CRvB, 28-04-2005, nr. 03/6453 ALGEM

samen met [directielid 4] - vanaf 1 juli 2000. Vanaf 8 januari 1999 bezaten ze beiden (middellijk) 13,3% van de aandelen in appellante en maakten deel uit van de AVA. Voor [directielid 1] en [directielid 2] is verzekeringsplicht aangenomen voor het jaar 1997. Voor de periode vanaf 1 juli 2000 zou blijkens het loonrapport een nader onderzoek worden verricht.

[directielid 3] was statutair directeur van 1 januari 1998 tot en met 30 juni 2000. Voor [directielid 3] is verzekeringsplicht aangenomen vanaf 3 maart 1999 tot en met 30 juni 2000, in welke periode hij (middellijk) 12,6% van de aandelen van appellante bezat.

De Raad verenigt zich in grote lijnen met het oordeel van de rechtbank en de daaraan ten grondslag gelegde overwegingen.

Op grond van de over de arbeidsverhoudingen tussen appellante en [directielid 1], [directielid 2] en [directielid 3] ter beschikking staande gegevens is ook voor de Raad genoegzaam komen vast te staan dat sprake is van privaatrechtelijke dienstbetrekkingen en terecht verzekeringsplicht is aangenomen voor de genoemde periodes.

Wat betreft de managementvergoedingen is de Raad van oordeel dat mogelijke andere niet als loon aan te merken voordelen die de directieleden naast deze vergoeding uit hun arbeid hebben genoten niet afdoen aan het loonkarakter van de betalingen zoals die uit de managementovereenkomsten voortvloeiden.

Anders dan appellante meent, is met de opvolging door [directielid 3] van [directielid 1] en [directielid 2] niet de verplichting tot persoonlijke arbeidsverrichting van laatstgenoemden weerlegd. Vervanging ziet immers op het tijdelijk waarnemen van de functie van een ander, terwijl bij opvolging de functie geheel wordt overgedragen. De Raad merkt op dat de persoonlijke vennootschappen geen personeel met de kwalificaties van de directieleden in dienst hadden en er in de praktijk geen sprake geweest van vervanging. Aan het vereiste van de verplichting tot persoonlijke arbeidsverrichting is derhalve voldaan.

De Raad kan appellante niet volgen in haar standpunt dat sprake was van gezamenlijk ondernemerschap.

[directielid 1] en [directielid 2] waren in 1997 geen aandeelhouders. Zij stonden onder gezag van de AVA en konden tegen hun wil worden geschorst en ontslagen, en met hun onwelgevallige besluiten worden geconfronteerd.

[directielid 3] was vanaf 3 maart 1999 minderheidsaandeelhouder.

Indien een directeur/aandeelhouder van een besloten vennootschap in verband met de statutaire bepalingen en de eigendomsverhoudingen met betrekking tot de aandelen in de AVA geen doorslaggevende invloed heeft op de benoeming, de schorsing en in het bijzonder het ontslag van directeuren, in casu van zichzelf, moet in beginsel worden aangenomen dat hij werkzaam is in een gezagsrelatie tot de besloten vennootschap.

Ofschoon niet valt uit te sluiten dat er sprake kan zijn van bijzondere feiten of omstandigheden op grond waarvan het redelijkerwijs niet aannemelijk is dat een dergelijke gezagsuitoefening zal plaatsvinden ten aanzien van een directeur die geen doorslaggevende stem heeft in de AVA, is de Raad van oordeel dat er in het onderhavige geval onvoldoende materiële aanwijzingen bestaan voor het aanwezig achten van een zodanige uitzonderingssituatie. Van gezamenlijk ondernemerschap in de zin van de Regeling aanwijzing directeur-grootaandeelhouder is gezien de aanwezigheid van aandeelhouders die niet tevens directeur zijn geen sprake.

In de door appellante aangehaalde uitspraak van de Raad is overwogen dat de uitoefening van werkzaamheden die van wezenlijke betekenis zijn voor de bedrijfsvoering van een werkgever onder omstandigheden een aanwijzing kan vormen voor het bestaan van een gezagsverhouding, maar dat een gezagsverhouding bij gebreke van andere aanwijzingen niet is gegeven. Wat de directieleden betreft zijn de werkzaamheden van wezenlijke betekenis voor de bedrijfsvoering en vormt hun verhouding tot de AVA respectievelijk de aandelenverhouding een voldoende aanwijzing om een gezagsverhouding vast te stellen.

Met betrekking tot de verzekeringsplicht van de drie met name genoemde interimmanagers tot 1 september 1998 verwijst de Raad naar zijn tussen partijen gewezen uitspraak van 30 juli 2003 met kenmerk 01/1198 en 01/1289. Dit oordeel is ook in de onderhavige zaak van toepassing.

Wat betreft de opgelegde boete van 25% is de Raad van oordeel dat appellante ten aanzien van de verzekeringsplicht voor de directieleden geen zogenoemd pleitbaar standpunt heeft ingenomen. Het had op de weg van appellante gelegen om zich bij onzekerheid hieromtrent tot gedaagde te wenden om nader geïnformeerd te worden. Tegenover de ontkenning van gedaagde heeft appellante niet aangetoond dat zij bij gedaagde informatie heeft ingewonnen. Indien de werkgever nalaat zich over eventuele verzekeringsplicht te laten voorlichten, neemt hij het risico onjuiste loonopgaven te doen. In dit geval is terecht de kwalificatie opzet/grove schuld van toepassing geacht en is de opgelegde boete van 25% gerechtvaardigd.

Het beroep van appellante op het vertrouwensbeginsel ten aanzien van de verzekeringsplicht voor de interimmanagers kan evenmin tot een andere uitkomst leiden. Volgens vaste rechtspraak van de Raad ontstaat verzekerings- en premieplicht van rechtswege en heeft een eventuele schending van algemene beginselen van behoorlijk bestuur zoals het vertrouwensbeginsel daarop geen invloed. Met betrekking tot de naheffing van premies is niet gebleken van ondubbelzinnige en ongeclausuleerde schriftelijke mededelingen van gedaagde aan appellante waaraan appellante een in rechte te honoreren vertrouwen zou kunnen ontlenen dat gedaagde ten aanzien van de interimmanagers niet zou overgaan tot vaststelling en naheffing van premies. Blijkens het rapport van T. Dirkse heeft deze veeleer een uiteenzetting gegeven van de bestaande regelgeving.

De conclusie van de Raad is dat de aangevallen uitspraak, voorzover aangevochten, moet worden bevestigd.

De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.