of dit verschil de verzoeker ook concreet betreft.

In dit verband wijst de verwijzende rechter erop dat krachtens artikel 92, lid 1, ZMZ-1, de vluchtelingenstatus, anders dan de subsidiairebeschermingsstatus, het de verzoeker mogelijk maakt een duurzame verblijfstitel te verkrijgen alsmede bepaalde afgeleide rechten die daaraan zijn verbonden, waaronder het stemrecht bij de lokale verkiezingen, het recht op een paspoort met een geldigheidsduur van in beginsel tien jaar, of het recht op gezinshereniging, in het kader waarvan gezinsleden een duurzame verblijfsvergunning kunnen krijgen.

De verwijzende rechter meent echter dat ondanks deze verschillen inzake met name de duur van de verblijfstitel die wordt verleend op grond van de ene of de andere status van internationale bescherming, kan worden overwogen dat deze twee statussen en bijgevolg de verblijfstitels die daaraan zijn verbonden, in essentie dezelfde duur hebben en dus dezelfde rechten en voordelen bieden in de zin van artikel 46, lid 2, van richtlijn 2013/32.

De vluchtelingenstatus eindigt immers net als de subsidiairebeschermingsstatus zodra de betrokken bescherming niet meer geboden is en de subsidiaire bescherming wordt weliswaar verleend voor een bepaalde periode, maar wordt verlengd zolang er gronden daarvoor bestaan.

De verwijzende rechter stelt bovendien dat hij de voorkeur geeft aan de benadering volgens welke het verschil, in abstracto, tussen de duur van de twee vormen van internationale bescherming irrelevant is voor de beoordeling van het bestaan van een rechtsbelang uit hoofde van artikel 46, lid 2, van richtlijn 2013/32. Het tegengestelde standpunt zou meebrengen dat een verzoeker wegens de verschillende regels voor deze twee vormen van bescherming wat hun respectieve duur betreft, altijd een rechtsbelang zou hebben om beroep in te stellen.

Indien dat rechtsbelang niet in abstracto maar concreet zou moeten worden beoordeeld, zou het bijgevolg staan aan de persoon aan wie de subsidiaire bescherming is verleend, om aan te tonen dat zijn rechtspositie concreet zou kunnen worden verbeterd door toekenning van de vluchtelingenstatus. In casu is dat niet het geval. Indien de vluchtelingenstatus aan E. G. zou worden toegekend, zou dat niet voor een onbepaalde duur zijn, maar voor duur die beperkt is tot zijn minderjarigheid, omdat de betrokkene om bescherming heeft verzocht op grond van zijn hoedanigheid van minderjarige.

Daarop heeft de Vrhovno sodišče de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:

Met zijn drie vragen, die tezamen moeten worden behandeld, wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 46, lid 2, tweede alinea, van richtlijn 2013/32 aldus moet worden uitgelegd dat de subsidiairebeschermingsstatus die wordt verleend door een wettelijke regeling van een lidstaat zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, ‘dezelfde rechten en voordelen biedt als die welke worden geboden door de vluchtelingenstatus uit hoofde van het recht van de Unie en het nationale recht’ in de zin van deze bepaling, zodat een rechterlijke instantie van deze lidstaat een rechtsmiddel dat is ingesteld tegen een besluit waarbij een verzoek ongegrond is verklaard met betrekking tot de verlening van de vluchtelingenstatus, maar waarbij de subsidiairebeschermingsstatus is verleend, niet-ontvankelijk kan verklaren wegens onvoldoende belang van de verzoeker bij voortzetting van de procedure, en of een dergelijk rechtsmiddel, wanneer is vastgesteld dat die rechten en voordelen die deze twee statussen van internationale bescherming verlenen krachtens de toepasselijke nationale wettelijke regeling, niet gelijk zijn, niettemin niet-ontvankelijk kan worden verklaard indien in het licht van de concrete situatie van de verzoeker is nagegaan dat de verlening van de vluchtelingenstatus hem niet meer rechten en voordelen kan brengen dan de toekenning van de subsidiairebeschermingsstatus, daar de verzoeker zich niet beroept op of nog niet beroept op rechten die worden toegekend krachtens de vluchtelingenstatus maar die niet of in mindere mate worden verleend krachtens de subsidiairebeschermingsstatus.

