Rb. Arnhem, 29-11-2006, nr. 05/090141-02

november 2006 ter terechtzitting onderzocht. Ter terechtzittingen d.d. 07 november 2006, 10 november 2006 en 15 november 2006 is verdachte verschenen. Verdachte is voor wat betreft de zittingen d.d. 24 november 2005 en 29 juni 2006 bijgestaan door mr. D. Roesink, advocaat te Bussum en voor wat betreft de zittingen d.d. 07 november 2006, 10 november 2006 en 15 november 2006 door mr S. Bharatsingh, advocaat te Hilversum.

Als benadeelde partij heeft zich schriftelijk in het geding gevoegd:

• Mr. P.M. Gunning, curator inzake het faillissement Triathlon Telecom Service BV.

De officier van justitie heeft geëist dat het Openbaar Ministerie met betrekking tot feit 8 niet-ontvankelijk zal worden verklaard en dat verdachte ter zake van het onder 1 t/m 7 tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 4 jaar onvoorwaardelijk met aftrek overeenkomstig artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht (hierna Sr.).

De officier van justitie heeft voorts gesteld dat de vordering van de benadeelde partij mr. P.M. Gunning, niet van zo eenvoudige aard is dat zij zich leent voor behandeling in het strafgeding. Hij verzoekt daarom dat de benadeelde partij niet-ontvanke¬lijk zal worden verklaard in de vorde¬ring.

Verdachte en zijn raadsman hebben het woord ter verdediging gevoerd.

2a. De geldigheid van de dagvaarding

Voor wat betreft de feiten 3, 6 en 7 heeft de raadsman de partiële nietigheid van de dagvaarding bepleit. Daartoe is aangevoerd:

De tenlastelegging in een dagvaarding heeft twee functies: in de eerste plaats dient hij aan te geven van welk bepaald historisch gebeuren betrokkene beschuldigd wordt; in de tweede plaats moet eruit blijken onder welke delictsomschrijving dit valt. Verdachte moet dus uit de dagvaarding kunnen opmaken van welke feiten hij precies wordt verdacht en waarom die feiten strafbaar zijn.

De tenlastelegging moet om die functies te vervullen duidelijk zijn voor betrokken verdachte, voor de rechter en voor het publiek in het algemeen. Schiet de tenlastelegging in een van deze drie aspecten tekort, dan ligt nietigheid in de rede. (Vgl Hoge Raad, NJ 1998, 646). Het ontbreken van de juiste wetsbepalingen kan daarbij volgens de wetsgeschiedenis van de Wet Vormverzuimen niet tot nietigheid leiden, maar tot aanhouding (kamerstukken II 1994-1995, 23 7605, nr. 6 blz. 3). Ook de vermelding van een foutief wetsartikel leidt in het algemeen niet tot nietigheid. Nietigheid komt echter wel in beeld, indien de combinatie van de tenlastelegging en de foutieve vermelding van een wetsartikel tot een onduidelijk geheel leidt.

De rechtbank verwerpt dit verweer. De tenlastlegging lezend, in samenhang met het proces-verbaal van de FIOD-ECD evenals de (op onderdelen zeer gedetailleerde) verklaringen van verdachte ter terechtzitting is de rechtbank oordeel dat de tenlastelegging voor wat betreft de feiten 3, 6 en 7 voor verdachte voldoende duidelijk is en hij weet wat hem daarin verweten wordt. Na de inhoudelijke behandeling van de feiten op 10 november 2006 is de zaak tot twee keer toe aangehouden op verzoek van de raadsman in verband met het voorbereiden van de verdediging. Verdachte is naar het oordeel van de rechtbank niet geschaad in zijn verdediging.

