HR, 04-12-2015, nr. 15/02914

Aan het beroep liggen de volgende — zo nodig in onderlinge samenhang te beschouwen — voorgestelde middelen van cassatie ten grondslag:

Het eerste middel komt op tegen onderdeel 4.1 van de uitspraak van het Hof.

De beschikking van de inspecteur is gebaseerd op het overgangsrecht zoals opgenomen in artikel XXXIV van het Belastingplan 2012 dat is komen te gelden met ingang van 1 januari 2013. Dat artikel bepaalt dat artikel I en hoofdstuk VA van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (de ‘AWR’) van toepassing blijven zoals deze luidden tot en met 31 december 2012 ten aanzien van belastingaanslagen vennootschapsbelasting die betrekking hebben op tijdvakken die zijn aangevangen voor 1 januari 2012.

Belanghebbende heeft een verlengd eerst boekjaar en het tijdvak waarop de belastingaanslag betrekking heeft eindigt op 31 december 2012. Volgens de regeling zou bij andere belastingplichtigen met einde boekjaar op 31 december 2012 geen belastingrente worden berekend. De heffingsrente is dus bij belanghebbende toegepast enkel vanwege het feit dat het betreffende tijdvak voor 1 januari 2012 is aangevangen terwijl het betreffende tijdvak op dezelfde dag eindigt als bij andere belastingplichtigen. Dit heeft tot gevolg dat gelijke gevallen anders worden behandeld door de inspecteur.

Het tweede middel komt op tegen onderdeel 4.1 van de uitspraak van het Hof.

Ten aanzien van paragraaf 4.1 van de uitspraak van het Hof zij opgemerkt dat geen heffingsrente zou zijn berekend als de vennootschapsbelastingschuld over 2011/2012 uiterlijk op 1 januari 2013 voldaan zou zijn. Echter dit neemt niet de ongelijke behandeling weg of het economische nadeel dat belanghebbende lijdt, omdat andere belastingplichtigen met een boekjaar eindigend op 31 december 2012 hun vennootschapsbelastingschuld over dat boekjaar kunnen betalen tot 1 juli 2013 zonder belastingrente.

In de AWR wordt bepaald dat voor de vennootschapsbelasting het tijdvak waarover de belastingrente wordt berekend 6 maanden na afloop van het belastingjaar aanvangt. Dit betekend dat de wetgever juist bij de toepassing van de belastingrente wel degelijk bij het einde van het boekjaar heeft willen aansluiten.

Het derde middel komt op tegen onderdeel 4.1 van de uitspraak van het Hof.

Zoals bevestigd door de Hoge Raad met verwijzing naar de jurisprudentie van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens1., dient het oordeel van de wetgever te worden geëerbiedigd tenzij dat oordeel van redelijke grond is ontbloot. Het Hof stelt zich op het standpunt dat er een objectieve rechtvaardigingsgrond bestaat voor het onderscheid op grond van het gehanteerde boekjaar. Het Hof motiveert dit standpunt door aan te geven dat de wetgever om praktische en uitvoeringstechnische redenen, onbekend welke, er voor heeft gekozen om het regime van de heffingsrente zoals dat gold tot 1 januari 2013 van toepassing te laten blijven op aanslagen vennootschapsbelasting ter zake van boekjaren die zijn aangevangen voor 1 januari 2012. Overigens is het net zo praktische om wel aan te sluiten bij het einde van het boekjaar en is het volstrekt onduidelijk waarom terugwerking naar (een lang) boekjaar 2012 voorkomen zou moeten worden. Dit is weliswaar een ander heffingstijdvak maar het gaat hier om de belastingrente welke aanknoopt bij betaling van de vennootschapsbelasting. Immers, met uitzondering van het overgangsrecht, wordt ook belastingrente gerekend vanaf 6 maanden na het aflopen van het boekjaar als het boekjaar meer dan 12 maanden eerder aanvangt. Bijvoorbeeld boekjaar 2012/2013 dat aanvangt op 29 november 2012 en eindigt op 31 december 2013. Er is geen praktische of uitvoeringstechnische reden om af te wijken van de standaard voorwaarde van 6 maanden na afloop van het boekjaar bij de berekening van de rente. Het praktische en administratieve doel dat het onderscheid zou kunnen zijn kan niet dienen als rechtvaardiging voor ongelijke behandeling van belanghebbende ten opzichte van andere belastingplichtige rechtspersonen van wie het boekjaar eveneens eindigt op 31 december 2012, omdat het niet onvermijdelijk was geweest, en is, om gelijke gevallen gelijk te behandelen door simpelweg (voor de inwerkingtreding van de belastingregeling) aan te sluiten bij het einde van het aangifte tijdvak. Met de motiveren van het Hof wordt ten onrechte aangesloten bij de aanvang van het aangiftetijdvak met als gevolg ongelijke behandeling van gelijke gevallen in plaats van aan te sluiten bij het einde van een aangiftetijdvak waardoor gelijke gevallen gelijk worden behandeld en is het oordeel van de wetgever in deze ontbloot van een redelijke grond.

Het is op basis van genoemde argumenten in dit geval onmogelijk om in redelijkheid de hiervoor gelijke gevallen als ongelijke gevallen te beschouwen. Onder deze omstandigheden had het Hof tot redelijke toepassing van de wet moeten overgaan waarbij rekening wordt gehouden met het gelijkheidsbeginsel en het in de AWR opgenomen uitgangspunt van einde boekjaar.

Gezien al het voorgaande heeft het Hof naar belanghebbende meent de betwiste beschikking heffingsrente ten onrechte in stand gelaten.

Derhalve geeft ondergetekende Uw Raad in overweging de uitspraak van het Hof, waarvan beroep in cassatie, te vernietigen en ofwel zelf in de zaak te voorzien, dan wel de zaak naar een ander Gerechtshof te verwijzen om alsnog overeenkomstig Uw aanwijzingen tot een juiste afdoening van de zaak te komen.

Tevens verzoekt ondergetekende Uw Raad aan belanghebbende een vergoeding van het betaalde griffierecht toe te kennen.

Teneinde zeker te zijn van een goede ontvangst, wordt deze aanvulling op het beroepschrift u zowel per fax als per gewone post toegezonden.

Met de verschuldigde eerbied,

en hoogachting.