CBb, 15-10-2003, nr. AWB 02/1409

Op 17 juli 2002 heeft het College van appellant een beroepschrift ontvangen, waarbij beroep wordt ingesteld tegen een besluit van verweerder van 28 juni 2002.

Bij dit besluit heeft verweerder het bezwaar van appellant tegen een besluit van 22 april 2002, waarbij is geweigerd om tot beëindiging van de registratie van appellant bij het Bedrijfschap Stukadoors-, Afbouw- en Terrazzo-/ Vloerenbedrijf ( hierna: het Bedrijfschap) over te gaan, ongegrond verklaard.

Op 30 september 2002 is een verweerschrift ingekomen.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 3 september 2003. Bij die gelegenheid hebben partijen hun standpunt bij monde van hun gemachtigden toegelicht.

In de Wet op de bedrijfsorganisatie (hierna: Wbo) is onder andere het volgende bepaald:

Bij Koninklijk Besluit van 28 juni 1954 is op grond van artikel 67 van de Wbo, zoals dit artikel destijds luidde, ingesteld het Bedrijfschap voor het Stucadoors-, het Terrazzo- en het Steengaasstellersbedrijf. Artikel 2 van dit besluit (hierna: Instellingsbesluit) luidde na de op 21 april 1961 in werking getreden wijziging als volgt:

Bij wet van 24 juni 1992 (Stb. 409) is onder meer artikel 67 van de Wbo gewijzigd. Als gevolg daarvan lag de bevoegdheid om een bedrijfslichaam in te stellen, nadien niet meer bij de wetgever of de Kroon, maar kon de Sociaal-Economische Raad dit voortaan bij verordening doen. Artikel XVI van de wijzigingswet bepaalde:

Op 15 januari 1999 heeft de Sociaal-Economische Raad - mede gelet op artikel 67 van de Wbo, zoals dit artikel te dien tijde luidde - een verordening vastgesteld, waarbij het Bedrijfschap Stukadoors-, Afbouw- en Terrazo-/Vloerenbedrijf werd ingesteld. Deze Verordening (hierna: Instellingsverordening) is bij besluit van 16 maart 1999 door de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, mede namens de Minister van Economische Zaken, goedgekeurd. De relevante bepalingen van de Instellingsverordening luiden als volgt:

In de Toelichting bij de Instellingsverordening wordt onder andere opgemerkt:

Op 13 mei 1993 heeft het bestuur van het Bedrijfschap Stukadoors-, Terrazzo- en Steengaasstellersbedrijf (aan welke naam destijds de vermelding "Afbouwbedrijf" werd toegevoegd) een verordening vastgesteld, houdende regels over de registratie van de bij het bedrijfschap aangesloten ondernemingen en de verstrekking van gegevens door ondernemers (hierna: Registratieverordening). Deze luidt voorzover hier van belang:

Bij Koninklijk Besluit van 5 juli 2002, gebaseerd op artikel 67 van de Wbo, zoals dat met ingang van een op 1 juli 1999 in werking getreden wijziging luidt, is met ingang van

Op grond van de stukken en het onderzoek ter zitting zijn in deze zaak de volgende feiten en omstandigheden voor het College komen vast te staan.

Het bestreden besluit houdt onder meer het volgende in.

Allereerst is van belang dat door de uitspraak van het College van 6 februari 2002 in de zaak 01/40 de registratie van appellants onderneming onherroepelijk is geworden. Appellant stelt nu dat zijn bedrijfsvoering veranderd is nu hij nog uitsluitend op uurbasis voor opdrachtgevers werkt. Daarmee is er echter geen wijziging opgetreden in de bedrijfsvoering. Het feit dat appellant op uurbasis werkt betekent dat hij - zoals het College reeds heeft overwogen in de uitspraak van 6 februari 2002 - op basis van aanneming werkt. Bijgevolg bestaat er geen reden tot doorhaling van de registratie over te gaan.

Appellant heeft ter ondersteuning van het beroep - samengevat - het volgende tegen het bestreden besluit aangevoerd.

Appellant werkt nog uitsluitend als free lancer op basis van uurtarief. Daarmee is niet langer voldaan aan de eis dat op basis van aanneming wordt gewerkt.

Ter zitting heeft appellant hieraan - onder verwijzing naar onder meer de uitspraak van het College in de zaak 01/621 - toegevoegd dat het College inmiddels in vaste jurisprudentie heeft uitgemaakt dat verweerder ten onrechte het standpunt inneemt dat de Registratieverordening na de inwerkingtreding van de Instellingsverordening in 1999 toepasselijk zou zijn op de registratie van ondernemingen die eerst sedertdien onder de werkingssfeer van het Bedrijfschap vallen. Appellant, die het plafondbedrijf uitoefent, behoort tot deze ondernemingen. Daarom dient verweerder thans tot doorhaling van de ten onrechte op de Registratieverordening gebaseerde registratie over te gaan.

Zoals het College reeds eerder - onder meer in de partijen bekende uitspraak in de zaak 01/621 - heeft overwogen kan uit de onder rubriek 2.1 aangehaalde artikelen niet anders worden opgemaakt dan dat de Instellingsverordening slechts de registratie mogelijk maakt van die ondernemingen waarin een in het Instellingsbesluit genoemd bedrijf wordt uitgeoefend.

Appellants onderneming, waarbinnen het plafondbedrijf wordt uitgeoefend, behoort niet tot deze ondernemingen. Dit leidt tot de conclusie dat het Bedrijfschap de bevoegdheid mist om op grond van de Registratieverordening de onderneming van appellant te registreren.

Het beroep tegen het besluit om niet tot doorhaling van de registratie over te gaan is reeds hierom gegrond en het bestreden besluit komt voor vernietiging in aanmerking. Gelet op de reden van de vernietiging kan verweerder, wanneer hij opnieuw op het bezwaar beslist, slechts tot gegrondverklaring daarvan beslissen en het verzoek toewijzen. Om redenen van proceseconomie zal het College, zelf voorziende, deze beslissing daarom nu in verweerders plaats nemen. Doorhaling van deze registratie dient te geschieden met ingang van de datum waarop het verzoek om doorhaling werd afgewezen.

Het College ziet aanleiding om verweerder met toepassing van artikel 8:75 van de Awb te veroordelen in de kosten van deze procedure die aan de kant van appellant worden vastgesteld op € 644,00.

Het College: