Rb. Amsterdam, 23-07-2010, nr. 13/994066-07 (PROMIS)

"(...) Dit leidde tot de overall conclusie dat het niet aannemelijk te maken is dat er sprake is van acceptatie van de omstreden partij slop. Mijn medewerkers hebben u medegedeeld dat het verbod tot retourneren was opgeheven onder de voorwaarde dat (...)."lxxiv

Direct na de mondelinge mededeling van [naam 4] heeft APS Saybolt ingeschakeld om de tanks van de Main VII waarin de Probo Koala-slops zaten, te meten. Deze meting is verricht in de nacht van 4 op 5 juli 2006.lxxv Vroeg in de ochtend van 5 juli is het beslag op de bunkers van de Probo Koala opgeheven. Wegens problemen met het aansluiten van de dampretourleiding is pas aan het eind van de ochtend gestart met het terugpompen van de slops vanuit de Main VII naar de Probo Koala. Om 11.40 uur was de terugpompoperatie voltooid.lxxvi Uit het dossier blijkt niet dat (de gebruiker van de) Probo Koala viel onder de uitzonderingen genoemd in artikel 10.37 lid 2 Wm.

Het IMT en het OM raakten er in de loop van de ochtend van op de hoogte dat de slops werden teruggepompt, nadat twee agenten van het IMT rond 10 uur onverrichter zake waren teruggekeerd van hun opdracht de tanks van de Main VII te peilen, omdat het schip niet meer bij APS aan de kade lag.lxxvii

In de loop van de middag van 5 juli 2006 heeft de Probo Koala, met de slops weer aan boord, de haven van Amsterdam verlaten, richting Paldiski (Estland).lxxviii Op verzoek van PSC is in Estland door de havenautoriteiten aldaar gecontroleerd of de Probo Koala de slops nog steeds aan boord had. Dit bleek zo te zijn.lxxix

Vanuit Estland is de Probo Koala gevaren naar Lomé (Togo), waar zij op 30 juli 2006 is gearriveerd. Op 4 augustus 2006 is zij aangekomen in Lagos (Nigeria). Daar zijn twee mislukte pogingen gedaan de slops af te geven.lxxx In de middag van 17 augustus 2006 heeft de Probo Koala koers gezet richting Abidjan (Ivoorkust),lxxxi waar zij op 19 augustus 2006 is gearriveerd.lxxxii Daar zijn de slops gelost in vrachtwagens. Die hebben vervolgens hun lading op diverse plekken in en rond Abidjan achtergelaten.

Vrijspraak van het onder 2 tenlastegelegde

Het standpunt van het Openbaar Ministerie

Het OM heeft zich op het standpunt gesteld dat het onder 2 tenlastegelegde kan worden bewezen verklaard en daartoe - zakelijk weergegeven - het volgende aangevoerd.

In de ochtend van 3 juli 2006 werd bij APS de DAF opgestart en een monster genomen van de DAF-in. Uit het interne analyseformulier bleek dat het zwavel-waterstofgehalte meer dan 500 ppm bedroeg. Voorts vermeldde het formulier de opmerking "rare sterke geur". Het analyseformulier werd bij het werkoverleg van die ochtend gebruikt.

Er waren wel degelijk Probo Koala-slops richting de DAF gegaan, maar niemand heeft iets gedaan met die informatie terwijl er wel actie ondernomen had moeten worden. Pas toen de politie en de brandweer al een tijdje op het terrein aanwezig waren, meldde APS, bij monde van directeur [verdachte], dat er sprake was van het verwerken van "verkeerd spul". Hoewel [verdachte] ter plekke heeft verklaard dat de DAF direct na het opstarten, toen bleek van stank en/of emissie, is stilgelegd en hij bij de rechter-commissaris heeft verklaard dat de DAF om 10.00 uur is stilgelegd, blijkt volgens het OM uit politieonderzoek dat de feitelijke gang van zaken een andere is geweest. Kort gezegd komt het er op neer dat de DAF die ochtend 316 m3 afvalwater heeft verwerkt. De DAF verwerkt 65 à 70 m3 per uur, dus hij moet ruim 41/2 uur hebben aangestaan. [naam 10] heeft verklaard dat de DAF om 7 uur is opgestart. Uit deze gegevens volgt dat de DAF niet meteen na het opstarten, noch om 10 uur is stilgelegd.

