10.2.1 Eenzelfde doel, vergelijkbaar model

De Nederlandse regeling van conservatoir beslag en het voorstel Europees bankbeslag dienen eenzelfde doel, namelijk het bieden van zekerheid voor de schuldeiser dat diens vordering bij toewijzing (in het voorstel ook in situaties na toewijzing) in rechte ook op de schuldenaar verhaalbaar is. Ook kennen beide regelingen, naast de mogelijkheid voor de beslaglegger om diens vordering te secureren, waarborgen voor de (aankomend) beslagene. Het Nederlandse conservatoir beslag en het voorstel kennen ook een overwegend gelijkvormige structuur. Deze bestaat uit een fase van verlofverlening (in het voorstel: EAPO), een mogelijkheid van verweer tegen het verleende verlof (in het voorstel: de heroverweging), en de mogelijkheid schadevergoeding na onrechtmatig beslag (in het voorstel: naar nationaal recht).1 Het theoretische uitgangspunt bij de beoordeling van een regeling op een gezonde verhouding tussen de hier genoemde onderdelen (pijlers) is dat deze tezamen een systeem vormen waarbinnen onderlinge compensatie mogelijk is. Deze compensatie ziet op de mate waarin een specifieke pijler waarborgen voor de beslagene en de beslaglegger biedt. Een geringe waarborg in een der pijlers kan worden gecompenseerd door een sterke waarborg in de andere pijler(s). Het systeem als geheel kan worden gekwalificeerd als evenwichtig indien gesproken kan worden van voldoende waarborgen voor zowel de beslaglegger (secureren van verhaal) als beslagene (bescherming tegen onrechtmatige beslaglegging). Onderstaande afbeelding geeft de diverse functies weer naar Nederlands recht en daar onder de evenknie van het voorstel Europees bankbeslag.