De verdediging heeft voorts aangevoerd:

Uit het tenlastegelegde voor wat betreft feit 3 blijkt dat de officier van justitie termen heeft ontleend aan artikel 69 lid 2 Algemene Wet inzake Rijksbelastingen (hierna AWR), zoals dat thans geldt. De raadsman doelt op de woorden “terwijl dat feit ertoe strekte dat te weinig belasting wordt geheven”. De officier van justitie heeft echter ook termen ontleend aan art. 68 lid 2 van de AWR zoals dit tot 1998 gold. De raadsman bedoelt daarmee de woorden “terwijl daarvan het gevolg zou kunnen zijn dat te weinig belasting zou kunnen worden geheven.”

De rechtbank verwerpt dit verweer. Voor zover de raadsman met het voorgaande tevens de nietigheid bepleit merkt de rechtbank op dat oordelen over het gebruik van termen uit zowel de oude en de nieuwe wettekst eerst bij de bewezenverklaring c.q. kwalificatie aan de orde komen. Indien de rechtbank consequenties verbindt aan de wijze van tenlasteleggen zal dat aldaar worden beslist.

Voor wat betreft de feiten 1 en 4 heeft de raadsman het volgende aangevoerd.

Op grond van de grondslagleer is de rechtbank gebonden aan de bewoordingen van de tenlastelegging. De rechtbank is daarom ook gebonden aan de term aangifte, wanneer zij de vragen van art. 348 en 350 Sv. moet beantwoorden. Nu uit het requisitoir is gebleken dat de officier ter zake van bezwaarschriften valsheid in geschrifte ten laste had willen leggen, had de officier dat ook in de bewoordingen van de tenlastelegging tot uitdrukking moeten brengen. De officier heeft dat niet gedaan. De tenlasteleggingen sub 1 en 4 zijn daarom ondeugdelijk. Zij behelzen immers niet, waarvan de officier verdachte beschuldigd, het vermelden in een bezwaarschrift van gegevens die niet in overeenstemming met de waarheid zouden zijn doch zij behelzen het valselijk doen van aangifte. De tenlastelegging kan daarom niet tot grondslag dienen van een vervolging van verdachte wegens een vals bezwaarschrift. De tenlasteleggingen sub 1 en 4 zijn daarom ondeugdelijk. Er is voor dergelijke tenlastelegging maar één sanctie gerechtvaardigd: verdachte moet hiervoor van alle rechtsvervolging ontslagen worden.

De rechtbank verwerpt dit verweer. Vooropgesteld moet worden dat indien het verweer van de raadsman zou slagen dit partiële nietigheid van de dagvaarding zou opleveren. Voor de geldigheid van de dagvaarding is het irrelevant of de belastingdienst, zoals de officier van justitie in zijn requisitoir heeft aangegeven, het door verdachte ingediende aangiftebiljet vennootschapsbelasting over het kalenderjaar 1998 of boekjaar 1998/1999 c.q. aangifte inkomstenbelasting 1998 / Vermogensbelasting 1999 ziet of heeft gezien als bezwaarschrift. Relevant in deze is de feitelijke omschrijving in de tenlasteleggingen sub 1 en 4, welke naar het oordeel van de rechtbank duidelijk aangeeft dat het om het aangiftebiljet gaat.

2b. De ontvankelijkheid van de officier van justitie

Voor wat betreft de feiten 1 tot en met 4 heeft de raadsman aangevoerd dat verdachte dient te worden ontslagen van alle rechtsvervolging. Verdachte wordt verweten onjuiste belastingaangiften te hebben ingediend. Tegen de aanslagen van de belasting heeft verdachte bezwaar aangetekend.

Pas als definitief in rechte zou komen vast te staan dat de opgelegde aanslagen legitiem zijn opgelegd, zou er reden kunnen zijn aan te nemen dat de aangiften van verdachte onjuist en onvolledig zijn ingediend of dat er sprake is van valsheid in geschrifte. Het Openbaar Ministerie handelt daarom prematuur door verdachte wegens een al dan niet onjuiste aangifte IB 1997 te dagvaarden.

