4.4.2 Eenzijdige ongerichte rechtshandeling

In de rechtspraak is de 403-verklaring gekwalificeerd als een eenzijdige ongerichte rechtshandeling.1 Verdedigd wordt dat een 403-verklaring heeft te gelden als een generieke waarborgverplichting.2 Dit houdt in dat de rechtsbetrekking alleen naar soort is bepaald, en dat geen specifieke rechtsbetrekking wordt aangeduid. Dit in tegenstelling tot hetgeen het geval is bij een specifieke verbintenis.3

In beginsel is een 403-verklaring dus niet meer dan een eenzijdige verklaring gedaan door een rechtssubject. Van een (wederkerige) overeenkomst is geen sprake. Verklaringen die in het rechtsverkeer worden gedaan, kunnen verbintenissen scheppen. Betoogd wordt dat het afleggen van een 403-verklaring tot rechtsgevolg heeft dat de vennootschap die deze verklaring aflegt, rechtstreeks gebonden is jegens elke schuldeiser die hier een beroep op kan doen.4 Wanneer een schuldeiser terecht een beroep op de verklaring doet en zij aansprakelijk wordt gesteld, is de consoliderende rechtspersoon verplicht om gehoor te geven aan deze aansprakelijkheidsstelling. Dan ontstaat de gebondenheid en de verbintenis om de betreffende schuld te voldoen.