Ondanks dat er stankproblemen werden waargenomen rond de DAF die gerelateerd werden aan de slops uit de Probo Koala en er een hoog H2S-gehalte werd gemeten, heeft APS geen actie ondernomen. Met het negeren van deze signalen werden ongewenste gevolgen voor de gezondheid en het milieu binnen en buiten de inrichting voor lief genomen. APS, onder leiding van [verdachte], heeft daarmee haar zorgplicht ten aanzien van gezondheid en milieu verzaakt.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat mocht het OM worden ontvangen in zijn vervolging, [verdachte] moet worden vrijgesproken van hetgeen hem onder 2 is ten laste gelegd.

Hiertoe heeft de verdediging - zakelijk weergegeven - aangevoerd dat objectief bewijs voor (potentiële) nadelige milieugevolgen ontbreekt, dat pas later in de ochtend van 3 juli 2006 bleek dat vanuit de DAF emissie dan wel stank optrad en dat APS nadien tijdig heeft geacteerd, onder meer door de DAF stil te zetten.

Ten aanzien van het eerste argument - het ontbreken van bewijs voor (potentiële) nadelige milieugevolgen - heeft de verdediging betoogd dat de adviseur gevaarlijke stoffen van de brandweer te Amsterdam een H2S-waarde heeft gemeten van 3 ppm, hetgeen binnen de in de Wm-vergunning opgenomen voorschriften (maximaal 5 ppm) viel. Daarnaast was de H2S-meter van [naam 13], die alarm slaat bij een waarde groter dan 10 ppm, niet afgegaan toen [naam 13] op of rond de DAF liep, hetgeen een indicatie is dat de zwavelwaterstofwaarde buiten de DAF niet te hoog was. Voorts heeft de verdediging gewezen op de conclusie uit het concept NFI-rapport dat 'dit zou kunnen verklaren waarom APS-medewerkers op 3 juli niets of zo weinig hebben geroken dat ze geen actie hebben ondernomen', welke conclusie overigens op verzoek van opsporingsambtenaar [naam 14] uit de definitieve versie van het rapport is gehaald. Voorts bevinden zich in het dossier slechts verklaringen van getuigen over stank. Een objectieve vaststelling dat op 3 juli 2006 schade voor het milieu was of kon ontstaan, is niet mogelijk op basis van de zich in het dossier bevindende stukken. Ook heeft de verdediging betoogd dat het onwaarschijnlijk is dat de eventuele gezondheidsklachten van verbalisant [naam 14] en milieu-inspecteur [naam 12] zijn ontstaan door de gebeurtenissen op 3 juli 2006.

Ten aanzien van het tweede argument - dat pas later in de ochtend van 3 juli 2006 bleek dat vanuit de DAF emissie dan wel stank optrad - heeft de verdediging betoogd dat van enig nalaten geen sprake is geweest. Er zijn op 3 juli 2006 slechts twee stankklachten binnengekomen bij de politie. Aanvankelijk was die dag bij APS geen stank waarneembaar. Gezien de windrichting is dit ook aannemelijk; de uitstoot van de DAF waait bij oostenwind - die op 3 juli 2006 stond - van het terrein van APS af. Bovendien hoefde APS niet te veronderstellen dat de stankklachten werden veroorzaakt door de DAF, omdat de slops van de Probo Koala immers nog niet uit de Main VII aan wal waren gelost. De omstandigheid dat door medewerkers van APS verschillende verklaringen omtrent de (oorzaak van de) stank zijn afgelegd, onderschrijft dat zij aanvankelijk ook geen goede verklaring konden geven voor de stank en gissenderwijs hebben getracht om tot een verklaring te komen.