De raadsman herhaalt en benadrukt in dit verband overigens nog (vwb feit 4), dat tegen de aanslag IB 1998 een beroepsprocedure aanhangig is gemaakt bij de Rechtbank Arnhem. Pas als de aanslag onherroepelijk vaststaat, ontstaat mogelijk een situatie waarin sprake is van valsheid in geschrift. Nu nog geen definitieve beschikking is gewezen is de strafvervolging door het OM prematuur en kan evenmin vastgesteld worden dat de aangebrachte correcties op de aangifte door de belastingdienst terecht zijn.

De rechtbank verwerpt dit verweer. Het verweer heeft naar het oordeel van de rechtbank betrekking op de ontvankelijkheid van de officier van justitie en ziet niet op het bepaalde in artikel 352, tweede lid Sv. Het Openbaar Ministerie is bevoegd tot dagvaarding over te gaan voordat aanslagen onherroepelijk vaststaan en de strafrechter dient zich vervolgens zelfstandig een oordeel over de juistheid van de aangifte te vormen.

Een andere opvatting zou ertoe leiden dat de behandeling binnen een redelijke termijn en de vervolgbaarheid ernstig in gevaar komen.

De raadsman heeft vervolgens aangevoerd dat de dagvaarding wat betreft feit 3ongeoorloofd is geformuleerd, nu daarin alternatief voor de bewoordingen van artikel 68, lid 1, AWR (zoals gold tot 1 januari 1998) en artikel 69, lid 2, AWR (zoals gold vanaf 1 januari 1998). Volgens hem is het in strijd met het legaliteitsbeginsel om alternatief oud en geldend recht ten laste te leggen. De tenlastelegging vermeldt bovendien als toepasselijk artikel artikel 68, lid 2, AWR, dat volgens de raadsman niet toepasselijk is omdat verdachte het feit hoogstens gepleegd kan hebben na 1 januari 1998, toen bedoeld artikel niet meer gold. Dit punt kan volgens de raadsman dan ook niet tot veroordeling leiden.

De rechtbank volgt verdachte niet in dit verweer. Kennelijk is de officier van justitie, gelet op de wetswijziging, voor alle zekerheid voor twee ankers gaan liggen. Nu het Wetboek van Strafrecht voorziet in de mogelijkheid om een oude strafbepaling toe te passen op feiten onder die oude wet gepleegd (artikel 1, tweede lid, Sr.), is er reeds om die reden geen sprake van strijd met het legaliteitsbeginel.

Ook hier geldt dat wanneer bij de bewezenverklaring c.q. kwalificatie aan de wijze van tenlastelegging consequenties moeten worden verbonden dat alsdan zal worden beslist.

Voor wat betreft de feiten 1 en 4 heeft de raadsman voorts aangevoerd dat door het primaat van de fiscale strafbaarstelling in artikel 69 AWR te leggen de wetgever heeft aangegeven dat fiscale delicten als het opzettelijk doen van een onjuiste aangifte in het vervolg niet als commuun delict vervolgd dienen te worden. Het opzettelijk doen van een onjuiste aangifte kan en mag daarom niet als valsheid in geschrift op basis van art. 225 Sr worden vervolgd, aangezien sprake is van een strafvervolgingsuitsluitingsgrond (MvT, p.58 bij de wetswijziging van 1998) Primair geldt daarom dat het openbaar ministerie met betrekking tot de feiten 1 en 4 niet ontvankelijk dient te worden verklaard.

De rechtbank verwerpt dit verweer. Onder 1 en 4 wordt verdachte verweten de strafbaarstelling zoals omschreven in artikel 225, eerste lid, Sr. Artikel 69, vierde lid van de AWR bepaalt het volgende: “Indien het feit, ter zake waarvan de verdachte kan worden vervolgd, zowel valt onder een van de bepalingen van het eerste of het tweede lid, als onder die van artikel 225, tweede lid van het Wetboek van Strafrecht is strafvervolging op grond van genoemd artikel 225, tweede lid uitgesloten (vet en onderstreept door rechtbank).”