In dit verband dient in herinnering te worden gebracht dat blijkens de overwegingen 8, 9 en 39 van richtlijn 2011/95 de Uniewetgever een uniforme status wilde invoeren voor alle personen die internationale bescherming genieten en bijgevolg ervoor heeft gekozen om aan personen met de subsidiairebeschermingsstatus dezelfde rechten en voordelen toe te kennen als die welke vluchtelingen genieten, behalve in noodzakelijke en objectief gerechtvaardigde gevallen (arrest van 1 maart 2016, Alo en Osso, C-443/14 en C-444/14, EU:C:2016:127, punt 32).

Voorts vloeit uit artikel 3 van richtlijn 2011/95 voort dat de lidstaten gunstiger normen kunnen vaststellen of handhaven zowel betreffende de voorwaarden voor toekenning van de internationale bescherming als betreffende de inhoud van de rechten die de internationale bescherming verleent, indien die normen met deze richtlijn verenigbaar zijn.

Daaruit volgt dat richtlijn 2011/95 weliswaar een stelsel van rechten en voordelen in het leven heeft geroepen dat in de regel gelijk is voor alle personen die internationale bescherming genieten, doch dat een aantal van de rechten en voordelen die personen die als vluchteling zijn erkend genieten, niet of niet in dezelfde mate worden toegekend aan personen die de subsidiairebeschermingsstatus genieten. De lidstaten kunnen echter in hun wetgeving ter omzetting van deze richtlijn de rechten en voordelen die door deze laatstgenoemde status worden toegekend, afstemmen op die welke zijn verbonden met de vluchtelingenstatus.

Op grond van artikel 46, lid 2, tweede alinea, van richtlijn 2013/32 mag een lidstaat bepalen dat een beroep tegen een beslissing om een verzoek strekkende tot verkrijging van de vluchtelingenstatus als ongegrond te beschouwen met betrekking tot de vluchtelingenstatus, maar waarbij de subsidiairebeschermingsstatus is toegekend, niet-ontvankelijk kan worden verklaard wegens onvoldoende belang, wanneer deze laatstgenoemde door die lidstaat verleende status ‘dezelfde rechten en voordelen’ biedt als de vluchtelingenstatus uit hoofde van het recht van de Unie en het nationale recht.

Deze bepaling voorziet in een uitzondering op de bij artikel 46 van richtlijn 2013/32 aan de lidstaten opgelegde verplichting om ervoor te zorgen dat er bij een rechterlijke instantie een daadwerkelijk rechtsmiddel openstaat tegen elke beslissing tot afwijzing van een verzoek om internationale bescherming (zie in die zin arrest van 26 juli 2017, Sacko, C-348/16, EU:C:2017:591, punt 28).

Artikel 46, lid 2, eerste alinea, van richtlijn 2013/32 bepaalt overigens uitdrukkelijk dat dit beroepsrecht in beginsel tevens moet openstaan wanneer het, zoals in casu, gaat om een beslissing waarbij een verzoek tot verkrijging van de vluchtelingenstatus ongegrond is verklaard, maar de subsidiairebeschermingsstatus wel is toegekend.

Bovendien komt de aldus aan de lidstaten opgelegde verplichting om te voorzien in een dergelijk rechtsmiddel overeen met het recht dat is erkend in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: ‘Handvest’), met als opschrift ‘Recht op een doeltreffende voorziening in rechte en op een onpartijdig gerecht’. Krachtens deze bepaling heeft eenieder wiens door het Unierecht gewaarborgde rechten en vrijheden zijn geschonden, recht op een doeltreffende voorziening in rechte (arrest van 26 juli 2017, Sacko, C-348/16, EU:C:2017:591, punt 30).

Daaruit volgt dat de kenmerken van het in artikel 46 van richtlijn 2013/32 bedoelde rechtsmiddel moeten worden bepaald in overeenstemming met artikel 47 van het Handvest, dat een herbevestiging van het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming vormt (arrest van 26 juli 2017, Sacko, C-348/16, EU:C:2017:591, punt 31).

Dat beginsel van effectieve rechterlijke bescherming van de rechten die de justitiabelen ontlenen aan het Unierecht, bestaat uit verschillende onderdelen, waaronder met name de rechten van verdediging, het beginsel van ‘equality of arms’, het recht op toegang tot de rechter en het recht om zich te laten adviseren, verdedigen en vertegenwoordigen (arrest van 26 juli 2017, Sacko, C-348/16, EU:C:2017:591, punt 32).