Ter onderbouwing van het laatste argument - dat APS wel onmiddellijk gehandeld heeft - is door de verdediging aangevoerd dat [naam 13], zodra hij wist dat sprake was van een hoge H2S-waarde, daarvan melding maakte tijdens het werkoverleg en de nodige maatregelen trof door chemicaliën toe te voegen ter voorkoming van stank. De stank was toen nog niet waarneembaar op het terrein van APS. Later, toen de stank wel waarneembaar was, werden diverse maatregelen genomen: de DAF werd uitgezet en er werd H2S-scavenger en hypochloriet toegepast.

De berekening van het OM dat er minstens 41/2 uur moet zijn 'gedaft' vindt geen steun in het dossier; niet duidelijk is wanneer precies de DAF is aangezet en hoeveel m3 er per uur is verwerkt. De 'avarage feed rate' van de DAF is weliswaar 72 m3/uur, maar, omdat het gaat om een gemiddelde, zou het kunnen dat er op 3 juli 2006 meer m3 per uur zijn verwerkt, aldus de verdediging.

De verdediging komt tot de conclusie dat niet kan worden bewezen dat APS, nadat gebleken was dat emissie of stank optrad, niet onmiddellijk onderzoek heeft ingesteld en/of de be- en/of verwerking van afvalwater niet onmiddellijk heeft gestaakt. Nu geen sprake is van verboden handelingen kan ook geen sprake zijn van feitelijke leidinggeven daaraan. [verdachte] dient van het hem onder 2 tenlastegelegde te worden vrijgesproken.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank gaat bij de beoordeling uit van de volgende feiten en omstandigheden.

[naam 10] (operator bij APS) heeft verklaard dat hij in de nacht van 2 op 3 juli 2006 de tanks van de Main VII in tank 9 heeft gelost, uitgezonderd de tanks 1 bakboord en stuurboord en 3 bakboord en stuurboord. Dit betroffen de tanks waarin de slops van de Probo Koala opgeslagen waren.lxxxiii Deze tanks zijn direct na het laden met kettingen op slot gedaan door schipper [naam 15].lxxxiv

Op 3 juli 2006 tussen 9.00 uur en 10.00 uur kwamen er twee stankklachten binnen bij het servicepunt Subsidies, Handhaving en Vergunningen van de Provincie Noord-Holland die betrekking hadden op het Westelijk Havengebied te Amsterdam, zo blijkt uit gegevens van deze instantie.lxxxv

Vaststaat dat de DAF op het terrein van APS vroeg in de ochtend 3 juli 2006 is aangezet door [naam 10], zo volgt uit zijn verklaring.lxxxvi Uit het dagrapport van 3 juli 2006 blijkt dat er die dag 316 m3 vanuit tank 9 naar batchtank B2 is overgepompt. Voorts stond op het dagrapport 'H2S' vermeld.lxxxvii Uit analyse van het monster, genomen uit de eerste tank van de DAF, bleek dat het H2S-gehalte meer dan 500 ppm bedroeg.lxxxviii Dit was volgens [naam 13] (wachtchef) naar zijn zeggen zeer hoog en hij nam maatregelen door chemicaliën toe te voegen zodat de H2S niet meer te ruiken was.lxxxix Op een gegeven moment stond [naam 13] op de DAF en rook hij een geur die hij niet thuis kon brengen. Hij besloot de DAF direct uit te zetten.xc