Vervolging op grond van artikel 225, eerste lid Sr., gelet op de in artikel 69, vierde lid van de AWR gemaakte beperking, blijft daarom mogelijk nu verdachte in het onder 1 en 4 tenlastegelegde het “valselijk opmaken” zoals omschreven in artikel 225 eerste lid van het Wetboek van Strafrecht, verweten wordt en niet het gebruik daarvan zoals omschreven in het tweede lid van genoemd artikel. Bovendien is door het feit dat er reeds ambtshalve een aanslag is opgelegd door de belastingdienst geen sprake meer van een aangifte in fiscale zin.

De raadsman heeft tevens aangevoerd dat in het kader van de belastingcontrole voor de onder deze tenlastelegging opgenomen (al dan niet ingediende) aangiften met de controlerende ambtenaren is overeengekomen dat aangifte zou worden gedaan voor de onderhavige vennootschappen op basis van binnenlandse belastingplicht.

Daarnaast is ook afgesproken dat over de jaren waarover nog aangifte moet worden gedaan geen strafvervolging dan wel geen boete zou volgen. Door deze toezegging te hebben gedaan kan verdachte voor het niet doen van aangifte binnen de door de belastingdienst gestelde termijn niet strafrechtelijk worden vervolgd.

De rechtbank verwerpt ook dit verweer. De door de raadsman bedoelde toezegging is niet schriftelijk vastgelegd, niet gespecificeerd en ook overigens niet aannemelijk geworden.

Conform het requisitoir zal de rechtbank het Openbaar Ministerie ten aanzien van feit 8 niet-ontvankelijk verklaren. De aan de gestelde oplichting ten grondslag liggende overeenkomst is in maart 1999 tot stand gekomen. Eerst in de op 7 september 2005 gedateerde kennisgeving van verdere vervolging wordt deze verdenking jegens verdachte geformuleerd. Gelet op de verjaringstermijn van zes jaar (artikel 70, tweede lid Wetboek van Strafrecht) is het feit verjaard.

de provisie die verschuift van Thriathlon Telecom Services B.V. (voorheen genaamd Eltek Europe B.V., verder te noemen Eltek) naar The First Worldwide Netword Management & Consultant N.V./Curaçao (verder te noemen FWN);

de creditfacturen onder meer met betrekking tot “ondeugdelijke” telefoonkaarten en

de verliezen op het cruiseschip.

Feit 1, onderdeel a:

Dit betreft de “provisie” van 20 procentpunt die verschuift van Eltek naar FWN/Curaçao. Verdachte heeft onweersproken betoogd dat hij als privépersoon van RSL Cummunications Ltd (verder te noemen RSL) heeft bedongen dat hij met betrekking tot telecommunicatieapparatuur die hij zou gaan leveren aan een dochter-onderneming van RSL (Prime Call Service Europe B.V.(hierna Prime Call)), een winstopslag van 25% bovenop de inkoopprijs van die apparatuur mocht hanteren.

De Officier van Justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat, nu het inkopen en factureren via Eltek verliep, deze gehele winstopslag van 25% tot de winst van Eltek gerekend dient te worden en dat facturen betaald door Eltek aan FWN die deze winst bij Eltek met 20 procentpunt verlaagden tot een winstopslag van 5% ten onrechte zijn opgemaakt.

De rechtbank is van oordeel dat het standpunt van de officier van justitie slechts dan kan worden gevolgd, indien bewezen zou zijn dat, in weerwil van hetgeen verdachte hierover onweersproken heeft verklaard, hij in zijn hoedanigheid van directeur van Eltek bedongen zou hebben dat apparatuur tegen een onzakelijk hoge prijs (de inkoopprijs verhoogd met een winstopslag van 25%) verkocht zou worden aan Prime Call (immers, alleen dan zou de gehele winstopslag van 25% in beginsel tot de belastbare winst van Eltek gerekend dienen te worden), dan wel dat de uiteindelijke vergoeding die Eltek heeft verkregen (een winstopslag van 5%) voor haar activiteiten (die volgens verdachte bestonden uit de administratieve afhandeling van de transacties) onzakelijk laag zou zijn. De officier van justitie heeft het bovenstaande gesteld noch blijkt dit uit de bewijsmiddelen.