Bijgevolg moet de in artikel 46, lid 2, tweede alinea, van richtlijn 2013/32 bedoelde uitsluiting van het recht op een rechtsmiddel, voor zover zij een uitzondering vormt op het in artikel 46 van deze richtlijn toegekende recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel bij een rechterlijke instantie tegen elke beslissing tot afwijzing van een verzoek om internationale bescherming, alsmede een beperking vormt van het grondrecht op een effectieve rechterlijke bescherming dat is vastgelegd in artikel 47 van het Handvest, restrictief worden uitgelegd.

Daaruit volgt dat deze uitsluiting van het recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel aldus moet worden uitgelegd dat zij alleen toepassing kan vinden indien de rechten en voordelen die worden geboden uit hoofde van de door de betrokken lidstaat toegekende subsidiairebeschermingsstatus, daadwerkelijk gelijk zijn aan die welke uit hoofde van het Unierecht en het toepasselijke nationale recht worden geboden uit hoofde van de vluchtelingenstatus.

Wat de vraag betreft of in casu aan deze gelijkheidsvoorwaarde is voldaan — de enige toepassingsvoorwaarde die artikel 46, lid 2, tweede alinea, van richtlijn 2013/32 stelt — moet worden vastgesteld, om te beginnen, dat de verwijzende rechter in zijn eerste vraag weliswaar verwijst naar een onderscheid tussen deze twee statussen dat in het Sloveense recht wordt gemaakt met betrekking tot de wijze waarop ‘de duur of de beëindiging van de internationale bescherming […] wordt vastgesteld’, doch tevens doelt op de regels in artikel 92 ZMZ-1, dat in lid 1 bepaalt dat aan de vluchteling een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd wordt verleend, terwijl overeenkomstig lid 2 van dit artikel de subsidiaire bescherming slechts recht geeft op een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd.

Deze regels inzake de duur van de met deze twee betrokken statussen van internationale bescherming verbonden verblijfsvergunningen strekken tot omzetting in het Sloveense recht van artikel 24 van richtlijn 2011/95, dat op verschillende wijze voor deze twee statussen minimumvereisten vastlegt voor de geldigheid van de verblijfstitel en in dit verband bepaalt dat een verblijfstitel voor ten minste drie jaar wordt verleend aan vluchtelingen, terwijl een verblijfstitel van ten minste één jaar moet worden gewaarborgd voor personen die de subsidiairebeschermingsstatus genieten.

Deze minimumregels inzake het verblijfsrecht in de lidstaat waarin om internationale bescherming is verzocht, hebben, zoals de Nederlandse regering en de Europese Commissie hebben opgemerkt, betrekking op de inhoud van de respectieve rechten die door deze twee statussen worden verleend, en bijgevolg op ‘rechten en voordelen’ in de zin artikel 46, lid 2, tweede alinea, van richtlijn 2013/32.

Vastgesteld moet worden dat, wat het verblijfsrecht betreft, de subsidiairebeschermingsstatus die in de Sloveense wetgeving is voorzien, niet dezelfde rechten en voordelen verleent als die welke worden geboden door de vluchtelingenstatus uit hoofde van het Unierecht en het nationale recht, aangezien blijkens de vaststellingen van de verwijzende rechter, die in punt 33 van dit arrest zijn vermeld, de duur van de met de subsidiairebeschermingsstatus verbonden verblijfstitel niet is afgestemd op die van de verblijfstitel voor personen aan wie de vluchtelingenstatus is verleend.

In dit verband moet worden opgemerkt dat er zeker een verschil bestaat tussen, enerzijds, de verblijfstitel voor onbepaalde duur die krachtens het Sloveense recht toekomt aan vluchtelingen, niettegenstaande het feit dat de geldigheid ervan kan worden beëindigd wanneer, met name, de voorwaarden voor toekenning van de vluchtelingenstatus niet langer worden vervuld, en, anderzijds, de in de tijd beperkte verblijfstitel die krachtens het Sloveense recht toekomt aan personen aan wie de subsidiairebeschermingsstatus is verleend, niettegenstaande het feit dat deze verblijfstitel in het kader van de daartoe voorziene procedure kan worden verlengd met een bijkomende periode en dat de geldigheid ervan kan worden beëindigd wanneer, met name, de voorwaarden voor de toekenning van die status niet langer worden vervuld.