Om 12.10 uur was [naam 16], de adviseur gevaarlijke stoffen van de brandweer, ter plaatse.xci Hij heeft verklaard dat toen hij benedenwinds aan kwam rijden, hij een lucht rook die hij kon thuisbrengen als een mercaptanenlucht. Deze lucht nam hij ook waar bij de DAF, die op dat moment volgens hem niet meer in bedrijf was.xcii [naam 17], bevelhebber bij de brandweer, heeft verklaard dat hij, toen hij op 3 juli 2006 op de plant van APS liep, geen geluiden heeft gehoord die erop wezen dat iets in bedrijf was. Wel kreeg hij het gevoel toen dat hij op het terrein van APS aankwam dat de installatie die de stank veroorzaakte nog in werking was.xciii [verdachte] heeft bij de rechter-commissaris verklaard dat de DAF vroeg in de ochtend is opgestart en dat [naam 13] om een uur of tien tegen hem heeft gezegd dat het ging ruiken en dat hij de DAF ging stilzetten, of dat hij hem al had stilgezet en dat later aan hem heeft gemeld. De DAF werd naar zijn zeggen wel vaker uitgezet als het warm was en er een stank vanaf kwam die niet verantwoord was.xciv

De rechtbank is er door het onderzoek ter terechtzitting van overtuigd geraakt dat de slops die vanuit de Probo Koala in de Main VII gepompt zijn, niet in de DAF terechtgekomen zijn, afgezien van eventuele restanten uit de leidingen die bij het overpompen meegekomen zijn. [verdachte] heeft geopperd dat het heel wel mogelijk is dat de eventuele leidingrestanten van de slops van de Probo Koala tezamen met andere vloeistoffen in tank 9 gepompt zijn, waar zich reeds allerlei afvalstoffen in bevonden. Een deel hiervan kan in de DAF terechtgekomen zijn. Het is goed mogelijk dat daardoor de stankoverlast is ontstaan, aldus [verdachte]. Gelet op het feit dat praktisch evenveel is teruggepompt naar de Probo Koala als er in eerste instantie was afgeleverd, komt de redenering van [verdachte] de rechtbank waarschijnlijk voor. Ook het OM gaat er thans, nadat uitgebreid onderzoek heeft plaatsgevonden, vanuit dat praktisch de gehele hoeveelheid afgeleverde afvalstoffen naar de Probo Koala is teruggepompt.

Dat er stank is ontstaan, staat vast. De verklaringen over de oorzaak daarvan lopen echter uiteen. De wachtchef bij APS, in dit geval [naam 13], had als taak het begeleiden van het waterzuiveringsproces binnen de inrichting van het begin tot het einde. Hieronder vallen onder meer de ontvangsttank (tank 9), de DAF en de batch-tanks. Kortom, [naam 13] hield de kwaliteit van het afvalwater in de gaten tijdens het bewerkingsproces in de inrichting. Daartoe werden onder meer de ontvangsttanks en de DAF bemonsterd, zo heeft [naam 13] verklaard.xcv Dat [naam 13] ook op 3 juli 2006 het proces in de gaten hield, acht de rechtbank geloofwaardig. Hij had geen reden om dat niet te doen. Integendeel, slechte kwaliteit van het afvalwater zou juist betekenen dat de kosten van het waterzuiveringsproces zouden stijgen.

Gelet op de wijze van afsluiten van de tanks van de Main VII waarin de slops van de Probo Koala zich bevonden, het feit dat de wachtchef er niet op bedacht hoefde te zijn dat die slops in de DAF zouden zijn terechtgekomen, het gegeven dat [naam 13] een H2S-scavenger toevoegde op het moment dat hij zag dat het H2S-gehalte in de DAF veel te hoog was - hetgeen een gebruikelijke techniek in deze bedrijfstak is, wat ook niet is weersproken door het OM - en het feit dat [naam 13] de DAF heeft afgezet, is de rechtbank van oordeel dat er geen overtuigend bewijs is dat APS is doorgegaan met het be- of verwerken van het afvalwater, terwijl zij die be- en/of verwerking had moeten staken. Immers, niet is vast te stellen hoe laat de DAF precies is uitgezet. De mogelijkheid dat APS wel onmiddellijk de be- of verwerking heeft gestaakt, valt in redelijkheid niet uit te sluiten.