De vraag of de winstopslag van 20% door verdachte terecht tot de winst van FWN is gerekend, dan wel of deze tot de winst van een andere vennootschap dan Eltek of FWN gerekend diende te worden of tot het belastbaar inkomen van verdachte zelf (als winst uit aanmerkelijk belang, dan wel inkomsten uit arbeid), is een vraag die de rechtbank in dit kader niet behoeft te beantwoorden, zodat verdachte met betrekking tot dit onderdeel van feit 1 vrijgesproken zal worden.

Feit 4, onderdeel a:

De officier van justitie heeft gesteld dat, indien feit 1 (deels) bewezen wordt geacht, het aangiftebiljet Inkomstenbelasting 1998 / Vermogensbelasting 1999 valselijk is opgemaakt, aangezien in dat geval de onzakelijke betalingen door Eltek dienen te worden gezien als verkapte dividenduitkeringen aan verdachte, welke, anders dan is geschied, als winst uit aanmerkelijk belang in bovenvermeld aangiftebiljet vermeld hadden dienen te worden. Nu de rechtbank verdachte heeft vrijgesproken van het onderdeel a van het onder 1 tenlastegelegde, zal de rechtbank verdachte ook van dit onderdeel van feit 4 vrijspreken. Dat verdachte wellicht om andere redenen dan zoals door de officier van justitie bepleit, zoals genoemd in de overwegingen bij onderdeel a bij feit 1, bovenvermeld aangiftebiljet zodanig heeft ingevuld, dat uiteindelijk het belastbaar inkomen tot een te laag bedrag zou kunnen zijn vermeld, is door de officier van justitie onvoldoende aan de hand van bewijsmiddelen onderbouwd, zodat de rechtbank deze vraag onbeantwoord zal laten.

Feit 1 onderdeel b en feit 4 onderdeel b:

In de administratie van Eltek zijn creditfacturen aangetroffen betrekking hebbend op ondeugdelijke telecommunicatieapparatuur geleverd door Eltek. Hierdoor is volgens de officier van justitie een bedrag van in totaal NFL 2.492.642,-- ten onrechte ten laste gekomen van de belastbare winst van Eltek. Verdachte heeft zich op het standpunt gesteld dat een dergelijk bedrag niet ten laste van de belastbare winst van Eltek is gekomen, en heeft debetnota’s overgelegd tot eenzelfde totaalbedrag. De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat deze debetnota’s waarschijnlijk geantedateerd zijn en daarom valselijk zijn opgemaakt.

De rechtbank acht slechts van belang de vraag of deze debetnota’s de belastbare winst van Eltek, zoals deze onder leiding van verdachte is ingevuld op het aangiftebiljet zoals genoemd in feit 1, hebben verhoogd, zodat per saldo de belastbare winst zoals vermeld in dit aangiftebiljet niet is beïnvloed door de in geding zijnde debet- en creditfacturen. De officier van justitie heeft niet aan de hand van bewijsmiddelen kunnen aantonen dat de door verdachte overgelegde debetfacturen feitelijk niet hebben geleid tot een verhoging van de belastbare winst van Eltek zoals vermeld op het aangiftebiljet tot eenzelfde bedrag als waarmee deze winst is verlaagd door de creditfacturen, zodat verdachte van dit onderdeel vrijgesproken dient te worden.

Feit 1 onderdeel c, feit 4 onderdeel c en feit 2:

De officier van justitie heeft ten aanzien van het cruiseschip (feit 1 onderdeel c, feit 2 en feit 4 onderdeel c) nader aangevoerd dat de verliezen die op dit schip zouden zijn geleden, niet bij Eltek ten laste van de winst hadden mogen worden gebracht.

Namens verdachte is hiertegen aangevoerd dat dit verwijt niet in het FIOD-ECD-dossier is opgenomen en dat de officier van justitie pas laat in zijn requisitoir dit standpunt heeft ingenomen. Dit is een verwijt van een zo andere strekking dat het - zo begrijpt de rechtbank dit verweer - in strijd met een goede procesorde is dat de officier van justitie dit standpunt in een dergelijk laat stadium heeft geformuleerd.

