CRvB, 24-07-2013, nr. 11-4914 WIA

Appellant heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank dat beroep ongegrond verklaard. De rechtbank heeft geoordeeld dat de door appellant en Baanvak gesloten overeenkomsten niet strekken tot het verrichten van arbeid, maar in wezen zijn gericht op het aanbieden van en het deelnemen aan

re-integratieactiviteiten in de vorm van een begeleidings- en bemiddelingsprogramma met als oogmerk de uitstroom van appellant naar betaalde arbeid. De rechtbank was dan ook van oordeel dat appellant tot Baanvak niet in een privaatrechtelijke dienstbetrekking heeft gestaan, zodat hij niet kon worden aangemerkt als werknemer in de zin van de Wet WIA.

Appellant heeft in hoger beroep gesteld dat de rechtbank er ten onrechte aan voorbij is gegaan dat appellant per 1 oktober 2010 een uitkering op grond van de Werkloosheidswet (WW) heeft ontvangen. Appellant wijst er op dat hij door het intreden van zijn arbeidsongeschiktheid niet heeft kunnen aanvangen met werkzaamheden bij de beoogde werkgever. Ter onderbouwing van zijn grond heeft appellant verwezen naar de uitspraak van de Raad van 23 september 2011, LJN BT6690.

De Raad komt tot de volgende beoordeling.

Voor het toepasselijke wettelijk kader wordt verwezen naar de eerste twee alinea’s van onderdeel 3.2 van de aangevallen uitspraak.

Voor de beoordeling of tussen partijen een arbeidsovereenkomst in de zin van artikel 7:610 van het Burgerlijk Wetboek (BW) of een uitzendovereenkomst in de zin van artikel 7:690 van het BW tot stand is gekomen, is niet de tekst van de schriftelijke overeenkomst bepalend, maar hetgeen partijen bij het sluiten van de overeenkomst voor ogen stond en de wijze waarop zij feitelijk aan de overeenkomst uitvoering hebben gegeven en aldus daaraan inhoud hebben gegeven.

Baanvak is een stichting die zich ten doel heeft gesteld het aanbieden van voorzieningen, gericht op re-integratie op grond van de WWB, waaronder begrepen het aangaan van dienstbetrekkingen. Het doel van de overeenkomst die partijen op 11 december 2009 hebben gesloten en van de overeenkomsten die daaraan voorafgingen, ligt in het verlengde daarvan en was gericht op de uitstroom naar reguliere arbeid. Om dat doel te bereiken zijn in die overeenkomsten diverse mogelijkheden genoemd die ten aanzien van appellant kunnen worden benut, zoals arbeidsmarktgerichte scholing, een trajectplan en de begeleiding door een re-integratieadviseur.

Ter zitting is door appellant een toelichting gegeven bij de wijze waarop aan die overeenkomsten uitvoering is gegeven. In zijn geval hield die uitvoering in dat hij iedere dag gedurende één tot drie uur bij Baanvak aanwezig was, waar hij, al dan niet met begeleiding van de re-integratieadviseur, op zoek ging naar een baan. Scholing door Baanvak heeft appellant in die periode niet gehad. Tot serieuze sollicitatiegesprekken met een potentiële werkgever is het niet gekomen, met uitzondering van één werkgever bij wie appellant, naar hij stelt, zou gaan beginnen, hetgeen echter geen doorgang heeft kunnen vinden omdat hij zich precies op dat moment ziek moest melden. Feitelijke werkzaamheden voor Baanvak heeft appellant niet verricht; zijn activiteiten waren gericht op zijn eigen arbeidsmogelijkheden elders.

Gelet op het voorgaande is het oordeel van de rechtbank juist dat de overeenkomsten met Baanvak niet strekten tot het verrichten van arbeid, maar waren gericht op het aanbieden van en het deelnemen aan re-integratieactiviteiten in de vorm van begeleiding en bemiddeling met als oogmerk de uitstroom van appellant naar betaalde arbeid. Appellant was dan ook geen verzekerde in de zin van de Wet WIA.

De door appellant aangehaalde uitspraak van de Raad van 23 september 2011 mist relevantie omdat in die uitspraak volgens vaste rechtspraak werd geoordeeld dat het ontvangen van een WW-uitkering er niet aan in de weg staat dat aanspraken ingevolge de Ziektewet kunnen worden ontzegd indien - achteraf gezien - een geldige titel voor de betaling van de WW-uitkering.

Ook indien juist is dat Baanvak appellant te kennen heeft gegeven dat hij verzekerd zou zijn voor de Wet WIA, dan kan die mededeling het Uwv niet binden. Evenmin kan aan het verstrekken door Uwv van een WW-uitkering met ingang van 1 oktober 2010 enig vertrouwen worden ontleend aangaande het (niet) toekennen van de gevraagde Wet

WIA-uitkering bij het besluit van 23 juni 2010, nu dat besluit immers meer dan drie maanden daarvoor reeds was genomen.

Het hoger beroep slaagt niet. De aangevallen uitspraak komt voor bevestiging in aanmerking.

Er is geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.