Op grond van het voorgaande kan eigenlijk onbesproken blijven of sprake was van (hoge) emissie van H2S. De rechtbank is niettemin van oordeel dat uit het dossier niet blijkt dat een objectieve meting heeft plaatsgevonden waaruit valt af te leiden dat de concentratie H2S die uit de DAF emitteerde hoger was dan gebruikelijk of toegestaan. Integendeel, de meting van [naam 16], waaruit blijkt dat sprake van een H2S-gehalte van 3 ppm, lijkt een contra-indicatie te zijn.xcvi

Samengevat is de rechtbank van oordeel dat niet kan worden bewezen dat APS de be- en/of verwerking van het afvalwater niet onmiddellijk heeft gestaakt op het moment dat zij daar wel toe gehouden was.

Waar de rechtbank derhalve komt tot vrijspraak van hetgeen de rechtspersoon wordt verweten, geldt dit evenzo voor degene die aan de verboden gedraging feitelijk leiding zou hebben gegeven en/of daartoe opdracht zou hebben gegeven. De rechtbank spreekt [verdachte] daarom vrij van hetgeen hem onder 2 is ten laste gelegd.

Waardering van het bewijs ten aanzien van het onder 1 tenlastegelegde

Het standpunt van het Openbaar Ministerie

Ten aanzien van het onder 1 tenlastegelegde heeft het OM zich - zakelijk weergegeven - op het standpunt gesteld dat APS houder was van en de feitelijke macht had over de slops van de Probo Koala op het moment van terugpompen naar de Probo Koala. Dit terwijl APS slechts gerechtigd was de slops af te geven aan een erkende verwerker. Het OM heeft zijn standpunt - zakelijk weergegeven - als volgt onderbouwd.

De voor APS geldende regels zijn te vinden in drie vergunningen:

Artikel 10.37 Wm geldt uitsluitend voor gevaarlijk afval en voor bedrijfsafval. Het OM heeft aangevoerd dat de slops van de Probo Koala gevaarlijk afval in de zin van de Wm zijn. Dit blijkt uit de categorie van de Europese Afvalstoffenlijst (de zogenaamde Euralcode) waarmee de afvalstof aanvankelijk is aangeduid, alsook uit de categorie waaronder de afvalstof feitelijk had moeten worden geschaard.

In de visie van het OM kan APS zich niet verschuilen achter het feit dat de Gemeente Amsterdam (via DMB) toestemming heeft gegeven voor het terugpompen van de slops van de Main VII naar de Probo Koala. Van een professioneel afval-bedrijf als APS mag worden verwacht dat zij bekend is met de afvalregelgeving en haar eigen vergunningen kent en naleeft. Nu de vergunningen glashelder zijn - immers, op grond van de inzamelvergunning is sprake van acceptatie - had APS de afvalstoffen niet aan de Probo Koala mogen terugleveren. [verdachte] heeft feitelijke leiding gegeven aan deze verboden gedraging. Het onder 1 ten laste gelegde kan worden bewezen, alsdus het OM.

Het standpunt van de verdediging

Ten aanzien van het onder 1 tenlastegelegde heeft de verdediging - kort samengevat - aangevoerd dat geen sprake is van acceptatie van de slops van de Probo Koala door APS. De verdediging wijst daarbij op de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 2 september 2009, waarin geoordeeld is dat het moment van acceptatie in principe het moment is dat de afvalstof fysiek is aangeleverd op de inrichting en de gehele acceptatieprocedure is doorlopen.

In de onderhavige zaak zijn de slops niet fysiek op de inrichting van APS aangeleverd. Daarmee is niet voldaan aan het eerste criterium. Ook aan het tweede criterium, inhoudende dat de gehele acceptatieprocedure moet zijn doorlopen, is niet voldaan. De visie van het OM, namelijk dat het 'inzameldeel' van de acceptatie-procedure wel is doorlopen en dat APS-inzamelaar de afvalstof dus geaccepteerd heeft, is naar de mening van de verdediging onjuist. Volgens haar kan het inzamel-deel van de acceptatieprocedure van APS niet los worden gezien van het verwer-kingsdeel van die procedure, zoals door het OM gesteld. Het gaat er om dat de gehele acceptatieprocedure is doorlopen. Dat is in casu niet het geval, aangezien het verwerkingsdeel van de acceptatieprocedure niet is voltooid. Nu vaststaat dat APS de slops niet heeft geaccepteerd, is zij geen houder geworden van de slops en stond het haar vrij deze naar de Probo Koala terug te pompen.