De rechtbank merkt hierover op dat de officier van justitie - in navolging van het FIOD-ECD-dossier - aanvankelijk betwistte dat de afschrijvingen op dit schip enige zakelijke grond hadden. Later - te weten bij zijn voortgezet requisitoir na hervatting van de zaak op woensdag 15 november 2006 - heeft hij zijn standpunt gewijzigd, als hiervoor weergegeven.

De rechtbank onderschrijft het standpunt van verdachte. In het FIOD-dossier wordt als strafrechtelijk verwijt jegens verdachte op dit punt onder meer aangegeven dat er geen deugdelijke kostencalculaties aan de afboekingen ten grondslag lagen, dat er taxatierapporten zijn opgemaakt die dergelijke afboekingen weerleggen en dat de afboekingen op het schip vermoedelijk alleen zijn gemaakt om de winst in Nederland voor de vennootschapsbelasting te drukken ter bevoordeling van de buitenlandse vennootschap van verdachte . Aldus is het verwijt ook door de officier van justitie aanvankelijk geconcentreerd op de (on)aanvaardbaarheid van de afboekingen.

Verdachte heeft zich op het aangepaste verwijt –inhoudende dat het (negatieve) resultaat behaald met aankoop, herstel- en verkoop van het cruiseschip in zijn geheel niet ten laste van de winst van Eltek had mogen worden gebrracht- niet kunnen voorbereiden. De rechtbank heeft de hiermee samenhangende feiten bij de behandeling niet kunnen voorhouden. Aldus heeft de officier in een zodanig laat stadium een ander standpunt ingenomen over een substantieel verwijt dat het in aanmerking nemen daarvan in strijd met een behoorlijke procesorde zou komen. De rechtbank zal zich daarom concentreren op het aanvankelijke verwijt of de afboekingen in 1998 en 1999 onzakelijk waren. Nu verdachte onderbouwende stukken heeft overgelegd die zijn standpunt onderbouwen en de officier van justitie dit verwijt niet langer handhaaft, zal de rechtbank verdachte voor wat betreft onderdeel c in de feiten 1 en 4 alsmede voor feit 2 vrijspreken.

Feit 3:

Onder punt 3 van de dagvaarding wordt verdachte verweten zijn aangifte inkomstenbelasting over 1997 opzettelijk onjuist of onvolledig te hebben gedaan door inkomsten uit de andelen-verkoop in Belnet Nederland BV voor een substantieel deel (te weten f. 2.085.157,--) niet op te geven.

Onderdeel 1:

Het zou hier ten eerste gaan om een bedrag groot US$ 750.000,--, waarvan de wederpartij bij de aandelentransactie, RSL, had bedongen dat dit op een derderekening bij de betrokken notaris zou worden gestort als waarborg voor het correct uitvoeren van alle tussen partijen overeengekomen transacties.

Verdachte heeft erkend dat dit bedrag niet in zijn aangifte Inkomstenbelasting over 1997 is opgenomen. Verdachte wijt dit - kort gezegd - aan de bij hem destijds bestaande opvatting dat RSL dit bedrag geblokkeerd had omdat er iets niet in orde was geweest met de transacties. Hij voert aan dat voor zijn standpunt pleit dat hij pas jaren later - door de onderhavige vervolging - er achter is gekomen dat dit bedrag - althans gedeeltelijk - nog tot zijn beschikking stond op de derderekening.

De officier van justitie heeft dit verweer gedeeltelijk gehonoreerd in zijn requisitoir. Hij wijst er op dat notaris Liem, als getuige door de rechter-commissaris gehoord, heeft aangegeven dat van deze derderekening op 12 december 1997 een bedrag groot US$ 345.608,85 is overgemaakt aan PrimeCall, waarvan hij aanneemt dat dit de betaling was, bedoeld in artikel 8 juncto 2.3 van de Restructuring Agreement. De officier van justitie leidt hieruit af dat dit bedrag verdachte fiscaal gesproken ten goede is gekomen. Van het restant op de derde-rekening - waarvan de notaris aangeeft dat dit pas in december 2004 aan verdachte werd uitgekeerd - heeft de officier aangegeven dat hij aanneemt dat verdachte dit over het hoofd heeft gezien, zodat opzet ten aanzien van dit restantbedrag niet bewezen kan worden geacht.