In casu is aan E. G. als persoon die de subsidiairebeschermingsstatus geniet, een verblijfstitel voor bepaalde duur toegekend voor een periode van minder dan drie jaar, nauwkeuriger gesteld, voor de periode van 21 februari 2017 tot en met 31 december 2019. Indien aan E. G. de vluchtelingenstatus was toegekend, had hij overeenkomstig artikel 24, lid 1, van richtlijn 2011/95 echter recht gehad op een verblijfstitel voor een periode van ten minste drie jaar, dat wil zeggen voor een periode die op zijn minst loopt tot 21 februari 2020.

Zoals de Nederlandse regering en de Commissie hebben betoogd, houden de regels van het Sloveense recht betreffende de toekenning, de beëindiging, de intrekking of de verlenging van de respectieve statussen van internationale bescherming, waarnaar de verwijzende rechter in zijn eerste vraag verwijst, daarentegen geen verband met de inhoud van de door deze statussen verleende rechten, maar met de vaststelling van de betrokken status.

Deze regels zijn in de hoofdstukken III tot en met VI van richtlijn 2011/95 dwingend en afzonderlijk voorgeschreven voor de twee betrokken statussen van internationale bescherming.

Anders dan de regels betreffende de inhoud van de rechten die deze status verleent, kunnen deze regels bijgevolg niet in aanmerking worden genomen als ‘rechten en voordelen’ in de zin van artikel 46, lid 2, tweede alinea, van richtlijn 2013/32.

Vervolgens vraagt de verwijzende rechter zich af of het voor de beoordeling, in het licht van het toepasselijke nationale recht, van de gelijkwaardigheid van de rechten en voordelen die worden verleend krachtens de twee in het Unierecht voorziene statussen van internationale bescherming, van belang is dat bepaalde zogeheten ‘afgeleide’ rechten, die hij definieert als rechten die berusten op de rechten en voordelen die worden verleend krachtens een van deze twee statussen van internationale bescherming, gelijk zijn voor deze twee statussen.

In dit verband kan worden volstaan met op te merken dat, tevens rekening gehouden met de restrictieve uitlegging die moet worden gegeven aan artikel 46, lid 2, tweede alinea, van richtlijn 2013/32, hetgeen impliceert dat deze bepaling slechts toepassing kan vinden in het geval waarin de krachtens deze twee betrokken statussen van internationale bescherming verleende rechten en voordelen, daadwerkelijk gelijk zijn, dergelijke afgeleide rechten — waaronder het stemrecht in de lokale verkiezingen, het recht op een paspoort met een geldigheidsduur van in beginsel tien jaar, of het recht op gezinshereniging op grond waarvan de gezinsleden een duurzame verblijfstitel kunnen krijgen — welke volgens de verwijzende rechter door het Sloveense recht worden verleend aan vluchtelingen, maar niet of althans niet in dezelfde mate aan personen die subsidiaire bescherming genieten, rechten zijn die — net zoals de rechten die rechtstreeks worden verleend door de statussen waarop zij zijn gebaseerd — in aanmerking moeten worden genomen bij de beoordeling of voor de toepassing van artikel 46, lid 2, tweede alinea, de door deze twee statussen van internationale bescherming toegekende rechten en voordelen gelijk zijn.

Ten slotte vraagt de verwijzende rechter zich af of in het kader van de beoordeling van de in artikel 46, lid 2, tweede alinea, van richtlijn 2013/32 gestelde voorwaarde dat de door deze twee betrokken statussen van internationale bescherming verleende rechten en voordelen gelijk moeten zijn, rekening dient te worden gehouden met de individuele situatie van de verzoeker, in die zin dat zelfs indien de rechten en voordelen niet gelijk zijn, hij hoe dan ook geen voldoende belang heeft bij het instellen van een beroep tegen een beslissing waarbij hem de vluchtelingenstatus wordt geweigerd, wat tot niet-ontvankelijkheid van het beroep leidt, indien de toekenning van deze status hem gelet op zijn concrete situatie niet meer rechten en voordelen biedt dan de toekenning van de subsidiairebeschermingsstatus.

De vraag of is voldaan aan de in artikel 46, lid 2, tweede alinea, van richtlijn 2013/32 gestelde voorwaarde dat de aan deze twee betrokken statussen van internationale bescherming verbonden rechten daadwerkelijk gelijk zijn, moet worden beoordeeld op basis van een onderzoek van de gehele betrokken nationale wettelijke regeling en niet in het licht van de concrete situatie van de betrokken verzoeker.