Aan de hand van voornoemde uitspraak van de Raad van State kan de conclusie worden geformuleerd dat degene die de afvalstof teruglevert aan de ontdoener voordat hij die afvalstof heeft geaccepteerd, het verbod van artikel 10.37 lid 1 Wm niet overtreedt. Van enig feitelijke leidinggeven kan dan ook geen sprake zijn. Vrijspraak moet daarom volgen, aldus de verdediging.

Het oordeel van de rechtbank

De redengevende feiten en omstandigheden

De rechtbank verwijst voor de redengevende feiten en omstandigheden naar de inhoud van de rubrieken 5.1.7. en 5.2.

De beoordeling van de bewijsmiddelen

Uit het feitenoverzicht in rubriek 5.2 volgt dat vanuit de Probo Koala gevaarlijke afvalstoffen (de slops) zijn overgepompt in de Main VII, het inzamelvaartuig van APS, en dat later vanuit dat vaartuig die slops weer zijn terug-gepompt naar de Probo Koala, terwijl de gebruiker van de Probo Koala niet viel onder de uitzonderingen genoemd in artikel 10.37 lid 2 Wm.

De rechtbank stelt voorop dat in het licht van de jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 2 september 2009 (LJN BJ6692) thans moet worden aanvaard dat bij teruglevering van afvalstoffen door de verwerker aan de ontdoener eerst sprake is van afgifte in de zin van artikel 10.37 Wm, indien de verwerker de afvalstoffen heeft geaccepteerd overeenkomstig de acceptatieprocedure uit de inrichtingsvergunning van de verwerker.

De rechtbank neemt als uitgangspunt dat op overeenkomstige wijze heeft te gelden dat indien een inzamelaar van gevaarlijke afvalstoffen deze aan de ontdoener teruglevert evenmin sprake is van afgifte zolang feitelijke acceptatie overeenkomstig de acceptatieprocedure in de inzamelvergunning niet heeft plaatsgevonden.

De acceptatieprocedure van de inzamelvergunning van APS is beschreven in bijlage 6 bij de aanvraag voor de inzamelvergunning.xcvii In die beschrijving wordt onderscheid gemaakt tussen een pre-acceptatie- en een acceptatiefase. De pre-acceptatiefase wordt erdoor gekenmerkt dat wordt ingezameld op basis van administratieve gegevens van de ontdoener en de productenlijst van APS. Er vindt in dit stadium geen analyse van monsters plaats. Ook in de acceptatiefase vindt geen analyse plaats van de ingezamelde afvalstof. Het acceptatiebeleid vermeldt met zoveel woorden: "De acceptatiefase start met de fysieke inzameling. Dan is de partij feitelijk al geaccepteerd. Teruglevering is niet meer mogelijk".

De verdediging heeft aangevoerd dat deze acceptatieprocedure een afwijking vormt van de randvoorwaarden uit de Richtlijn basis acceptatiebeleidxcviii die als Bijlage I bij de inzamelvergunning is gevoegd (hierna: de Richtlijn), en dat die afwijking niet is opgenomen in de lijst van toegelaten afwijkingen in artikel 7 lid 3 van de vergunningvoorwaarden. Artikel 7 lid 2 van de vergunningvoorwaarden bepaalt dat de beschrijving van de acceptatievoorwaarden die deel uitmaken van de vergunning moeten voldoen aan de Richtlijn, behoudens de goedgekeurde afwijkingen.