De rechtbank oordeelt als volgt. Vastgesteld moet worden of bij verdachte voor wat betreft die US$ 750.000,-- “opzet” aanwezig is geweest om een onjuiste of onvolledige aangifte te doen. Opzet kan zowel omvatten het willens en wetens onjuist of onvolledig doen van aangifte als voorwaardelijk opzet, te weten het willens en wetens aanvaarden van de aanmerkelijke kans een onjuiste of onvolledige aangifte te doen.

Uit de bewijsmiddelen kan niet worden afgeleid dat verdachte willens en wetens zijn aangifte Inkomstenbelasting over 1997 onjuist of onvolledig heeft doen invullen. Uit de bewijsmiddelen blijkt weliswaar dat verdachte zich bewust is geweest dat hij wellicht niet de volledige koopsom had ontvangen , maar niet dat hij wist dat hij deze via de derderekening alsnog had ontvangen. Zulks geldt a fortiori voor het bedrag van $ 345.608,85 dat op 12 december 1997 door mr. Liem is overgemaakt aan Prime Call. Niet gebleken is dat verdachte (middellijk; via FWN) meer dan 12,25% van de aandelen in Prime Call hield, zodat niet gezegd kan worden dat verdachte vrijelijk kon beschikken over tegoeden van Prime Call dan wel zich bewust moet zijn geweest van de exacte betalingen gedaan aan Prime Call.

Met betrekking tot de vraag of sprake is van voorwaardelijk opzet zoekt de rechtbank aansluiting bij hetgeen de Hoge Raad heeft overwogen:

dat hij aanvankelijk niet wist dat FWN en ICS in Nederland belastingplichtig waren;

dat hij uit de gedragingen van de belastingdienst mocht afleiden dat hij alsnog aangifte kon doen;

dat de termijn om alsnog aangifte te doen veel te kort is geweest;

dat na de inbeslagname door de FIOD geen jaarrekening meer kon worden samengesteld; en

dat van nadeel geen sprake is.

Van opzet zou daarom geen sprake zijn, aldus verdachte.

De rechtbank overweegt als volgt.

en c)

Eind september 2001 zijn aangifteformulieren aan verdachte uitgereikt. Namens verdachte wordt in de pleitnota gesteld dat de aangiften op 31 oktober 2001 binnen moesten zijn en dat deze termijn veel te kort is. FWN en ICS hadden volgens het proces-verbaal (evenwel) uiterlijk op 22 november 2001 aangifte vennootschapsbelasting over de jaren 1997, 1998, 1999 en 2000 moeten doen. Dit is niet gebeurd en nadien zijn ambtshalve aanslagen opgelegd.

Verdachte stelt derhalve terecht dat hij alsnog aangifte mocht doen. Gezien het voorgaande staat echter vast dat verdachte er (ook) niet in is geslaagd binnen drie weken na de beweerdelijk uiterste termijn van 31 oktober 2001 aangifte te doen. Voor zover verdachte stelt dat hem dit gezien de hectische boekhoudkundige situatie niet kan worden verweten verwerpt de rechtbank dit verweer. Verdachte was gezien zijn positie als bestuurder en/of feitelijke leidinggevende immers gehouden te allen tijde een zodanige boekhouding te voeren dat tijdig aangifte kon worden gedaan. De omstandigheid dat onvoldoende boekhoudkundige kennis en capaciteit voorhanden was komt geheel voor risico van verdachte. Niet kan worden gezegd dat verdachte in de onderhavige omstandigheden een langere termijn voor het doen van aangifte had moeten worden gegund.