Om te beginnen is voor een tegengestelde uitlegging van artikel 46, lid 2, tweede alinea, van richtlijn 2013/32, volgens welke rekening zou moeten worden gehouden met de concrete situatie van de betrokken verzoeker, immers geenszins steun te vinden in de bewoordingen van deze bepaling. Uit deze bewoordingen blijkt namelijk dat deze bepaling alleen toepassing vindt in het geval waarin de door de tweede statussen van internationale bescherming verleende rechten en voordelen daadwerkelijk gelijk zijn.

Vervolgens is deze tegengestelde uitlegging tevens onverenigbaar met de restrictieve uitlegging die daaraan moet worden gegeven, zoals reeds is opgemerkt in punt 49 van dit arrest.

Ten slotte is een dergelijke tegengestelde uitlegging moeilijk te verenigen met het gebod om te verzekeren dat de toepassing van artikel 46, lid 2, tweede alinea, van richtlijn 2013/32 voorzienbaar is en om een ongelijke behandeling bij deze toepassing te vermijden.

Indien blijkt dat de wettelijke regeling van een lidstaat niet voldoet aan de voorwaarde dat de bij de twee betrokken statussen van internationale bescherming verleende rechten en voordelen gelijk zijn, zoals het geval is voor het Sloveense recht met betrekking tot het verblijfsrecht en bepaalde zogenoemde ‘afgeleide’ rechten, moet een verzoeker beroep kunnen instellen tegen een beslissing waarbij hem de vluchtelingenstatus wordt geweigerd, maar hem wel de subsidiairebeschermingsstatus wordt verleend, zelfs indien deze verzoeker zich niet beroept op of nog niet beroept op een van die rechten die op verschillende wijze worden verleend krachtens de twee betrokken statussen van internationale bescherming.

Hoewel E. G. zich niet of nog niet lijkt te beroepen op afgeleide rechten die uit hoofde van deze twee statussen van internationale bescherming op verschillende wijze worden toegekend, gaat dit hoe dan ook niet op voor het verblijfsrecht, aangezien het hoofddoel van het door de betrokkene ingestelde beroep er juist in bestaat een ruimer en bestendiger verblijfsrecht te verkrijgen, zodat hij, met name, zijn opleiding in Slovenië ook na zijn meerderjarigheid kan voortzetten.

Indien in een situatie waarin geen sprake is van daadwerkelijke gelijkheid van de rechten en voordelen die krachtens de twee betrokken statussen van internationale bescherming worden verleend, zoals de situatie die in het hoofdgeding aan de orde is, dat beroep niettemin niet-ontvankelijk zou moeten worden verklaard wegens het ontbreken van voldoende belang, zou bovendien het grondrecht op een doeltreffende voorziening in rechte, zoals gewaarborgd door artikel 47 van het Handvest, niet zijn geëerbiedigd.

Gelet op een en ander moeten de gestelde vragen als volgt worden beantwoord:

Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende rechterlijke instantie over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.

Het Hof (Zevende kamer) verklaart voor recht:

Artikel 46, lid 2, tweede alinea, van richtlijn 2013/32/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming, moet aldus worden uitgelegd dat de subsidiairebeschermingsstatus die wordt verleend door een wettelijke regeling van een lidstaat zoals de regeling die in het hoofdgeding aan de orde is, niet ‘dezelfde rechten en voordelen biedt als de vluchtelingenstatus uit hoofde van het recht van de Unie en het nationale recht’ in de zin van deze bepaling, zodat een rechterlijke instantie van deze lidstaat een rechtsmiddel tegen een besluit waarbij een verzoek om verlening van de vluchtelingenstatus ongegrond is verklaard maar wel de subsidiairebeschermingsstatus is toegekend, niet niet-ontvankelijk kan verklaren wegens onvoldoende belang van de verzoeker bij voortzetting van de procedure, wanneer is nagegaan dat deze rechten en voordelen die ingevolge de toepasselijke nationale wettelijke regeling op grond van deze tweede statussen van internationale bescherming worden toegekend, niet werkelijk gelijk zijn.

Een dergelijk rechtsmiddel kan evenmin niet-ontvankelijk worden verklaard wanneer in het licht van de concrete situatie van de verzoeker is vastgesteld dat de verlening van de vluchtelingenstatus hem niet meer rechten en voordelen kan brengen dan de verlening van de subsidiairebeschermingsstatus, daar de verzoeker zich niet of nog niet beroept op rechten die worden toegekend krachtens de vluchtelingenstatus maar die niet of in mindere mate worden toegekend krachtens de subsidiairebeschermingsstatus.

ondertekeningen