Juist is dat in de aanvraag deze wijze van inzameling van scheepsafvalstoffen door APS als Afwijking 1 wordt aangeduid én dat deze afwijking niet is opgenomen in artikel 7 lid 3 van de vergunningvoorwaarden.

Het OM heeft erop gewezen dat de Staatssecretaris in de overwegingen die deel uitmaken van de vergunning de door APS in de aanvraag genoemde Afwijking 1 niet als een afwijking heeft gekwalificeerd, zodat er voor opname in de lijst van toegelaten afwijkingen geen aanleiding bestaat. De verdediging heeft aangevoerd dat de Staatssecretaris ten onrechte deze door APS beschreven acceptatieprocedure niet als een afwijking heeft aangemerkt.

"Ten eerste heeft APS wel gehandeld volgens de voor haar geldende regels of heeft zij er in ieder geval verontschuldigbaar van mogen uitgaan dat zij dat deed. De verdediging heeft tegenover het tweede argument gesteld dat APS te maken had met verschillende instanties die als één overheid optraden. APS mocht er dus vanuit gaan dat die overheid met één mond tegen haar sprak. Dat APS DMB niet gewezen heeft op de inzamelvergunning en de aanwijzing HOV, kan haar volgens de verdediging niet tegengeworpen worden. DMB beschikte, als overheidsinstantie die is belast met toezicht en handhaving van artikel 10.37 Wm, immers over alle relevante vergunningen en aanwijzingen van APS."

Het beroep op afwezigheid van alle schuld wegens verontschuldigbare onbewustheid ten aanzien van de (on)geoorloofdheid van de verweten gedraging slaagt.

Toen bij analyse van de monsters die APS uit de Main VII had genomen bleek dat deze niet voldeden aan de parameters voor verwerking heeft APS aan Trafigura laten weten dat zij voor de verwerking daarvan een aanzienlijk hogere prijs per ton in rekening moest brengen. Trafigura heeft laten weten niet bereid te zijn tot betaling van de door APS verlangde prijs en APS gevraagd de slops dan maar weer terug te pompen.

De gemeente heeft bij brief van 4 juli 2006c aan APS bericht dat zij met teruglevering aan boord van de Probo Koala niet akkoord ging op grond van artikel 10.37 Wm. Na overleg tussen de gemeente en APS heeft de gemeente op 4 juli 2006 's avonds aan APS bericht dat zij niet langer dat standpunt innam. Bij brief van 12 juli 2006ci heeft de gemeente dat aan APS schriftelijk bevestigd.

Vastgesteld moet worden dat de gemeente, toen zij haar standpunt aan APS heeft overgebracht, kennelijk slechts oog heeft gehad voor de uit de Wm-vergunning voortvloeiende acceptatievoorschriften. Het OM heeft erop gewezen dat de gemeente weliswaar het bevoegd gezag was voor de Wm-vergunning, maar niet voor de inzamelvergunning. Die stelling is op zichzelf juist, maar de vraag die ter beantwoording voorlag, was niet of APS de vergunningsvoorwaarden van deze of gene vergunning overtrad, maar of zij al dan niet handelde in strijd met artikel 10.37 Wm.

De gemeente is ingevolge artikel 18.2d lid 2 sub b Wm belast met de bestuurlijke handhaving buiten een inrichting van de bij of krachtens hoofdstuk 10 Wm gestelde verplichtingen, voor zover zij betrekking hebben op het zich ontdoen van bedrijfsafvalstoffen of gevaarlijke afvalstoffen als bedoeld in artikel 10.37 Wm.

Naar het oordeel van de rechtbank mocht APS onder die omstandigheden afgaan op de mededelingen van de met de handhaving van de milieuwetgeving belaste ambtenaren van de gemeente dat zij bij teruglevering niet zou handelen in strijd met artikel 10.37 Wm.

APS zal op grond daarvan worden ontslagen van rechtsvervolging ter zake van het onder 1 tenlastegelegde.

Op grond van het voorgaande behoeven de overige door de verdediging gevoerde verweren geen bespreking."