Hof Leeuwarden, 13-12-2006, nr. 0600535

Tussen partijen staan de volgende feiten vast als enerzijds gesteld en anderzijds onvoldoende weersproken.

[appellant], geboren op [geboortedatum], heeft bij 23 schuldeisers een totale schuldenlast van euro 20.263,37. Zijn schuld aan Postbank bedraagt euro 6.935,51. Sinds juli 2005 heeft hij voor bepaalde tijd een dienstverband als kok bij een restaurant van Van der Valk.

De GKB heeft namens [appellant] een voorstel gedaan tot afkoop van zijn schulden. Dat aanbod houdt in dat hij gedurende drie jaar moet leven van een basisbedrag dat wordt berekend conform de richtlijnen voor het vrij te laten bedrag van de wettelijke schuldsanering, terwijl het overige inkomen wordt gereserveerd voor de schuldeisers. Het aanbod voorziet in een jaarlijkse controle van het vrij te laten bedrag conform de Gedragscode Schuldregeling van de Nederlandse Vereniging voor Volkskrediet (NVVK, waar de GKB lid van is), alsmede jaarlijkse doorbetaling aan de schuldeisers na aftrek van bemiddelingskosten en kosten van financieel beheer conform de NVVK-Gedragscode Schuldregeling. Op grond van het aanbod zal na drie jaar het restant van de schulden worden kwijtgescholden, waarbij financiële meevallers in die periode aan de schuldeisers ten goede komen.

Bij brief van 30 augustus 2006 heeft de GKB aan de advocaat van [appellant] laten weten in te schatten dat iedere schuldeiser uiteindelijk 58,58% van zijn vordering betaald zou kunnen krijgen. Voor Postbank komt dat neer op euro 4.063,00.

Postbank heeft het voorstel van [appellant] niet geaccepteerd.

Met betrekking tot de grief

Door de inhoud van deze grief wordt het geschil in volle omvang aan het oordeel van het hof onderworpen. De grief strekt tot handhaving van de stelling dat Postbank misbruik maakt van haar bevoegdheid als crediteur door als enige het voorstel van de GKB niet te aanvaarden.

Bij de beoordeling van die stelling staat voorop dat een schuldeiser in beginsel een akkoord kan weigeren dat inhoudt dat hij slechts een deel van zijn vordering betaald krijgt en dat hij voor het restant afstand doet van zijn recht op voldoening. Slechts onder zeer bijzondere omstandigheden lijdt dit uitgangspunt uitzondering en kan op grond van het bepaalde in artikel 3:13 BW plaats zijn voor een bevel tot medewerking aan de uitvoering van een dergelijk akkoord. Het ligt in beginsel op de weg van de schuldenaar die zodanige medewerking in rechte wenst af te dwingen de specifieke feiten en omstandigheden te stellen en, zo nodig, te bewijzen waaruit kan worden afgeleid dat de schuldeiser naar redelijkheid en billijkheid niet tot weigering van instemming met het akkoord heeft kunnen komen (HR12 augustus 2005, NJ 2006, 230).

Met betrekking tot de hiervoor bedoelde omstandigheden heeft [appellant] gesteld dat Postbank de enige schuldeiser is die niet met het aanbod van de GKB wenst in te stemmen, dat de andere schuldeisers daardoor minder krijgen omdat een dwangakkoord minder oplevert, terwijl de goedkopere minnelijke regeling ook maatschappelijk van belang is. Deze belangen wegen evenwel - wat er verder ook van zij - niet tegen de belangen van Postbank op. Nu voor het overige in dit verband niets is gesteld of gebleken, dient de vordering reeds op die constatering te stranden. Ten overvloede voegt het hof daar aan toe dat het uitzonderlijke karakter niet valt in te zien van het feit dat in verband met het publicatievoorschrift aan een schuldsanering kosten zijn verbonden. Dat geldt immers voor elke schuldsanering.

De grief faalt.

De slotsom.

Het vonnis waarvan beroep dient te worden bekrachtigd met veroordeling van [appellant] als de in het ongelijk te stellen partij in de kosten van het geding in hoger beroep (tarief I, 3 punten).