Rb. Limburg, 20-11-2019, nr. 7080865 CV EXPL 18-4447

Op grond van artikel 3 van de tussen POSG en ABP gesloten overeenkomsten zijn de statuten, pensioen- en overige reglementen van ABP alsmede de daarop gebaseerde uitvoeringsregels van toepassing. Uit dit stelsel van regels volgt dat POSG aan ABP pensioenpremies verschuldigd is voor voormalig werknemers met een WW-uitkering. In randnummer 9.5 van de conclusie van eis in reconventie heeft ABP de hoogte van de door POSG na te betalen pensioenpremies vermeld voor deze ex-werknemers. Het gaat daarbij om pensioenpremies vanaf 2013 tot en met medio 2018 voor een totaalbedrag van circa€ 2.100.000,00. Tegen de vaststelling van de hoogte van deze premies heeft POSG geen bezwaren aangevoerd. Vaststaat dus dat POSG op grond van de met ABP gesloten overeenkomsten (en de van toepassing zijnde regels zoals hiervoor vermeld) deze premies aan ABP verschuldigd is.

POSG heeft betoogd dat ABP in strijd met de algemene beginselen van behoorlijk bestuur met terugwerkende kracht pensioenpremies heft over de periode tot 2017 voor ex-werknemers van POSG met een WW-uitkering. Daarnaast is POSG van mening dat het met terugwerkende kracht heffen van deze premies naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is.

De kantonrechter is van oordeel dat POSG niet met succes een beroep kan doen op de algemene beginselen van behoorlijk bestuur. ABP is geen bestuursorgaan in de zin van de Awb en kan daar in deze casus ook niet mee gelijk gesteld worden. Het gaat in deze zaak om een zuiver privaatrechtelijke kwestie, namelijk of POSG haar verbintenis (die strekt tot betaling van pensioenpremies voor ex-werknemers met een WW-uitkering) uit de met ABP gesloten overeenkomsten dient na te komen. Hieruit volgt dat onderdeel c van de vordering in conventie zal worden afgewezen.

Op grond van de volgende overwegingen is de kantonrechter van oordeel dat het beroep van POSG op de beperkende werking van de redelijkheid en billijkheid evenmin slaagt.

Artikel 3.2 van het toepasselijke uitvoeringsreglement van ABP bepaalt dat de verschuldigde premie wordt vastgesteld aan de hand van gegevens die door of namens de werkgever worden verstrekt. ABP heeft terecht betoogd dat POSG op grond van de met ABP gesloten overeenkomst behoorde te weten dat zij voor ex-werknemers met een WW-uitkering pensioenpremie verschuldigd is. Op grond van art. 3.2 had POSG ABP moeten informeren welke ex-werknemers een WW-uitkering ontvingen. Hieruit volgt dat POSG zich niet met succes kan beroepen op onwetendheid, noch daargelaten dat onwetendheid niet in de weg staat aan de verschuldigdheid van de pensioenpremies. Ten overvloede overweegt de kantonrechter op dit punt nog dat POSG in ieder geval vanaf januari 2014 door ABP (onverplicht) door middel van de jaarlijks op de website van ABP gepubliceerde Handleiding Premie en Gegevens (HPG) expliciet is gewezen op de verplichting van de vrijwillig aangesloten werkgever de gegevens te verstrekken. POSG verwijst in haar repliek in conventie tevergeefs naar art. 5.4.2.1 van de HPG, aangezien dat artikel afkomstig is uit de HPG van 2018 en toen ontving ABP de gegevens van ex-werknemers van vrijwillig aangesloten werkgevers (zoals POSG) rechtstreeks via het UWV (zie ook rechtsoverweging 4.4.3.).

Het betoog van POSG dat zij niet weet welke werknemers wel of geen WW-uitkering ontvingen na beëindiging van de arbeidsovereenkomst, kan haar niet baten. Door het sluiten van de overeenkomst met ABP heeft POSG zich immers wel verplicht ABP te informeren welke ex-werknemers van haar een WW-uitkering ontvangen. Verder is gesteld noch gebleken dat POSG pogingen heeft ondernomen om deze gegevens te verkrijgen.

Tot 2017 werd door ABP van ex-werknemers met een WW-uitkering alleen pensioenpremies aan POSG in rekening gebracht als deze ex-werknemers zichzelf bij ABP hadden gemeld. POSG kan uit deze gang van zaken niet met succes afleiden dat ABP zijn recht heeft verwerkt om pensioenpremies op te leggen van andere ex-werknemers van POSG met een WW-uitkering. Ook kan zij daaruit niet afleiden dat ABP het beleid voerde dat alleen voor ex-werknemers die zichzelf hadden gemeld bij APB premies verschuldigd waren door POSG. ABP wist immers niet en kon ook niet weten welke andere ex-werknemers van POSG een WW-uitkering ontvingen. POSG moet (en moest) APB daarover informeren en dat heeft zij niet gedaan. Het argument van POSG dat ABP die gegevens (gemakkelijk) zelf had kunnen achterhalen bij UWV, verwerpt de kantonrechter. Die verplichting had ABP op grond van de met POSG gesloten overeenkomst niet. Ten overvloede overweegt de kantonrechter op dit punt nog het volgende. ABP heeft betoogd dat UWV deze gegevens tot 2017 alleen aan haar verstrekte van werknemers die in dienst waren geweest bij werkgevers die verplicht bij ABP waren aangesloten. UWV verstrekte deze gegevens niet aan ABP als het ging om ex-werknemers van werkgevers (zoals POSG) die vrijwillig waren aangesloten, zo voert ABP aan. Tegenover deze gemotiveerde betwisting van ABP heeft POSG haar stelling onvoldoende nader onderbouwd. Hieruit volgt dat niet is komen vast te staan dat ABP in de periode vóór 2017 via UWV de gegevens van ex-werknemers van POSG met een WW-uitkering kon verkrijgen.

