HR, 01-05-2020, nr. 19/04831

Edelhoogachtbaar college,

Hierbij doen wij u ons beroep in cassatie toekomen tegen de uitspraak van het Gerechtshof Arnhem — Leeuwarden van 10 september 2019 met ECU nummer: ECLI:NL:GHARL:2019:7342.

Wij kunnen ons niet in de uitspraak van het Hof vinden op grond van de volgende overwegingen.

In overweging 4.2 geeft het Hof het volgende aan:

In het systeem van de artikelen 11 tot en met 15 van de AWR kan ingeval de grootte van de belastingschuld eerst kan worden vastgesteld na afloop van het tijdvak waarover de belasting wordt geheven — en de belastingplicht niet in de loop van het tijdvak eindigt — een definitieve aanslag pas na afloop van dat heffingstijdvak worden opgelegd.

Bovenstaande overweging heeft betrekking op de tijdvakbelastingen. Voor tijdvakbelastingen geldt dat aanslagen opgelegd kunnen worden op het moment dat de omvang van de materiële belastingschuld is vast is komen te staan.

Er zijn verschillende soorten tijdvakbelastingen. Bij tijdvakbelastingen is het mogelijk dat verschillende belastingsoorten ook verschillende tijdvakken kennen.

Dit is voor de toeristenbelasting slechts anders indien de aanbieder van overnachtingen (Hotel bijvoorbeeld) eerder in het kalenderjaar met zijn bedrijfsvoering is gestopt.

Het is vaste jurisprudentie dat in geval van een tijdvakbelasting de (definitieve) aanslag niet kan worden opgelegd gedurende dat tijdvak, behoudens ingeval de grootte van de materiële belastingschuld al gedurende het tijdvak kan worden vastgesteld. Zie bijvoorbeeld:

Opgemerkt zij dat de omstandigheid dat de onderwerpelijke aanslag in de loop van het tijdvak is opgelegd, naar het oordeel van het Hof niet tot vernietiging van deze aanslag behoeft te leiden, indien de grootte van de belastingschuld reeds in de loop van het tijdvak kan worden vastgesteld (vergelijk HR 2 november 1994, nr. 29 595, BNB 1995/12 en HR 14 juni 2002, nr. 36 863, BNB 2002/294).

Voor wat betreft de onderhavige zaak:

De forensenbelasting kent een 90 dagen criterium. Indien voldaan is aan dit criterium, kan in onze optiek een definitieve aanslag worden opgelegd, óók als dit feit zich binnen het lopende kalenderjaar voor doet. Zodra een belastingplichtige voor 90 dagen of meer de beschikking heeft gehad over een gemeubileerde woning, is voldaan aan het belastbare feit en kan er een definitieve aanslag worden opgelegd. In theorie kan dit feit zich voor het eerst voordoen na 1 april.

In overweging 4.3 is te lezen:

In artikel 6 van de Verordening is bepaald dat het heffingsjaar gelijk is aan het kalenderjaar. Het tijdvak waarover de belasting is geheven is 1 januari 2017 tot en met 31 december 2017.

Bovenstaand schuin gedrukte deel geeft alleen aan dat belastbare feiten zich binnen het (heffings) tijdvak, zijnde 1 januari tot en met 31 december oftewel het kalenderjaar, moeten voordoen. Met andere woorden, de volledige 90 dagen cyclus dient zich tussen 1 januari en 31 december voor te doen.

Deze bepaling stelt dus niet dat definitieve aanslagen pas na het kalenderjaar opgelegd mogen worden. Dit betreft immers het tijdvak waar het belastbare feit op betrekking heeft, in casu het 90 dagen criterium.

Ten tijde van het opleggen van de definitieve aanslag op 15 september 2017 beschikte de heffingsambtenaar nog niet over alle voor het vaststellen van de belastingschuld benodigde gegevens, aangezien niet viel uit te sluiten dat belanghebbende zich contractueel zodanig verbonden had dat de woning hem niet op meer dan 90 dagen ter beschikking stond.

Dit is naar onze mening niet de juiste conclusie.

Voor de beantwoording van de vraag of de aanslag al dan niet juist is opgelegd, is het niet relevant of de heffingsambtenaar ten tijde van het opleggen van de aanslag over voldoende gegevens beschikte.

Waar het om gaat is of de aanslag op grond van de op het moment van het doen van uitspraak door het Gerechtshof ter beschikking staande gegevens, terecht is opgelegd. Anders wordt immers ten onrechte de juist opgelegde primitieve aanslag vernietigd, wat verhinderd dat er op een later moment een nieuwe aanslag kan worden opgelegd. Dit zou dan een tweede primitieve aanslag vormen omdat de eerste ten onrechte is vernietigd.

Uit de verklaring van belanghebbende aan het hof in het proces-verbaal kan worden afgeleid dat de woning aan hem voor meer dan 90 dagen beschikbaar stond en dat er geen beperking in de overeenkomst met WV Ameland is opgenomen. Dat belanghebbende op grond van zijn vakantiedagen geen 90 dagen van de woning gebruik kan maken, is niet relevant. Waar het om gaat is dat de woning voor meer dan 90 dagen aan hem ter beschikking stond. Op grond hiervan is er sprake van een belastingplicht voor de forensenbelasting en is de aanslag terecht opgelegd. Dit zou slechts en alleen anders zijn indien uiterlijk ten tijde van de zitting voor het hof belanghebbende aan heeft kunnen tonen dat er ten tijde van het opleggen van de aanslag, de woning voor minder dan 90 dagen aan hem ter beschikking heeft gestaan.

Dit is niet het geval dus zou de conclusie van het hof moeten zijn geweest dat de aanslag juist en terecht is opgelegd omdat de woning ten tijde van de aanslagoplegging voor meer dan 90 dagen aan belanghebbende ter beschikking heeft gestaan.