HR, 05-06-2026, nr. 24/00611

Belanghebbende heeft voor het eerst in hoger beroep verzocht om vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn voor de berechting van de zaak in eerste aanleg. Het Hof heeft geoordeeld dat belanghebbende een dergelijke vergoeding niet toekomt, omdat hij in eerste aanleg niet uiterlijk op de zitting van de Rechtbank een verzoek heeft gedaan om vergoeding van immateriële schade, terwijl dat in dit geval voor toekenning wel vereist was. Het Hof heeft daarbij verwezen naar rechtsoverweging 3.13.2 van het arrest van de Hoge Raad van 19 februari 2016, ECLI:NL:HR:2016:252 (hierna: het arrest van 19 februari 2016).

Middel 4, dat zich richt tegen het hiervoor in 2.1 weergegeven oordeel, slaagt. Het middel betoogt terecht dat het Hof met dat oordeel heeft miskend dat uit rechtsoverweging 3.13.3 van het arrest van 19 februari 2016 volgt dat een verzoek als hiervoor in 2.1 bedoeld ook voor het eerst in hoger beroep kan worden gedaan.

De Hoge Raad heeft ook de overige klachten over de uitspraak van het Hof beoordeeld. De uitkomst hiervan is dat deze klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van die uitspraak. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie artikel 81, lid 1, van de Wet op de rechterlijke organisatie).

Gelet op hetgeen hiervoor in 2.2 is overwogen, kan de uitspraak van het Hof niet in stand blijven. De Hoge Raad kan de zaak afdoen.

Blijkens de stukken van het geding heeft de Inspecteur het bezwaarschrift ontvangen op 22 november 2019 en heeft hij op 4 juni 2021 uitspraak op bezwaar gedaan. De Rechtbank heeft uitspraak gedaan op 11 juli 2022. Belanghebbende heeft op 24 augustus 2022 hoger beroep tegen die uitspraak ingesteld en het Hof heeft uitspraak gedaan op 21 december 2023.De uitspraak van het Hof en de stukken van het geding bevatten geen aanwijzingen dat in de onderhavige zaak sprake is van bijzondere omstandigheden die aanleiding kunnen zijn voor verlenging van de termijn van twee jaar die zowel in eerste aanleg als in hoger beroep tot uitgangspunt moet worden genomen bij de beoordeling of de berechting heeft plaatsgehad binnen een redelijke termijn.2.

Het hiervoor in 2.4.2 overwogene brengt mee dat in eerste aanleg de redelijke termijn is overschreden met meer dan zes maanden en minder dan twaalf maanden. Een dergelijke overschrijding kan niet worden aangemerkt als een overschrijding van de redelijke termijn van beperkte duur. Alleen al hierom bestaat geen aanleiding voor compensatie tussen de fase van hoger beroep en de fase van eerste aanleg.3.Bovendien brengt het hiervoor in 2.4.2 overwogene mee dat de totale duur van de berechting in hoger beroep en de daaraan voorafgaande fase tezamen niet is gebleven binnen het totaal van de voor elk van die afzonderlijke procesfasen als redelijk aan te merken termijnen van twee jaar.4.Anders dan de Staatssecretaris in zijn verweerschrift bepleit, is de omstandigheid dat de fase van hoger beroep korter heeft geduurd dan de voor die fase maximaal als redelijk te aanvaarden termijn van twee jaar, dus niet ter zake dienend.

Gelet op hetgeen hiervoor in 2.4.3 is overwogen, komt belanghebbende een vergoeding toe van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn in eerste aanleg. De aan belanghebbende toekomende vergoeding bedraagt € 1.000.