Sinds 2017 ontvangt ABP rechtstreeks van UWV de gegevens van ex-werknemers met een WW-uitkering van vrijwillig aangesloten werkgevers (zoals POSG). Hierdoor is gebleken dat (veel) meer ex-werknemers van POSG een WW-uitkering ontvingen dan bij ABP bekend was. Als gevolg daarvan heeft ABP de gewraakte facturen over de periodes 2013 t/m 2015 en 2015 tot en met 2017 aan POSG opgemaakt. De verschuldigdheid van die facturen vloeit voort uit de tussen partijen gesloten overeenkomsten, want overeengekomen is dat deze ex-werknemers pensioen opbouwen en dat daar tegenover staat dat POSG premieplichtig is. De door POSG aangevoerde gronden leiden niet tot het oordeel dat het naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is dat zij wordt gehouden aan haar plicht tot betaling van de premies met ingang van 2013.

Uit het voorgaande volgt dat de onderdelen a., b., en e. van de vordering in conventie zullen worden afgewezen.

Anders dan POSG heeft betoogd, heeft ABP niet onrechtmatig jegens haar gehandeld. Dat ABP in het verleden gedurende een lange periode geen premies heeft geheven, is terug te voeren op het feit dat POSG de daarvoor benodigde informatie niet uit eigen beweging aan ABP heeft verstrekt. De stelling dat ABP een passief incassobeleid heeft gevoerd, kan evenmin gevolgd worden omdat ABP niet wist welke ex-werknemers van POSG een WW-uitkering ontvingen. Dat ABP dit niet wist komt doordat POSG haar in weerwil van hetgeen overeengekomen is daarover niet heeft geïnformeerd. Tot slot leidt het verwijt van POSG dat ABP haar onvoldoende heeft gewezen op de plicht de gegevens van ex-werknemers met een WW-uitkering te verstrekken evenmin tot de conclusie dat ABP onrechtmatig gehandeld heeft. POSG had op basis van de overeenkomst en de daarop van toepassing zijnde regels zelf van deze plicht op de hoogte moeten zijn. Daarnaast heeft ABP in ieder geval sinds 2014 via de HPG de vrijwillig aangesloten werkgevers wel degelijk op die plicht gewezen. Onderdeel d. van de vordering in conventie zal op grond van deze overwegingen dus eveneens worden afgewezen.

Ook onderdeel f. van de vordering van POSG zal worden afgewezen.

De in dat onderdeel gevorderde verklaring voor recht behelst dat de facturen van ABP betreffende pensioenpremies van mei 2013 en eerder zijn verjaard. Die vordering berust op een onjuiste veronderstelling. De facturen in dit geding zien immers niet op pensioenpremies van mei 2013 en eerder. De door ABP bij deze facturen in rekening gebrachte premies hebben betrekking op de periode juli 2013 en later.

Als de in conventie in het ongelijk gestelde partij zal POSG worden veroordeeld tot betaling van de kosten van dit geding, te vermeerderen met de wettelijke rente met ingang van de negende dag na betekening van dit vonnis tot de dag van voldoening.

De kosten van dit geding worden aan de zijde van ABP tot op heden begroot op € 2.883,00 (3p. x € 961,00) voor salaris gemachtigde. POSG zal verder worden veroordeeld tot betaling van de wettelijke rente over de proceskosten met ingang van de negende dag na betekening van dit vonnis tot de dag van voldoening.

in reconventie

De aanvankelijk in reconventie gevorderde betaling heeft POSG, nadat deze vordering was ingesteld, betaald. ABP heeft vervolgens zijn vordering verminderd en uitsluitend nog de proces- en de nakosten gevorderd, een en ander te vermeerderen met de wettelijke rente. De kantonrechter zal dit onderdeel toewijzen op grond van de volgende overweging. Het verweer van POSG behelst primair dat zij de verschuldigdheid van de door haar inmiddels betaalde bedragen betwist. Voor zover dit verweer berust op de in conventie ingenomen stellingen wordt dit verweer verworpen op grond van hetgeen in conventie daarover reeds is geoordeeld. Verder heeft POSG, zoals ABP bij repliek terecht opmerkt, in reconventie met veel te algemene stellingen de verschuldigdheid van de reeds betaalde facturen betwist. Bij dupliek is POSG niet concreter geworden op dit punt, zodat ook dit verweer niet slaagt. Ook heeft POSG tevergeefs betoogd dat de gefactureerde bedragen (deels) verjaard zijn want ABP heeft gesteld dat alleen premies met ingang van juli 2013 zijn gefactureerd en de vordering van ABP ten aanzien daarvan is (onbetwist) niet verjaard. Het verweer dat POSG geen proceskosten verschuldigd is omdat de facturen zijn betaald, snijdt eveneens geen hout, omdat POSG pas heeft betaald nadat ABP in reconventie betaling van de facturen gevorderd heeft en daarvoor dus proceskosten heeft moeten maken.

POSG zal op grond van voorgaande overwegingen worden veroordeeld tot betaling van de kosten van dit geding, aan de zijde van ABP tot op heden begroot op € 2.161,50(½ x 3p x € 1.441,00) voor salaris gemachtigde. Aan deze begroting ligt mede de overweging ten grondslag dat de vordering in reconventie voortvloeit uit het verweer in conventie. POSG zal verder worden veroordeeld tot betaling van de wettelijke rente over de proceskosten met ingang van de negende dag na betekening van dit vonnis tot de dag van voldoening.

in conventie en in reconventie

De nakosten zullen worden toegewezen op de wijze als in de navolgende beslissing is bepaald.