6.5 CONCLUSIES

Volgens de Europese Commissie vormen subsidieregelingen (belangrijke) potentiële instrumenten om passende instandhoudingsmaatregelen voor de instandhouding van Natura 2000-gebieden te realiseren. De conclusie van de Europese Commissie stemt overeen met de uitkomsten van de analyses in dit hoofdstuk. Hierbij moet worden bedacht dat subsidies geen volledige implementatie vormen van artikel 6 Hrl. Een bijkomende complicatie vormt het gegeven dat subsidieovereenkomsten alleen op basis van vrijwilligheid worden gesloten. Subsidieovereenkomsten kunnen onder bepaalde voorwaarden als flankerend instrument naast het beheerplan worden ingezet om kwalificerende habitats en soorten te beschermen. Het LIFE+ programma, subonderdeel ‘Natuur’ van het beleidsterrein ‘Natuur en biodiversiteit’ is zelfs speciaal voor dat doel in het leven geroepen. Op basis van het LIFE+ programma is het mogelijk om cofinanciering aan te vragen voor de inrichting, het beheer en de monitoring van de ontwikkelingen in een Natura 2000-gebied. Daarnaast bestaan ook mogelijkheden om de inrichting en het beheer van een Natura 2000-gebied te subsidiëren als onderdeel van het Europese plattelandsbeleid. De juridische grondslag voor dit beleid is vastgelegd in de zogenaamde ELFPO-verordening (Verordening (EG) 1698/2005). De doelstelling van deze verordening is vertaald en vastgelegd in het POP2. As 2 van genoemd programma (‘Verbetering van het milieu en het platteland’) maakt het mogelijk om allerlei vormen van aangepast natuur- en landschapsbeheer financieel te ondersteunen. Mede om dit doel te realiseren zijn de modelverordeningen SNL en Sknl vastgesteld. In deze regelingen ontbreekt echter een directe koppeling met ‘Natura 2000’. Dit neemt niet weg dat beide regelingen kunnen worden gebruikt als aanvullend instrument om de kwalificerende natuurwaarden in een Natura 2000-gebied te beschermen. Wel is het gebruik van de SNL en Sknl voor dat doel aan belangrijke beperkingen onderhevig. In dat verband moet in het bijzonder worden gewezen op het beperkte toepassingsbereik van beide regelingen, en de keuzemogelijkheid tussen beperkende en minder beperkende beheerpakketten.